Schaars

Terug naar onze berg reden we langs deze mooie velden vol zonnebloemen. Ondanks het feit dat de foto uit een rijdende auto is genomen, valt de kwaliteit nog best mee.

Ik ben trouwens benieuwd hoe het met onze eigen toekomstige zonnebloemen zal gaan. We hebben een paar pitten in de grond gestopt en ik hoop dat er toch wel wat van zal opkomen. Mits die pitten natuurlijk niet opgegeten worden door de woelmuizen!

Over zonnebloemen gesproken, we gingen vanmorgen boodschappen doen en zagen dit papiertje bij de ingang hangen.

We liepen even langs de schappen waar de flessen zonnebloemolie en de potten mosterd staan. De schappen waren redelijk leeg, ondanks het feit dat de zonnebloemolie op dit moment wel 3,75 per liter kost.

Zonnebloemolie is momenteel duur en schaars als gevolg van de oorlog in Oekraïne. Maar wat bedoelen ze nu met die opmerking over de moutarde? Waarom mag men maar 1 pot mosterd per klant meenemen?

Het gaat hier voornamelijk over de echte Moutarde de Dijon en in een krantenartikeltje werd het volgende erover verteld. De mosterd uit Dijon wordt gemaakt van bruine mosterdzaadjes die veelal gekweekt worden in Canada. Door grote droogte vorig jaar is helaas de oogst daarvan mislukt. Ook in Oekraïne en Rusland worden deze mosterdzaadjes gekweekt maar is de productie ervan door de oorlog verstoord en dreigt er nu van die zaadjes ook een tekort. Kortom, voor het geval dat klanten op de hamstertoer gaan en er straks helemaal geen zonnebloemolie of mosterd meer te krijgen is, heeft men dus dat papiertje opgehangen.

We reden daarna nog even langs de benzinepomp en zagen de prijs van de dieselolie. Een liter hiervan is goedkoper dan een liter zonnebloemolie! Jammer eigenlijk dat je die dieselolie niet in de keuken kunt gebruiken maar om daar nu bijvoorbeeld de frietjes in te gaan frituren, lijkt me niet echt een gezond plan. Andersom wordt overigens wel gedaan: er zijn auto’s die op frituurolie rijden!

Knopenwinkeltje

Hoe lang zullen dit soort handwerkzaakjes nog bestaan?

Ben je op zoek naar knopen, spelden, ritsen, kralen, elastiek, wol, scharen of wat dan ook, dan kun je je hart ophalen in deze fourniturenzaak.

De winkel in de Utrechtse Zakkendragerssteeg staat bekend als ‘het knopenwinkeltje’ en bevindt zich hier al ruim dertig jaar. De zaak schijnt het nog steeds goed te doen, zeker tijdens de afgelopen Corona jaren, waarin veel mensen weer aan het handwerken zijn geslagen.

Ik was op zoek naar ‘vrijgezellenknopen’. Knopen van metaal waarbij je geen naald of draad nodig hebt maar een flinke tik van de hamer. Een beetje een ouderwetse naam, waarschijnlijk nog uit de tijd waarin men dacht dat vrijgezellen niet handig waren met naald en draad en op een makkelijke manier toch ergens een knoop aan moesten kunnen bevestigen. Zo’n metalen knoop bestaat uit twee helften. Je doet de stof ertussen en met een stevige tik sla je de twee helften op elkaar.

Altijd leuk om in dit soort winkeltjes rond te struinen en dan natuurlijk ook met de bewuste vrijgezellenknopen weer thuis te komen.

Naderende Kerst

Dat de Kerst eraan komt, is hier echt niet te missen. Alle dorpen hebben hun fel gekleurde kerstlampjes al in de straten hangen. Klauterende kerstmannen hangen verkleumd aan de dakgoten te bungelen en her en der hoor je in de straten al de bekende kerstdeuntjes uit de luidsprekers schallen.

