Bezoekje aan de buren

Er moet weer eens hoognodig een blogje verschijnen! Gek hè, er zijn tijden dat ik zomaar iets uit m’n digitale pen kan laten vloeien en andere momenten dat ik er totaal geen zin in heb. We gaan het maar weer eens proberen.

Gisteren hadden onze buren van ‘le Grand Bouveyron’ een vide grenier georganiseerd, in combinatie met een kunstmarkt, muziek, een drankje en een rondleiding over hun terrein. Heel erg druk was het jammer genoeg niet. Misschien wel mede door het feit dat dit ook het weekend is van ‘les Journées du Patrimoine’, zeg maar de Open Monumentendag.

In de beginperiode van ons Franse avontuur hier op de berg werd de Grand Bouveyron bewoond door Gérard, een mooie, wat zigeunerachtige verschijning. Was hij niet met vrienden gezellig een glaasje Pastis aan het drinken in z’n keukentje, dan zag je hem wel buiten bij z’n paarden. Heel wat mooie paardrijdtochten hebben we met hem gemaakt. Nadat hij verhuisd was naar een andere plaats, zijn we hem wat uit het oog verloren. De Grand Bouveyron heeft na Gérard diverse andere eigenaren gehad maar nu is het huis alweer langere tijd bewoond door een kleurrijke familie met idealistische ideeën. Op deze link kun je er wat meer over lezen.

Op de foto hieronder was een barretje in elkaar geflanst waar je koffie, bier en wat lekkers kon kopen. Geen vaste prijzen werden ervoor gevraagd maar je kon gewoon betalen naar eigen inzicht.

Het was misschien dan wel geen drukke bedoening maar het weer deed gelukkig goed z’n best: volop zon en een blauwe lucht. Altijd leuk om op dit soort evenementen even je gezicht te laten zien en her en der een praatje te maken.

Actie van de burgemeester

(foto uit gemeentebulletin)

Pas geleden was in de krant te lezen dat de burgemeester van ons dorp z’n functie heeft neergelegd. Een tijdje later stond er ook een persoonlijk berichtje van hem in de notulen van de gemeenteraadsvergadering. Moe gestreden, zo vertelde hij en dan niet door problemen binnen zijn eigen gemeente maar door administratieve starheid van de overheidsdiensten.

Met name ergerde hij zich aan de vele administratieve regels en voorschriften op bouwgebied en het weigeren van diverse vergunningen. Overal gaat een streep door. Naar zijn idee worden hierdoor de plattelandsdorpen belemmerd in hun ontwikkeling. Met het indienen van zijn ontslagbrief aan de Prefect geeft hij een statement af. Hij doet dit ook namens veel andere plattelandscollega’s die tegen dezelfde problemen aanlopen. 

Jammer hoor, want zoals je in de gemeentelijke wandelgangen kunt horen, is deze burgemeester, of nu dus ex burgemeester, een integere en goedwillende burgervader met hart voor de zaak. Om op deze manier zo’n ‘noodkreet’ af te geven, past dan ook wel bij deze man maar of deze actie uiteindelijk zal helpen?

Mondmaskers

Men is hier in de regio Auvergne-Rhône-Alpes al volop bezig met de distributie van wasbare mondmaskers. Ook de Ardèche heeft een grote voorraad binnen gekregen. Onlangs heeft onze gemeente al aangekondigd dat, zodra de dozen met maskers op de stoep van de Mairie staan, de gemeenteraadsleden direct op pad zullen gaan om de bewoners van zo’n masker te voorzien. Op alle adressen in het dorp zal dan keurig een gevulde envelop in de brievenbus worden gedeponeerd. En zo kwam Ernest vanmiddag terug van z’n dagelijkse rondje brievenbus met onderstaande envelop in z’n hand. Mondmaskers voor Théron. Prima actie van onze gemeente!

