Sfeervol smullen

Gisteravond zijn we ter ere van m’n verjaardag naar St. Anne in Vernoux geweest, een gezellig restaurantje dat ons was aanbevolen door vrienden. Echt druk was het niet maar dat is ook niet zo gek voor een doordeweekse avond buiten het toeristenseizoen.

Ooit hebben we daar wel eens met vrienden geluncht maar dat was nog in de tijd van de vorige eigenaar die daar destijds l’Empire runde, een café-achtig restaurantje met rode nepleren bankjes.

Tussen de middag kon je er een eenvoudige plat du jour krijgen en zat je gezellig tussen blauw geklede werkmannen van het EDF of werklui in overall die ergens in de buurt aan het klussen waren. Ik weet niet eens of ze ‘s avonds open waren voor eters. L’Empire is verleden tijd. In de zomer van 2018 is in hetzelfde pand het sfeervolle restaurant St. Anne gekomen.

Het interieur is in de loop der jaren wel veranderd maar de muurdecoraties in Empirestijl zijn gelukkig nog steeds dezelfde als vroeger. Ze staan tegenwoordig op de monumentenlijst.

Iedereen heeft het nu wel over St. Anne maar officieel heet het restaurant St. Anne – Maison Cornu. Dat laatste deel zal een verwijzing zijn naar Café Cornu. Op onderstaande oude zwartwit foto van de buitenkant van het pand kun je deze naam nog op het balkon zien staan.

Maar nu de naam St. Anne. De eigenaresse van het restaurant heet Anne maar om jezelf dan St. Anne, oftewel heilige Anne te noemen? De volgende keer toch maar eens vragen.

Onze dochter heet trouwens ook Anne. Zal ik daar ook maar St. voor plakken…………..haha, zou ze wel willen!

(oude foto’s van interieur en exterieur geleend van internet)

Hoera!

Er is er een jarig, hoera, hoera!

Wat gaat de tijd toch hard. Onze Luuk is vandaag alweer een jaar oud! Van een klein baby’tje uitgegroeid tot een ondernemende en nieuwsgierige hummel. Razendsnel kruipend en waarschijnlijk binnenkort al voorzichtig aan het stappen. Afgelopen tijd in Utrecht hebben we van dichtbij volop kunnen genieten van hem. Heerlijk!

Feest voor de Mastrou

Vandaag is het op de kop af 130 jaar geleden dat ‘le Mastrou’ in gebruik werd genomen en dat levert een klein feestje op.

Le Mastrou is de naam van de stoomtrein die destijds driemaal per dag heen en weer reed tussen Tournon en Lamastre, door de vallei van de rivier de Doux. Het was een gecombineerde trein: de locomotief trok zowel goederenwagons als passagiersrijtuigen in een en dezelfde rit. Het was een zo goed lopend traject dat de spoorwegorganisatie ‘le Chemin de fer du Vivarais’ al heel snel nieuwe en krachtigere locomotieven moest aanschaffen. In 1903 werd de spoorlijn verlengd. De vallei van de rivier de Eyrieux werd erbij getrokken en ook hier werd treinverkeer mogelijk gemaakt. De locomotieven klommen vanaf le Cheylard naar het hoger gelegen Saint Agrève om daarvandaan weer af te dalen naar le Puy-en-Velay. Het treinnetwerk in die tijd bestond destijds uit wel 200 kilometer spoorbaan dat op deze manier de Rhône verbond met de Loire, via ‘les Monts d’Ardèche’. In de periode na de eerste wereldoorlog werden rijtuigen en auto’s in deze regio steeds belangrijker waardoor de trein de concurrentie uiteindelijk niet meer aan kon. In 1966 werd van hogerhand besloten om het Vivarais treinnetwerk te sluiten en viel in 1967 definitief het doek voor dit treintraject.

Lange tijd is er niets gedaan met de spoorbaan maar in 2013 is het spoortraject tussen Tournon en Lamastre weer nieuw leven ingeblazen. Het is nu in gebruik als een toeristisch spoorlijntje. Zelf hebben we ook wel eens een ritje gemaakt met deze trein. Zittend in een historische treinwagon die voortgetrokken wordt door een stomende locomotief, kun je genieten van de mooie omgeving, de rivier de Doux, de diepe kloven en de kleine plaatsjes waar de trein langsrijdt. 

Wat betreft het jubileumfeestje: vandaag worden er in en bij het stationnetje van Tournon-St. Jean diverse feestelijke dingen georganiseerd. Maar natuurlijk niet voordat de leden van het feestcomité hun woordje hebben gedaan.

(foto l’Hebdo)

Vanaf station Tournon-St. Jean maakt de feestelijk uitgedoste jubileumtrein z’n ritje naar Lamastre.