We waren voor boodschappen afgelopen week even naar de Super U geweest in Le Cheylard. Bij de ingang staat deze kerststal mooi te wezen. In de winkel zelf loop je langs schappen vol met chocolade, in allerlei soorten en maten. Die Fransen houden wel van een flinke hap zoetigheid. Toen we de winkel uitliepen hebben we voor alle zekerheid nog even wat nauwkeuriger naar die kerststal en z’n bewoners gekeken. Het zal toch wel niet…………….nee, geen kerststal van chocola!

Snippers

Ze bestaan al langere tijd maar hier in Le Cheylard is dit de eerste PET-flessen verslinder. Een PET-fles is een wegwerpfles voor frisdranken en andere vloeistoffen, vervaardigd uit polyethyleentereftalaat, aldus Wikipedia. Een woord om bijna je tong over te breken.

Het flessenapparaat staat bij de ingang van de Super U, ziet eruit als een Amerikaanse koelkast XXL en luistert naar de naam b:bot. Het leuke eraan is dat, wanneer je er een fles in gooit, je gelijk ziet hoe deze smakelijk wordt ‘verorberd’ en dat er uiteindelijk aan het einde van ‘die maaltijd’ nog maar hele piepkleine snippertjes plastic zijn overgebleven.

Het is een mooie uitvinding van drie ‘groen’ denkende mannen van de Normandische firma GreenBig. Bij het bedenken van deze flessenvernietiger was het motto ‘niet alleen maar méér flessen recyclen maar ook nog béter recyclen’. Dit slimme apparaat zorgt ervoor dat de weg die een lege afgedankte fles af moet leggen om weer opnieuw als bruikbare fles het licht te kunnen zien, een stuk korter wordt. Alle flessen die in het apparaat belanden (en dan kan het wel gaan om zo’n drieduizend flessen) worden via streepjescodes en sensoren gelezen, geanalyseerd, gesorteerd en versnipperd.

Versnipperd en wel gaan ze allemaal in grote zakken direct naar de flessenfabrikanten die deze snippertjes weer kunnen gebruiken als grondstof voor nieuwe flessen. Een veel directere weg dan dat eerst de vuilniswagen de gele afvalcontainer voor plastic en blik moet legen, naar de afvalverwerking moet brengen waar de bruikbare flessen dan weer gescheiden moeten worden van het overige plastic-en blikafval.

Voor elke geaccepteerde fles verzamelt de consument punten of centen. Hij kan op het apparaat kiezen om ze op zijn klantenkaart op te slaan of een bonnetje te trekken en in te leveren bij de kassa als hij z’n boodschappen afrekent of en nog veel beter natuurlijk, deze centen als een gift te doneren aan bijvoorbeeld ‘Oceans Sans Plastiques’.

Kaaskoppen

Vorige week zijn we naar de Corrèze geweest om even Bonne Année te wensen bij mijn zus en zwager. Dit is de eerste keer dat ze ‘overwinteren’ in Frankrijk. Voorgaande jaren zaten ze vanaf begin mei tot eind oktober in hun Franse huis en de overige maanden van het jaar in Engeland. Door Corona zijn ze nu hier gebleven: heerlijk rustig op het Franse platteland. Als je de verhalen hoort over het aantal zeer snel oplopende besmettingen in Engeland, dan mogen ze heel erg blij zijn dat ze daar op dit moment niet zitten.

Zoals gebruikelijk zijn we ook dit keer weer lekker binnendoor gereden. Halverwege maken we altijd een tussenstop in Riom-ès-Montagnes. Niet eens zozeer om het plaatsje te bewonderen als wel om een bezoekje te brengen aan de kaasfabriek, of beter gezegd, het winkeltje dat eraan vastgeplakt zit en waar ze de heerlijkste kazen verkopen!

Als echte liefhebbers staan we likkebaardend achter de vitrine die gevuld is met allemaal lekkere lokale kazen. De kaasdame laat ons altijd van alle soorten een stukje proeven en vertelt dan tegelijkertijd iets over de achtergrond van de kazen. Kiezen blijft een moeilijke klus dus komen we iedere keer eigenlijk met een veel vollere tas dan bedoeld, weer naar buiten.