Razend

In ons gemeentekrantje stond onlangs bovenstaande foto met daarbij een stukje tekst waarin verschillende bewoners hun beklag deden over Orange, de aanbieder van mobiele telefonie en internet in Frankrijk. Al langere tijd klagen inwoners over bereikbaarheid, zowel via de telefoon als via het internet. Dat het internet wat traag was en de mobiele telefoon regelmatig geen bereik had, was tot daaraan toe maar sinds een paar weken is het echt hommeles. Bij diverse huishoudens ligt al tijdenlang de vaste telefoon eruit en hebben ze ook geen internet meer. Ondanks herhaaldelijke toezeggingen van Orange dat alles goed zal komen, is het nog steeds huilen met de pet op. Ze zijn onderhand hun vertrouwen in Orange helemaal kwijt. Kortom, frustratie alom. Orange j'enrage De getroffen inwoners van onze gemeente, samen met die van wat omliggende dorpen, hebben zich nu verenigd in een collectief, luisterend naar de naam “Orange, j’enrage”, oftewel “Orange, ik ben razend”! Samen sterk probeert het collectief nu ook steun te krijgen bij de gemeente om zo extra krachtig te kunnen optreden naar Orange toe. Mocht het nodig zijn dan worden er zelfs juridische stappen overwogen! Ons gemeentehuis is overigens ook een van de gedupeerden, dus die extra steun zal vast geen probleem zijn.

Als we dit allemaal zo horen dan zijn we eigenlijk best blij met onze Nordet internetverbinding via de schotel! Oké, zo’n schotel aan het huis is niet echt een sieraad en ons internet is dan misschien wel niet altijd even snel maar alles doet het wèl.

Inauguration

Kijk, dit feestje moeten we vandaag helaas missen, nu we in Nederland zijn!Inauguration Belsentes

Al eens eerder heb ik verteld dat onze gemeente begin dit jaar gefuseerd is met het buurdorp Les Nonières. Vandaag wordt er aan dit samengaan van beide dorpen een officieel tintje gehangen. Alle inwoners van de twee dorpen, oh nee, ik moet natuurlijk zeggen alle inwoners van Belsentes, zijn welkom om samen met de burgemeester en nog wat andere hoge heren, dit heuglijke feit te vieren.

Fusie twee dorpenIedereen hier in de buurt gebruikt overigens nog gewoon de oude namen van de dorpen en zal dit vast nog tot in lengte van dagen blijven doen maar de officiële instanties zijn al een stap verder. Gisteren moest ik aan zo’n administratieve medewerker ons adres doorgeven en toen ik als woonplaats Saint Julien Labrousse opgaf, werd ik vriendelijk verbeterd.

(foto’s gemeenteblaadje)

De 1 mei wandeling

De eerste dag van mei, de Dag van de Arbeid, is een vrije dag in Frankrijk en zoals ieder jaar, organiseerde ons dorp ook op deze dag weer de 1 mei wandeling. Het weer had z’n beste beentje voorgezet: ’s ochtends vroeg bij de start nog wel wat frisjes maar al heel gauw volop zon en een aangename temperatuur van zo’n 16, 17 graden. Net als voorgaande jaren konden de wandelaars weer kiezen uit diverse afstanden. Circuits van 6, 10, 13, 17 of 21 kilometer en allemaal rondom Saint Julien Labrousse en het dal van de rivier de Eyrieux. Ook dit keer hadden alle vrijwilligers zich weer enthousiast een slag in de rondte gewerkt om er een mooie dag van te maken. Een paar dagen geleden al hadden ze de routes uitgezet en overal bordjes en roodwitte linten opgehangen. Anderen waren met de zaag en de bosmaaier in de weer geweest om onbegaanbare paadjes weer wat toegankelijker te maken. En wat voor paadjes! We hebben weer over de mooiste weggetjes gelopen.

Langs de rivier de Eyrieux.Door een tunneltje op de ‘Dolce Via’.

De natuur op dit moment: weelderig groeiend gras, frisgroene blaadjes aan de bomen en overal paarse judaspenning.
Op diverse punten, de zogenaamde ravitaillements, werden de vermoeide wandelaars van ‘brandstof’ voorzien. Hier een stuk cake, daar een appel. Even verderop kon je limonadesiroop krijgen met een stuk brood, flink besmeerd met een dikke laag confiture of crème de marrons. Na een flinke stijging was zo’n suikerbommetje trouwens meer dan welkom! Zo omstreeks het middaguur waren de meeste wandelaars weer terug voor de gebruikelijke maaltijd. Aan lange tafels, zowel binnen als buiten, zat iedereen gezellig kletsend aan de salade, een dikke omelet met haricots verts en als afsluiter een pêche melba. Ik hoorde dat er zo’n 1300 wandelaars zich voor deze dag hadden aangemeld en bijna iedereen bleef ook eten. Kun je nagaan hoeveel eieren er wel niet gebakken zijn die dag en volgens mij hadden we niet 1 ei maar zeker 2 eieren de man op ons bordje liggen! Dat is trouwens wel een aardig verhaal, van die omeletten. Ze horen namelijk echt bij deze wandeling. Ik vroeg het waarom ervan aan de ‘omelettenbakker’. Die vertelde het volgende verhaal.

