Gisteren zijn we samen met vrienden een stuk wezen wandelen in de buurt van Gluiras, een sfeervol dorpje dat zo’n 35 kilometer zuidelijker ligt dan onze berg. Het is maar een klein dorpje maar toch wel eentje met een épicerie, gecombineerd met een pizzeria en een auberge waar je heerlijk kunt eten en ook zelfs kunt overnachten. De rit naar Gluiras via een smalle, steile en bochtige weg is al dik de moeite waard. Je stijgt naar zo’n 700 meter hoogte en je kunt tijdens die rit volop genieten van mooie vergezichten. Het enige waar je wellicht over in kunt zitten is wat te doen als je, al slingerend omhoog op dat smalle weggetje, een hele stevige tractor met een aanhanger vol hooibalen op je af ziet komen! Een beetje vooruit, een beetje achteruit, spiegel inklappen en maar hopen dat je niet in de diepe greppel langs de kant van de weg terecht komt. Pffff…….we hebben het overleefd! Over vergezichten gesproken: op bovenstaande foto zie je in de verte zelfs ‘Les Trois Becs’ liggen, de drie bergtoppen in de Vercors waar ik wel eens eerder over heb geschreven.

Net buiten Gluiras komen we langs dit mooie pand met z’n indrukwekkende toegangshek. Het wordt bewoond door een Nederlands-Zwitsers echtpaar. Rondom het huis ligt een fraaie parkachtige tuin, waar volgens mij heel veel tijd en liefde aan besteed wordt. Ondanks de droogte ziet alles in deze tuin er nog fris en fleurig uit.Scheppen wij altijd wel op dat we vanuit ons huis zo’n ‘vue magnifique’ hebben, het uitzicht dat de bewoners van dit huis hebben, is volgens mij nog wel een graadje mooier! Halverwege onze wandeling, komen we langs een klein kerkhofje met van die mooie verweerde grafstenen. Helaas is het deze boom tijdens een heftige storm, niet gelukt om overeind te blijven en is die precies op een van de grafstenen gevallen. Jammer hoor. Of die boomstam ooit nog een keer weggehaald zal worden?Ook tijdens deze wandeling is er weer heel wat oud en in verval geraakt materiaal te bewonderen, zoals deze roestige zaagtafel bijvoorbeeld, ‘geparkeerd’ aan de rand van een gehuchtje.

Terug in Gluiras, slenteren we nog even door wat straatjes, waar Ernest eigenlijk alleen maar oog heeft voor dat scheef hangende oude verweerde luik en dat oude gordijntje voor het raam. De anderen zijn meer geïnteresseerd in de vraag hoe het toch te rijmen valt dat de bewoner zo weinig aandacht schijnt te hebben voor de staat van het wat verwaarloosde huis terwijl het duidelijk is dat er wel heel veel liefde en aandacht wordt besteed aan de planten.

Oké, huizen met groene luiken, blauwe luiken maar met roze luiken??? De roze verf zal wel in de reclame geweest zijn!

Dit bord dat aan de muur van een huis hangt, past natuurlijk totaal niet in dit Franse dorpje. Ik ben aan het puzzelen geweest met de wat vervaagde letters op het bord. Mahdia Tunisie staat erop geverfd. Mahdia is een havenstad in Tunesië. De op het bord geschilderde moskee, vlakbij het strand, moet de Grote Moskee van Mahdia voorstellen. In dit huis hier woont vast een Tunesiër met heimwee!

Zo’n mooie wandelochtend vraagt natuurlijk ook om een mooie afsluiting. Zo rond etenstijd zijn we op het terras van de plaatselijke auberge neergestreken en hebben we genoten van een heerlijke en ook erg gezellige lunch. Helemaal goed zo’n dag!