Nederlanders worden in de volksmond kaaskoppen genoemd. Van oudsher een scheldwoord maar wij als echte kaaseters, vinden het eigenlijk wel een eretitel!

Nog wat leuke ‘kaasweetjes’.
De naam ‘kaaskop’ stamt uit de tijd van Napoleon. Het verhaal gaat dat Franse soldaten onze lekkere kazen wilden stelen. De Hollandse kaasboeren vonden dat natuurlijk niets en verdedigden hun kazen met man en macht. Om zichzelf te beschermen maakten ze van de houten kaasvaten een soort helm, die ze op hun hoofd plaatsten. Sinds die tijd werden de kaasboeren ook wel kaaskoppen genoemd.

Een ander kaaskoppenverhaal komt uit België. Tijdens de Belgische opstand in 1830, waarin de Belgen ervoor kozen om niet meer bij ons, hun noordelijke buren, te willen horen, werden wij in het heetst van de strijd regelmatig uitgescholden voor kaaskop. Dat zou dan te maken hebben met het feit dat de Belgen onze ronde kazen wel wat op een hoofd vonden lijken!

Om nog even door te gaan op die kaas in combinatie met de Nederlander: ook de Engelsen schijnen ooit een wat onaardige beschrijving van ons gegeven te hebben: “De Nederlander is een wellustige, dikke tweebenige kaasworm”. Mwah……klinkt wat onvriendelijk en weinig flatteus. Geef mij dan maar die kaaskop!

Frankrijk heeft natuurlijk ook wat met kaas. Per jaar wordt er bijna 15 kilo kaas per persoon gegeten. Ik zal eens gaan bijhouden op hoeveel wij zitten!

Dat kaas hier belangrijk is, komt ook wel tot uitdrukking in deze opmerking van Monsieur Brillat-Savarin, een Franse lekkerbek en schrijver van culinaire boeken uit de negentiende eeuw. “Un repas sans fromage est une belle à laquelle il manque un oeil. oftewel: een maaltijd zonder kaas is als een mooie dame die een oog mist. (brrr!)

President De Gaulle heeft vast wel eens moeite gehad om z’n land te bestieren. Hij schijnt namelijk een keer verzucht te hebben: “Comment voulez-vous gouverner un pays où il existe 246 variétés de fromage? ” Hoe kun je nu toch regeren over een land met wel 246 kaassoorten? Waren er toen al veel kaassoorten, nu wordt het aantal geschat op zo’n 500! Tjonge, dan hebben wij er nog heel wat te gaan!

Premier Churchill moet ook iets met Franse kazen hebben gehad. Toen Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog Frankrijk bezette, schijnt hij gezegd te hebben: “Een land dat de wereld zo’n 300 kazen kan geven, mag niet ten onder gaan”.

Om nog even terug te komen op de kazen die we gekocht hebben in de kaasfabriek: ze zijn al bijna op!

Even binnenkijken

Afgelopen donderdagochtend vroeg toen het nog donker was, reden we richting Cluac en meenden daar bij het kerkje een auto met een blauw zwaailicht te zien. We minderden al wat snelheid en reden een beetje de berm in om zo nodig ruim baan te kunnen geven aan een aanstormende politieauto maar niets van dat al. Het was de felblauwe kerstverlichting die daar nog steeds in volle glorie stond te knipperen. Wat dat betreft is men hier niet zo snel met het opruimen van alle kerstversieringen. Beter gezegd: de kerstverlichting blijft hier over het algemeen gewoon het hele jaar hangen, alleen de stekker gaat eruit tot die de volgende kerstperiode er weer in mag.

Zoals je op de foto ziet, hangt bij de bakker in Lamastre ook nog steeds een kerstsfeer. Buiten staat een versierde boom bij de deur en als je naar binnen kijkt, zie je deze mooie kersttafel uitnodigend klaar staan. Je zou zo aan tafel willen gaan. Het is het werk van de raamschilder, die ieder jaar weer een mooi tafereel schildert op het etalageraam van de bakker. Ik heb al wel eens eerder iets van hem laten zien. Echte kunstwerkjes die wat mij betreft, nog wel een tijdje op het raam mogen blijven zitten!

