Een speciale dag

Een speciale dag in een speciaal restaurantje!

We hebben vandaag heerlijk geluncht in restaurant ‘Châtaignes et Champignons’ in Chalencon. Een van onze favoriete restaurantjes, niet alleen vanwege het lekkere eten en de gezellige sfeer maar zeker ook door de twee hartelijke eigenaren. De één staat in de keuken druk met z’n pannen te googelen en laat zich maar moeilijk naar buiten lokken en de ander rent z’n benen onder z’n lijf vandaan om je te verwennen met allemaal lekkere hapjes. Het voelde vandaag bijna aan als zomer en we konden nog heerlijk buiten op het terras zitten. Het enige probleem van zo’n heerlijke lunch is wèl dat je daarna de rest van de middag bijna niets meer doet. Ik vraag me altijd af hoe de Franse werknemers dat toch doen. Een warme maaltijd halverwege de werkdag, altijd wel een wijntje erbij en dan ‘s middags gewoon weer door met buffelen. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.

We dachten heel even dat deze kastanjeslingers speciaal voor ons waren opgehangen, maar helaas. Zondag 30 oktober vindt hier in Chalencon het jaarlijkse kastanjefeest plaats, ‘les Castagnades des Monts d’Ardèche’ en het hele dorp is daar al klaar voor. 

Jarig!

We hadden gisteren een jarige Ernest!

Om nu te zeggen dat het met al die regen een lekkere dag was om je verjaardag te vieren……..

Ach, wel of geen regen, als je zo’n jaarlijkse mijlpaal viert met een heerlijke ‘high tea’ in een gezellig restaurant en met niet te vergeten het allerbelangrijkste, namelijk de kinderen om je heen, dan is het natuurlijk altijd een mooie dag.

Het restaurant waarin we gisteren de verjaardag vierden, is gevestigd in ‘Landhuis in de Stad’ in Park Oog in Al. Het wordt geleid door enthousiaste en maatschappelijk bewuste mensen. Zelf zeggen ze dat er achter al het eten dat zij presenteren, een mooi verhaal zit. Op deze website lees je meer hierover.

Mocht je ooit hier in de buurt zijn, echt een fijne plek om even wat te eten of te drinken, zowel binnen als straks weer buiten op het zonnige terras aan het water. 

De naam ‘Oog in Al’ heeft het park trouwens te danken aan de oorspronkelijke en waarschijnlijk heel nieuwsgierige eigenaar van dit stukje Utrecht, jonker Everard Meyster. Hij stichtte rond 1664 deze buitenplaats en liet er een groot landhuis op bouwen van waaruit hij goed zicht had hoe de rest van Utrecht gebouwd werd. Hij kon zo een oogje in het zeil houden, oftewel een oogje houden op alles.

Brood en spelen

Ter ere van de verjaardag van vriendin Will waren we uitgenodigd om vandaag pizza bij haar te komen eten. Het was nog even wachten totdat de houtoven goed op temperatuur was dus als tijdverdrijf en ook om zelf op temperatuur te blijven, leek het onze gastvrouw wel leuk om een spelletje Mölkky te gaan spelen, een Fins spel.

We hadden nog nooit van dit spel gehoord maar het is een beetje te vergelijken met kegelen. Het spel heeft 12 houten paaltjes die je met een 13de stuk hout omver moet gooien. Bij aanvang staan alle paaltjes dicht bij elkaar opgesteld. Gooi je 1 paaltje om, dan wordt het cijfer dat op dat paaltje staat op je scorelijst genoteerd. Gooi je meerdere paaltjes om, wat eigenlijk makkelijker is omdat ze dichtbij elkaar staan, dan telt alleen de hoeveelheid omver geworpen paaltjes, ongeacht wat er voor cijfer op het stuk hout staat afgebeeld. Na elke worp worden de paaltjes weer rechtop gezet op de plaats waar ze terecht gekomen zijn. Het mooiste is dus eigenlijk om bijvoorbeeld maar 1 paaltje omver te gooien waarop dan wel een hoog cijfer staat. Degene die exact 50 punten heeft gehaald is de winnaar maar gooit die meer dan 50 punten dan wordt zijn score weer teruggebracht naar 25. Gooi je 3 keer achter elkaar geen enkel paaltje om, dan lig je uit het spel.