Ik ben vanmorgen even naar Lamastre geweest om te kijken of ik nog foto’s kon maken van wat feestelijkheden maar helaas, in Lamastre was niet zoveel te doen. Alleen een paard met rijtuig waarin je een ritje kon maken door Lamastre, stond geparkeerd op het station. 

Hieronder een foto van het oude stationsgebouw van Lamastre, dat in de afgelopen jaren gerestaureerd werd en nu in gebruik is als ‘Office de Tourisme’.

Nog een restje uit het verleden: de lampisterie. Dit was de ruimte waar vroeger de treinlampen werden bewaard en schoongemaakt.

Aan de achterkant van het stationsgebouw staan wat gerestaureerde treinstellen te wachten. Klaar voor vertrek!

Die vlaggetjes zijn speciaal voor deze feestdag op de voorkant van de locomotief geplaatst.

De stoomlocomotief wordt op een soort draaischijf gereden. Deze schijf wordt handmatig gedraaid (spierballenwerk!) waardoor de locomotief weer met z’n neus de goede kant op staat en terug kan rijden.

Met paard en wagen een ritje maken door het centrum van Lamastre, zoals in vroeger tijden.

Weer een jaartje ouder!

Het is vandaag een feestdag want de heer des huizes is weer een jaartje ouder geworden. Vanmorgen is ons feestvarken al door Jan en alleman gefeliciteerd; telefoontjes, ‘appjes’, kaarten en er kwam zelfs een mooi cadeau van de kinderen uit de brievenbus gerold. Dat was een echte verrassing! Zoals gebruikelijk wordt er op zo’n dag een feestelijke taart op tafel gezet. Op verzoek van de jarige Job ditmaal een ‘spinnentaart’.

Even binnenkijken

Afgelopen donderdagochtend vroeg toen het nog donker was, reden we richting Cluac en meenden daar bij het kerkje een auto met een blauw zwaailicht te zien. We minderden al wat snelheid en reden een beetje de berm in om zo nodig ruim baan te kunnen geven aan een aanstormende politieauto maar niets van dat al. Het was de felblauwe kerstverlichting die daar nog steeds in volle glorie stond te knipperen. Wat dat betreft is men hier niet zo snel met het opruimen van alle kerstversieringen. Beter gezegd: de kerstverlichting blijft hier over het algemeen gewoon het hele jaar hangen, alleen de stekker gaat eruit tot die de volgende kerstperiode er weer in mag.

Zoals je op de foto ziet, hangt bij de bakker in Lamastre ook nog steeds een kerstsfeer. Buiten staat een versierde boom bij de deur en als je naar binnen kijkt, zie je deze mooie kersttafel uitnodigend klaar staan. Je zou zo aan tafel willen gaan. Het is het werk van de raamschilder, die ieder jaar weer een mooi tafereel schildert op het etalageraam van de bakker. Ik heb al wel eens eerder iets van hem laten zien. Echte kunstwerkjes die wat mij betreft, nog wel een tijdje op het raam mogen blijven zitten!

Op het Nieuwe Jaar!

Deze foto hebben we vandaag genomen tijdens een wandelrondje om de berg. De Mont Mézenc, waar we altijd zo graag naar kijken, is door het wat grijzige weer en de lage bewolking amper te zien. Her en der ligt nog wat sneeuw, zowel op de grond als ook op de bergen in de verte. Een rustig dagje vandaag, zowel qua weer als ook qua bezigheden. Even de knop op pauze en wachten op wat komen gaat in dit nieuwe jaar.

In ieder geval hoop ik dat het een minder somber en bedrukt jaar zal zijn dan het jaar met alle Corona perikelen dat we afgelopen nacht hebben afgesloten. Klokslag twaalf uur hebben we in kleine kring het glas geheven en een toost uitgebracht op het nieuwe jaar.

In gedachten doen we dit ook nog een keer via ons blog met jullie, trouwe lezers!

We wensen iedereen een mooi, liefdevol, gelukkig en gezond nieuw jaar toe.

Lange traditie

Vandaag op Oudjaarsdag bakken we weer onze jaarlijkse oliebollen. Dit is een traditie die al heel lang terug gaat voor deze twee onderstaande bakkers. Onze buurvriend Herman en ik zijn in een grijs verleden collega’s van elkaar geweest. We werkten toen bij de bedrijfsgeneeskundige dienst van de Spoorwegen op een wat afgelegen locatie in Utrecht, vlak langs het spoor naar Amsterdam en heel ver weg van het hoofdkantoor. Die afgelegen plek gaf ons destijds genoeg vrijheid om op de laatste dag van het jaar de hele onderzoeks- en behandelkamer om te bouwen tot oliebollenbakkerij. Diverse collega’s van andere locaties en zelfs van het hoofdkantoor, kwamen die dag dan even buurten en een oliebolletje mee happen.