Vroeger was het een gewoonte dat op 1 mei de jongens van het dorp al zingend langs de deuren van de huizen trokken, veelal met een mand aan de arm vol lelietjes van dalen. Deze bloemetjes zijn in Frankrijk namelijk ook verbonden aan 1 mei. Hadden de jongens hun lied gezongen en hun boeketje ‘geluk’ afgegeven (bij voorkeur aan hun favoriete meisje!) dan kregen ze als bedankje wat te eten, te drinken en werd hun mand gevuld met eieren waarmee bij thuiskomst, tot in de late avonduurtjes toe, een flink omelettenfeest werd georganiseerd. Met dit verhaal van de zingende jongens in het achterhoofd, heeft de 1 mei wandeling van Saint Julien Labrousse de volgende naam gekregen: ‘la randonnée sur les traces des chanteurs de Mai’ en worden er die dag, ieder jaar opnieuw, heel veel omeletten gebakken!

Belsentes

We hebben gisteren weer de jaarlijkse Nieuwjaarsbijeenkomst gehad in de Salle des Fêtes. Iedereen een Bonne Année wensen, luisteren naar het praatje van Madame le Maire, een punt Galette des Roi eten en een glas cider drinken zijn de standaard dingen die daar altijd bij horen. Toch was er dit keer een nieuwtje! In het kader van ‘samen staan we sterker’ is per 1 januari van dit jaar een aantal kleine dorpen in de Ardèche samengegaan met hun buurdorpen. Acht dorpen zijn omgetoverd tot vier en in plaats van 339 telt de Ardèche nu 335 dorpen. Ook onze gemeente Saint Julien Labrousse heeft een partner gevonden en is nu ‘getrouwd’ met de aangrenzende gemeente Les Nonières. Samen gaan ze verder als de gemeente Belsentes. Deze naam, zo vertelde de burgemeester, moet verwijzen naar de vele mooie wandelpaden in de omgeving. Onze bij elkaar gevoegde gemeente is overigens de enige die een compleet andere naam heeft gekregen. De andere bij elkaar geplakte dorpen zijn namelijk ook qua naam aan elkaar geplakt. Zo gaan bijvoorbeeld de twee dorpen Antraïgues-sur-Volane en Asperjoc na hun fusie voortaan door het leven als Vallées d’Antraïgues-Asperjoc. 

De huidige burgervader van Les Nonières, de grijze man in het grijze vest, is voorlopig de baas geworden van deze overkoepelende gemeente Belsentes en onze eigen burgermoeder de tweede baas, oftewel de loco burgemeester. Tot aan de gemeentelijke verkiezingen in 2020 blijft zij daarbij ook nog gewoon aan als eerste burger van Saint Julien Labrousse. De oorspronkelijke namen van de twee dorpen worden gelukkig niet weggepoetst. Dat houdt dus in dat je, wat betreft de officiële adressering, iets langer aan het schrijven bent. Je krijgt dan onder de plaatsnaam Saint Julien Labrousse de postcode die we altijd al hanteerden, gevolgd door de gemeentenaam Belsentes. Ach, zo’n lang adres staat ook eigenlijk best wel sjiek!

(foto’s ‘geleend’ van internet)

Voorlichtingsavond

Een foto vanmorgen van een mooie lucht. Hier nog met een klein beetje zon maar ook al met dreigende wolken waaruit wat sneeuw gaat vallen.

Nu even iets heel anders. Gisteravond zijn we in het dorp naar een voorlichtingsbijeenkomst geweest van de SPANC: Service Public d’Assainissement Non Collectif. Vrij vertaald, een openbare dienst voor niet-gemeenschappelijke rioolzuivering. Heel veel huizen à la campagne zijn niet aangesloten op het gemeentelijk riool maar hebben een eigen rioolinstallatie, zo ook wij. Op onze berg maken we gebruik van een fosse septic, oftewel een septic tank. We hoorden gisteren overigens dat er nog heel wat huizen op het Franse platteland staan die helemaal geen installatie hebben maar nog gebruik maken van een ouderwetse beerput of die gewoon een afvoerbuis hebben lopen vanuit het huis, richting een beekje of rivier. Nu ja, wat daar ook van waar mag zijn, in 2005 is er in Frankrijk een wet aangenomen waarin te lezen is dat alle Franse woningen op een afvalwaterzuiveringsinstallatie moeten worden aangesloten. De controle hierop is veelal in handen van de SPANC. Afgelopen jaren hadden medewerkers van deze instantie eigenlijk al de hele Eyrieux streek gecontroleerd moeten hebben maar waarschijnlijk is door ondercapaciteit een groot gedeelte nog niet bezocht.