Zo, snappen jullie het nog? Ach, na zo’n spelletje Mölkky smaakten de pizza’s in ieder geval nòg lekkerder!

Gelukt!

De eerste twintig minuten zag ik nog niet zoveel gebeuren maar daarna ging mijn beslag echt z’n best doen. Gelukkig hadden we dus inderdaad een pak mèt gist. En lekker dat ze dit jaar weer zijn! Het bakken heb ik binnen gedaan met de radio hard aan en meezingend op de muziek van de Top 2000. Het eten van zo’n oliebol hebben we lekker buiten in het zonnetje gedaan. Jawel, met die voorspelde temperatuur van 16 graden!

Oliebollenstress

Ieder jaar is het op 31 december ‘oliebollenbakdag’ hier op de berg. Als ik zo eens naar de weersvoorspelling kijk wordt het buiten bakken: 16 graden en volop zon! Het is eigenlijk net zo’n gek idee als erwtensoep eten of Kerst vieren met boom en al, ergens in een of ander tropisch land.  

Vanuit Nederland hebben we twee pakken oliebollenmix meegenomen. Lees ik toch net dat in sommige pakken van Koopmans de gist ontbreekt!

Ik ben gelijk de voorraadkast ingedoken en ben op zoek gegaan naar de productiecode.

Grrr, dezelfde code dus.

Maar geen paniek: gelukkig staat er een ander tijdstip achter de productiecode.

Waarschijnlijk zal ik morgen toch met wat meer spanning kijken of m’n beslagje mooi gaat rijzen!  

Naderende Kerst

Dat de Kerst eraan komt, is hier echt niet te missen. Alle dorpen hebben hun fel gekleurde kerstlampjes al in de straten hangen. Klauterende kerstmannen hangen verkleumd aan de dakgoten te bungelen en her en der hoor je in de straten al de bekende kerstdeuntjes uit de luidsprekers schallen.

We waren voor boodschappen afgelopen week even naar de Super U geweest in Le Cheylard. Bij de ingang staat deze kerststal mooi te wezen. In de winkel zelf loop je langs schappen vol met chocolade, in allerlei soorten en maten. Die Fransen houden wel van een flinke hap zoetigheid. Toen we de winkel uitliepen hebben we voor alle zekerheid nog even wat nauwkeuriger naar die kerststal en z’n bewoners gekeken. Het zal toch wel niet…………….nee, geen kerststal van chocola!

Sfeervol smullen

Gisteravond zijn we ter ere van m’n verjaardag naar St. Anne in Vernoux geweest, een gezellig restaurantje dat ons was aanbevolen door vrienden. Echt druk was het niet maar dat is ook niet zo gek voor een doordeweekse avond buiten het toeristenseizoen.

Ooit hebben we daar wel eens met vrienden geluncht maar dat was nog in de tijd van de vorige eigenaar die daar destijds l’Empire runde, een café-achtig restaurantje met rode nepleren bankjes.

Tussen de middag kon je er een eenvoudige plat du jour krijgen en zat je gezellig tussen blauw geklede werkmannen van het EDF of werklui in overall die ergens in de buurt aan het klussen waren. Ik weet niet eens of ze ‘s avonds open waren voor eters. L’Empire is verleden tijd. In de zomer van 2018 is in hetzelfde pand het sfeervolle restaurant St. Anne gekomen.

Het interieur is in de loop der jaren wel veranderd maar de muurdecoraties in Empirestijl zijn gelukkig nog steeds dezelfde als vroeger. Ze staan tegenwoordig op de monumentenlijst.

Iedereen heeft het nu wel over St. Anne maar officieel heet het restaurant St. Anne – Maison Cornu. Dat laatste deel zal een verwijzing zijn naar Café Cornu. Op onderstaande oude zwartwit foto van de buitenkant van het pand kun je deze naam nog op het balkon zien staan.

Maar nu de naam St. Anne. De eigenaresse van het restaurant heet Anne maar om jezelf dan St. Anne, oftewel heilige Anne te noemen? De volgende keer toch maar eens vragen.

Onze dochter heet trouwens ook Anne. Zal ik daar ook maar St. voor plakken…………..haha, zou ze wel willen!

