In tropische sferen?

Je zou toch bijna denken dat je in een of ander tropisch land zit in plaats van in Amstelveen! Dit zijn halsbandparkieten. Redelijk brutaal ogend en echte herrieschoppers maar leuk genoeg natuurlijk om ze op de foto te krijgen. Dat kostte trouwens wel wat moeite, want hoe lok je nu zo’n parkiet naar je balkon. Pss pss naar een kat. Woef woef naar een hond, mekkeren naar een geit, gakken naar een gans maar een parkiet? Snoepgoed in de vorm van vetbollen of zakjes met pinda’s ophangen helpt altijd om koolmeesjes dichterbij je huis te halen, dus hebben we dat ook gedaan om deze vogels te lokken.

Ik heb onze Anne met haar camera op de uitkijk gezet. Zij is nu, zegt ze zelf, een volleerde halsbandparkietenspotter. Leuk scrabble woord trouwens! Geduld is een schone zaak en ze heeft inderdaad een paar mooie plaatjes voor me kunnen schieten.


Niet moeilijk te bedenken waarom deze parkiet ‘halsbandparkiet’ heet. Kijk maar eens naar die zwarte ketting om z’n nek. Officieel is deze parkiet inderdaad een tropische vogel. Vroeger zag je hem eigenlijk alleen maar in Afrika en Azië. Het verhaal gaat dat deze vogel ooit eens als huisdier naar Europa gehaald is; wellicht een keer ontsnapt uit een volière of kooi of gewoon losgelaten waarna ze in deze contreien zijn blijven hangen of beter gezegd, vliegen. Ook in Nederland komen ze voor. In de polder zul je ze trouwens niet zo heel gauw zien. Als vogels met tropische roots zoeken ze toch meer de warmte van een stad op. Uit de hoeveelheid halsbandparkieten in diverse steden blijkt dat ze aardig gewend zijn aan het Nederlandse klimaat, zelfs aan onze winters. Waren ze voorheen voornamelijk in Amsterdam te vinden, tegenwoordig zie je ze ook volop in de rest van de Randstad en dus ook in Amstelveen.

Deze stad staat bekend als een groene gemeente door z’n vele parken en groenstroken maar nu dus ook door die groene halsbandparkieten.

Vogels spotten

Moe geworden van het vasthouden van de camera, heb ik het statief maar tevoorschijn gehaald en de camera erop bevestigd. Zo sta ik nu al een hele tijd stilletjes naar de vogels te kijken. Zoals ik al eens eerder heb opgemerkt, zijn de vogels hier bij ons rondom het huis niet echt geïnteresseerd in los vogelzaad. Verstop je het zaad daarentegen in een vetbol dan is het een komen en gaan van hongerige lekkerbekken. Wat verder weg zie je soms wel eens een brutale Vlaamse gaai nieuwsgierig deze kant op kijken maar tot nu toe laat hij het voer met rust. Het zijn eigenlijk alleen maar meesjes en goudvinkjes die hier hun honger komen stillen. De picknicktafel die we omgetoverd hebben tot een soort van snackbar is op het moment favoriet. Volgens mij zijn vogels trouwens niet echt sociaal; ze jagen elkaar meest van tijd de tafel af en gunnen elkaar amper een kruimeltje. Soms zit er wel een beleefde gast tussen die op de hoek van de tafel netjes op z’n beurt wacht: is Pietje klaar met snacken dan komt Jantje vragen of hij ook nog even mag.

Een goudvinkje op de voedertafel: ready for take off!

Note: onlangs kreeg ik de opmerking dat het hier niet om een goudvink maar om een gewone vink gaat en ik denk dat het klopt. Dus het is geen goudvink die je hieronder op de voedertafel ziet maar een vink die lekker aan het snoepen is!

Goudvinkje

Een pimpelmees bovenop een vetbol. Je ziet hem denken: “waag het niet, deze is van mij”.Pimpelmees

Een koolmees op bezoek bij een wat roestig familielid.Koolmees

Onderstaande koolmees eet van twee walletjes.Koolmees

Met wat een klauw houdt dat vogeltje die vetbol vast!Koolmees

Klein maar dapper komt ook regelmatig het zwarte meesje even snacken, wèl constant om zich heen kijkend of er geen grote broer aankomt.zwarte mees

Wat een geluk toch dat er digitale camera’s zijn! Je klikt en klikt en klikt, bekijkt het resultaat, gooit het merendeel teleurgesteld in de digitale prullenbak en bewaart de mooiste foto’s voor een blogberichtje. Zo ga je rustig de volgende keer weer een halve middag met die camera klaar staan om mooie plaatjes te schieten.

Triest

Dood boomkruipertjeHet blijft altijd een triest gezicht, zo’n dood vogeltje. Gisterochtend hoorden we op een gegeven moment wel een wat dof geluid bij de terrasdeuren maar pas later linkten we dat geluid aan dit dode vogeltje. Vermoedelijk is ze tegen het raam aangevlogen en heeft ze haar nek gebroken. Zo stil liggend hier kun je haar wel goed bekijken. Met het vogelboek in de hand, zien we dat het om een boomkruipertje gaat. Wat het meest opvalt, is dat scherpe naar beneden gebogen snaveltje waarmee ze allerlei insecten uit de boomschors kan peuteren. Helaas, verleden tijd dus voor dit vogeltje.

Hongerig

Aangestoken door familie met voederbakjes aan het raam, hebben wij ook wat van die bakjes aangeschaft. Het heeft vrij lang geduurd voordat de vogeltjes door hadden dat er iets eetbaars te halen was. We hebben hier op de berg last van wat kieskeurige vogels, denk ik. Het vogelzaad dat we er eerst in hadden gestrooid vonden ze namelijk maar niets maar toen we er vetbollen in legden, waren ze er als de kippen bij. Alleen de meesjes durven er trouwens uit te eten, de roodborstjes en vinkjes blijven liever met beide voeten stevig op de grond en pikken de zaadjes wel op die de knoeiers laten vallen.

Vraag niet hoe lang ik geduldig buiten heb gezeten met de camera in de aanslag en de kou trotserend, om deze foto’s te kunnen maken. Ik had het natuurlijk van binnen naar buiten kunnen proberen. Dat heb ik ook gedaan en het was inderdaad een stuk warmer maar het resultaat was helemaal niets. Kwestie misschien van beter m’n ramen lappen!!

Deze mees op onderstaande foto is niet uit het bakje gerold maar is gewoon heel erg hongerig. Het bakje was al leeg maar er zat nog wat eetbaars onder het bakje, op het smalle randje van het raamkozijn.

 

Kwikstaart

kwikstaartje

Heel parmantig hipt dit kwikstaartje over het dak. Ik heb de foto vanachter het raam genomen, heel stilletjes om hem niet te verjagen. Je ziet hem naar me kijken en denken: “wat voor rare vogel staat daar nu toch naar mij te loeren?”

Nijlgans

Als echte vogelaars in wording (😉) dachten we dat we hier een zogenaamde ‘Utrechtse Ganseend’ hadden gespot maar nee, hoor. Na wat speurwerk blijkt het de Nijlgans te zijn. Een soort gansachtige eend op hoge poten. Op dit plaatje niet uitkijkend over de Nijl, wat gezien zijn naam logischer zou zijn maar gewoon uitkijkend over het Merwede kanaal in Utrecht.image