Maatregelen

De mensen hier op het platteland in de Ardèche raken niet zo heel snel in paniek. Er wordt al her en der gemopperd dat de meeste mensen hier zelfs wat te laconiek met het Coronavirus omgaan. De prefect van de Ardèche heeft in een speciaal bulletin de mensen nogmaals nadrukkelijk gevraagd om met zorgvuldigheid alle voorzorgsmaatregelen in acht te nemen.

Vanmiddag gingen we nog even wat boodschappen doen bij de Super U in Le Cheylard en het was opvallend druk, zeker gezien het tijdstip waarop we er waren. Zo omstreeks het middaguur zitten de meeste mensen achter hun bordje met eten maar vandaag heeft waarschijnlijk iedereen gedacht dat het rondom dit tijdstip wel rustig zou zijn in de supermarkt. Echt lege schappen hebben we nog niet aangetroffen maar wel lange rijen mensen bij de kassa met volle winkelwagentjes. Vast ook wel omdat iedereen verwacht dat president Macron vanavond met extra maatregelen komt. Om 20.00 uur zal hij op TV de Franse bevolking toespreken.

We krijgen het dus druk vanavond. Eerst is er om 19.00 de toespraak van premier Rutte en een uurtje later kunnen we doorschakelen naar de Franse zender waar president Macron de Corona crisis zal bespreken.

Volle winkelwagentjes bij de kassa. 

Sinds vandaag werken de kassières achter een doorzichtig scherm. De meesten van hen dragen ook nog beschermende handschoenen.

Bij de kassa’s staat op de grond aangegeven hoe ver de mensen van elkaar af moeten staan.

 

Veters

Pas geleden hebben we nieuwe wandelschoenen aangeschaft. Van die bruine, stoere, stevige en eigenlijk wat saaie bergstappers. Om dat bruin wat op te vrolijken heb ik nieuwe veters gekocht voor dat paar van mij. In Utrecht op de Springweg zit een veterwinkel, waar ze wel meer dan 500 soorten veters verkopen. Veelal op rol, die ze dan ter plekke op elke lengte kunnen maken. Platte en ronde veters, wax veters, elastische veters, sportveters, leren gevallen. Kortom, héél veel.Sinds vorig jaar verkopen ze er ook Nijntje veters, wat natuurlijk heel leuk is in de stad van Dick Bruna, de ‘vader’ van Nijntje. Ze zijn behoorlijk populair, vertelde de trotse winkeleigenaar en worden de hele wereld overgestuurd. Maar om daar nu m’n stoere stappers mee te versieren vond ik net iets te ver gaan!

Er zit een luchtje aan

Garnalen visafdeling Auchan ValenceIn de supermarkten hier zie je tijdens de feestdagen aan het einde van het jaar, dat de rijen winkelend publiek het langst zijn bij de visafdeling. Rijen vol kooplustige visliefhebbers zie je geduldig staan wachten bij vitrines die vol liggen met de meest fantastische vissoorten. Even verderop staan grote plastic bakken vol met garnalen, kreeften en mosselen naast hoog opgestapelde houten kistjes met oesters. Het kan niet op! Heerlijk allemaal, alleen aan die lucht zouden ze wat mij betreft iets mogen doen. Zodra je een voet over de drempel van de winkel zet, ruik je al dat er vis wordt verkocht. Probeer dan maar eens met die lucht in je neus, nog iets lekkers uit te zoeken bij de patisserie afdeling!

Super

Op zoek naar verf kwam ik in de winkel onderstaande potten tegen met verf van een wel heel bijzonder merk. Een merk dat direct heel vertrouwd overkwam. Maar……waar ken ik die naam nu toch van? Maas super verf

Dat Maas super is, weet ik natuurlijk al hééééél lang!!! Mijn Maas, welteverstaan, hè!