Nu is in ieder geval Saint Julien Labrousse aan de beurt. Binnenkort kunnen we een brief in de bus verwachten met daarin de vraag wanneer er een datum geprikt kan worden voor een controle. Een SPANC man of vrouw komt dan langs en gaat inspecteren hoe of wat en waar we ons afvalwater lozen. Daarna krijgen we (nu ja, we moeten er 137 euro voor betalen) een keuringsrapport thuisgestuurd waarin de situatie van de installatie wordt beschreven en geconcludeerd wordt of die wel of niet aan de officiële normen voldoet en of er zo nodig nog aanpassingen moeten plaatsvinden. We hebben een grote fosse septic op een van de terrassen ingegraven liggen met een keurig uitwateringsbed en een wat kleinere in de buurt van ‘de geitenschuur’. Alletwee prima werkend en volgens ons helemaal up to date maar we hebben in al die jaren nog nooit controle gehad. We zijn dus zeer benieuwd!

Nieuwe vuilnisbakken

Vuilnisbakken, wat een prozaïsch onderwerp! In het gemeenteblad was het al aangekondigd: er komen nieuwe bakken om het vuil in te gooien en dat was ook wel een keertje nodig. Mooie strakke bakken, zowel voor glas, papier en plastic/metaal als ook bakken voor het restafval. Tevens wordt het aantal plekken waar ze komen te staan uitgebreid. De meeste mensen hier hebben geen eigen vuilnisbak op het erf of aan de weg staan. Wij ook niet. Is onze vuilniszak vol, dan brengen we die we naar een van de inzamelpunten. Via de gemeentelijke belastingen betaal je voor deze dienst. Wat betreft de afvalbakken voor het restafval, dacht ik in eerste instantie dat het containers zouden worden waar je alleen wat in zou kunnen gooien met behulp van een persoonlijk pasje maar dat systeem is het niet geworden. Aan de ene kant is er natuurlijk best iets te zeggen voor zo’n pasje. Iedere keer als je er iets ingooit wordt de code op je pasje gescand en word je daarop afgerekend. Sta je vaak vuilniszakken in de container te proppen, dan moet je meer betalen dan wanneer je er maar één keer per week of per twee weken gebruik van maakt. Het zorgt er dus voor dat je nog beter je afval gaat scheiden om die vuilniszak maar zo leeg mogelijk te houden. Heel goed natuurlijk maar aan de andere kant……mensen zijn altijd bang dat ze teveel moeten betalen. Grote kans dat je dan minder mensen met zo’n pasje bij de bakken ziet staan maar meer gedumpt afval tegenkomt in de natuur! In ons dorp blijft het gewoon zoals het was: geen pasje. Gaan we boodschappen doen, dan nemen we het afval gewoon mee. Een vuilniszak in de ene hand, een zak met plastic afval in de andere hand en daar tussenin ergens een doos met papier en een volle tas met lege flessen. Groen afval blijft op de berg en wordt op de composthoop bij de moestuin gegooid.

Herdenking

Elf november wordt in Frankrijk le Jour de l’Armistice genoemd: de dag van de Wapenstilstand, de dag waarop er een einde kwam aan de eerste wereldoorlog. Op deze dag worden alle doden herdacht die zijn gevallen in oorlogen waaraan Frankrijk in de twintigste eeuw heeft deelgenomen.

Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat er een einde kwam aan de Eerste Wereldoorlog. Op die dag werd er in een treinwagon in het bos van Compiègne om elf uur ’s ochtends een wapenstilstand gesloten. Officieel werd deze overeenkomst overigens al ’s ochtends vroeg om vijf uur getekend maar vanwege de symboliek is ervoor gekozen om deze pas om elf uur in te laten gaan: de elfde dag van de elfde maand om elf uur. Wat erg lijkt het me trouwens om later te moeten horen dat jouw man, vader, kind of wie dan ook in die tussenliggende tijd is omgekomen, alleen maar om die symboliek!Vanmorgen heeft er ook hier in ons dorp een bijeenkomst plaatsgevonden. Op het plein bij de kerk staat het gedenkmonument met daarop alle namen van de overledenen. Voor zo’n klein dorp best veel mensen en opvallend is het verschil tussen het aantal slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en dat van de Tweede. Als eerbetoon aan alle slachtoffers ligt er hier een bos bloemen bij het monument.