Ach, die goeie ouwe tijd! Nu bakken we de bollen hier op de berg, meestal in de cave onder het huis. Weliswaar een heel andere plek dan daar in Utrecht maar de oliebollen zijn nog steeds even lekker!

Onze Tim, die gezellig bij ons op de berg Oud en Nieuw viert, is hier een oliebol aan het proberen. Volgens mij is die goedgekeurd!

Molen De Ster

Gisteren heb ik samen met onze Anne een mooie stadswandeling gemaakt. Als een soort boetedoening, om alle Kerstcalorieën weer kwijt te raken! Halverwege kwamen we bij onderstaande molen aan. Molen De Ster dateert van 1739 en is van oorsprong een houtzaagmolen. Hij ligt aan de Leidse Rijn in de Utrechtse wijk Lombok. De molen is heel lang in gebruik geweest ten behoeve van de houthandel. Aan de zaagactiviteiten kwam in de tachtiger jaren een einde maar gelukkig betekende dat niet dat er ook een eind kwam aan het bestaan van de molen. De zaagmolen met het omliggende molenerf en de bijbehorende schuren werden in de loop der jaren gerestaureerd.Het molencomplex heeft nu ook een sociale buurtfunktie gekregen. Er is gekeken waar behoefte aan was in deze wijk en zo is er een kinderboerderij gekomen, een kinderopvang, een speelveld, een grasveld waar je lekker kunt picknicken, een klein ateliertje en een muziekoefenruimte. De trots van de kinderboerderij: de varkens Bella en Beer!

Op zaterdagen worden er in de molen rondleidingen gegeven en op het molenerf vinden vaak openlucht evenementen plaats. In de weekenden is ook het Molencafé geopend waar je dan op het zonnige terras aan het water kunt genieten van allerlei sapjes, lokale biertjes of een glas wijn.

Nu ja, straks weer in betere tijden natuurlijk!

Kerst 2020

Naast het feit dat Kerst voor velen een feest is met een religieus karakter, blijft het ook een feest van licht. Dat kun je letterlijk opvatten maar ook figuurlijk. Letterlijk gezien hebben we de kortste dag van het jaar achter de rug en gaan we weer richting de zomer met z’n langere dagen maar de figuurlijke betekenis is net zo belangrijk, zeker nu. Want ondanks alle sombere gebeurtenissen van afgelopen jaar, blijven we positief en geloven we dat alles weer goed komt en dat het uiteindelijk weer licht zal worden.

We willen hierbij iedereen hele goede Kerstdagen wensen! 

Op weg naar…….

Pas geleden vertelde ik al dat Nederland lonkt en eigenlijk werd dat afgelopen tijd alleen maar sterker. Maar ja, we zitten hier opgescheept met dat ‘confinement’, waarbij reizen in Frankrijk zonder de verplichte uitgaansverklaring niet toegestaan is.

Wachten tot 15 december is natuurlijk ook een mogelijkheid. Op deze dag zal de Franse regering, mits de situatie goed blijft en het aantal Corona besmettingen niet drastisch omhoog is gegaan, overgaan tot nog wat meer versoepelingen op het gebied van de lockdown. Met name zal het vrij reizen hier dan versoepeld worden.

Om eerlijk te zijn, hadden we ons eigenlijk voorgenomen om 1 december al te vertrekken. Om dan weer tot half december te moeten wachten, vraagt wel heel veel van ons geduld. En stel je eens voor dat die reisversoepeling dan opnieuw uitgesteld zal worden. In het ergste geval duurt het straks zo lang voordat we af mogen reizen naar Nederland, dat onze pasgeboren kleinzoon tegen die tijd z’n eerste waggelende stapjes al heeft gezet!

We konden de verleiding niet langer meer weerstaan en hebben de stoute schoenen maar aangetrokken. In het kader van zo voorzichtig mogelijk zijn, hebben we zo min mogelijk mensen gezien, zijn we afgelopen tijd amper van onze berg weggeweest en hebben we geen enkele last gehad van koorts, keelpijn, benauwdheid of wat dan ook. Kortom, naar ons idee moest het wel kunnen.

Na diverse Franse instanties te hebben geraadpleegd, advies te hebben ingewonnen bij Buitenlandse Zaken en alle noodzakelijke papieren, ingevuld en wel, in onze tas te hebben gestopt, zijn we gisteren in de auto gestapt en richting Nederland gereden: ‘retour au domicile’.

Het was heerlijk rustig op de weg en we zijn door geen enkele streng kijkende gendarme aangehouden. Het mooiste is natuurlijk om onze Luuk nu in levende lijve te kunnen bewonderen. Vasthouden en knuffelen doen we voor alle zekerheid nog maar even niet maar voor ons is het al meer dan voldoende om hier gewoon te zijn!

Drie generaties Maas bij elkaar!