(oude foto’s van interieur en exterieur geleend van internet)

Hoera!

Er is er een jarig, hoera, hoera!

Wat gaat de tijd toch hard. Onze Luuk is vandaag alweer een jaar oud! Van een klein baby’tje uitgegroeid tot een ondernemende en nieuwsgierige hummel. Razendsnel kruipend en waarschijnlijk binnenkort al voorzichtig aan het stappen. Afgelopen tijd in Utrecht hebben we van dichtbij volop kunnen genieten van hem. Heerlijk!

Feest voor de Mastrou

Vandaag is het op de kop af 130 jaar geleden dat ‘le Mastrou’ in gebruik werd genomen en dat levert een klein feestje op.

Le Mastrou is de naam van de stoomtrein die destijds driemaal per dag heen en weer reed tussen Tournon en Lamastre, door de vallei van de rivier de Doux. Het was een gecombineerde trein: de locomotief trok zowel goederenwagons als passagiersrijtuigen in een en dezelfde rit. Het was een zo goed lopend traject dat de spoorwegorganisatie ‘le Chemin de fer du Vivarais’ al heel snel nieuwe en krachtigere locomotieven moest aanschaffen. In 1903 werd de spoorlijn verlengd. De vallei van de rivier de Eyrieux werd erbij getrokken en ook hier werd treinverkeer mogelijk gemaakt. De locomotieven klommen vanaf le Cheylard naar het hoger gelegen Saint Agrève om daarvandaan weer af te dalen naar le Puy-en-Velay. Het treinnetwerk in die tijd bestond destijds uit wel 200 kilometer spoorbaan dat op deze manier de Rhône verbond met de Loire, via ‘les Monts d’Ardèche’. In de periode na de eerste wereldoorlog werden rijtuigen en auto’s in deze regio steeds belangrijker waardoor de trein de concurrentie uiteindelijk niet meer aan kon. In 1966 werd van hogerhand besloten om het Vivarais treinnetwerk te sluiten en viel in 1967 definitief het doek voor dit treintraject.

Lange tijd is er niets gedaan met de spoorbaan maar in 2013 is het spoortraject tussen Tournon en Lamastre weer nieuw leven ingeblazen. Het is nu in gebruik als een toeristisch spoorlijntje. Zelf hebben we ook wel eens een ritje gemaakt met deze trein. Zittend in een historische treinwagon die voortgetrokken wordt door een stomende locomotief, kun je genieten van de mooie omgeving, de rivier de Doux, de diepe kloven en de kleine plaatsjes waar de trein langsrijdt. 

Wat betreft het jubileumfeestje: vandaag worden er in en bij het stationnetje van Tournon-St. Jean diverse feestelijke dingen georganiseerd. Maar natuurlijk niet voordat de leden van het feestcomité hun woordje hebben gedaan.

(foto l’Hebdo)

Vanaf station Tournon-St. Jean maakt de feestelijk uitgedoste jubileumtrein z’n ritje naar Lamastre.

Ik ben vanmorgen even naar Lamastre geweest om te kijken of ik nog foto’s kon maken van wat feestelijkheden maar helaas, in Lamastre was niet zoveel te doen. Alleen een paard met rijtuig waarin je een ritje kon maken door Lamastre, stond geparkeerd op het station. 

Hieronder een foto van het oude stationsgebouw van Lamastre, dat in de afgelopen jaren gerestaureerd werd en nu in gebruik is als ‘Office de Tourisme’.

Nog een restje uit het verleden: de lampisterie. Dit was de ruimte waar vroeger de treinlampen werden bewaard en schoongemaakt.

Aan de achterkant van het stationsgebouw staan wat gerestaureerde treinstellen te wachten. Klaar voor vertrek!

Die vlaggetjes zijn speciaal voor deze feestdag op de voorkant van de locomotief geplaatst.

De stoomlocomotief wordt op een soort draaischijf gereden. Deze schijf wordt handmatig gedraaid (spierballenwerk!) waardoor de locomotief weer met z’n neus de goede kant op staat en terug kan rijden.

Met paard en wagen een ritje maken door het centrum van Lamastre, zoals in vroeger tijden.