Houtkap

De Ardèche is een van de meest beboste departementen, las ik op internet. Zo’n 45% van het grondgebied is ermee bedekt. Of die 45% trouwens nog steeds wel klopt, weet ik niet helemaal zeker want iedere keer als we op pad zijn, valt het ons op dat er hier in de omgeving heel veel wordt gekapt. Hele stukken bos worden omgezaagd en overal langs de wegen zie je de stammen hoog opgestapeld liggen. Waarschijnlijk is de prijs van het hout op dit moment erg aantrekkelijk. 

Veel bossen om ons heen zijn aangeplant voor de houtproductie en bestaan voornamelijk uit Douglas bomen. Afhankelijk van de juiste lengte en dikte, gaat op een gegeven moment de kettingzaag erin. Soms wordt een gedeelte van het bos omgelegd maar het kan ook gebeuren dat het bos alleen maar uitgedund wordt zodat de resterende bomen meer ruimte en licht krijgen. Wordt er een bosperceel van meer dan een hectare gekapt, dan is men volgens onze houtboer verplicht om er ook weer nieuwe exemplaren op te planten. En dat zien we ook wel vaak. Tussen de restanten van de omgezaagde bomen staan alweer nieuwe miniboompjes in de grond; netjes in het gelid. En dan is het maar gewoon geduldig wachten tot ze weer volgroeid zijn. In de tussentijd ziet het er toch wel flink kaal uit.

Time-out

Heerlijk! Gewoon even een ‘time-out’ wat betreft bloggen, of zoals ze in Frankrijk zeggen ‘un temps mort’. We genieten van een blogloze vakantie!

Persoonlijk afgeleverd

Pas geleden las ik een berichtje op het blog van Marthy, waarin ze vertelde over haar attente factrice. Dat brengt me op onze postbode. Wij hebben geen postmevrouw maar een postmeneer hier. Al sinds enkele jaren is het een en dezelfde man die we jammer genoeg wat minder vaak zien dan vroeger. Onze brievenbus staat bovenaan de weg, op dringend verzoek van zijn wat pinnige voorgangster. Zij vond het namelijk maar niets om voor een enkele brief of wat dan ook, helemaal ons pad af te moeten hobbelen en vertelde dat we maar een brievenbus bovenaan de weg moesten plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan. De post wordt nu netjes in onze bus gedeponeerd, helaas zonder dat we dus maar iets van onze postbode te zien of te horen krijgen. Soms komen we hem toevallig ergens tegen, zoals gisteren op het parkeerterrein bij de Super U in le Cheylard, waarbij hij ons vanuit de verte al toeriep: “monsieur Mas, monsieur Mas, j’ai un colis pour vous”! Hij trok ons mee naar z’n auto waar hij een pakketje voor ons uit z’n auto tevoorschijn toverde. Zo hadden wij weer een keer een gezellig praatje met onze postbode en scheelde het hem weer mooi een ritje helemaal onze kant op!

 

Steen voor steen

Nee, dit is gelukkig niet bij ons maar bij een huis tussen Mounens en Lamastre. Ik heb het wel eens eerder over deze muur gehad maar dan in een andere context. Toen vertelde ik over de geitjes die altijd heel fotogeniek er bovenop staan, juist op de momenten dat ik geen fototoestel bij me heb. Het zal nog een hele klus worden om deze muur steen voor steen weer op te bouwen. Hij is gebouwd om het hoger gelegen terras te ondersteunen. Hier in deze streek zie je heel veel van deze ommuurde terrassen. De stenen in de muur worden droog gestapeld, oftewel zonder grote klodders cement. Regelmatig zie je dat er zo’n muur is ingestort. Vaak gebeurt dit na een heftige regenbui. De grond erachter spoelt dan weg waardoor de constructie van de in de loop der tijd vermoedelijk al wat minder stevig geworden muur zodanig verzwakt raakt, dat er stenen uit rollen en hij uiteindelijk instort. Ik ben benieuwd hoe lang we mogen genieten van dat rood-witte veiligheidslint. Waarschijnlijk is de eigenaar nog moed aan het verzamelen!

Knipbeurt

Het was gisteren een regenachtig dagje of eigenlijk beter gezegd, gewoon een hele dag met alleen maar regen, regen, regen! Een mooi en nuttig tijdverdrijf is dan een bezoekje aan Marylin, onze kapster in Vernoux. Gezellig kletsend knipt ze ons vliegensvlug weer netjes. Kopje koffie erbij, de laatste nieuwtjes worden uitgewisseld…..de tijd vliegt om en even later staan we weer buiten. Weer wat grijze haren armer!

Knop weer om

De volgers van mijn blog hebben pas geleden al kunnen lezen dat ik het zat was om iedere keer vervelende spam in m’n spambox te krijgen en dat ik daarom de mogelijkheid om reacties te geven op mijn epistels had verwijderd. Wat schetst mijn verbazing….. het heeft allemaal niets geholpen, de spam blijft gewoon nog steeds komen.

Nu ja, dan gaat de knop gewoon weer om en kan er weer gereageerd worden. Voortaan zal ik proberen me niet meer te ergeren. Even flink zuchten, m’n schouders ophalen en daarna gewoon de spambox leeg kieperen.
En………om heel eerlijk te zijn, ik heb de reacties op m’n berichtjes afgelopen tijd eigenlijk ook wel een beetje gemist, hoor!

Spam

Een tijdje geleden, toen de privacy verklaring een ‘hot issue’ werd, heb ik al overwogen om de mogelijkheid dat lezers kunnen reageren op berichten, van m’n blog af te halen. Dit had meer te maken met het feit dat ik het maar ‘gedoe’ vond om zelfs als hobbyblogger zo’n verklaring op te stellen om zo ieders privacy te kunnen waarborgen; privacy gegevens die ik toch al respecteerde. Nu heb ik het uiteindelijk tòch besloten maar om een andere reden. Ik vind iedere keer namelijk hele rare reacties in m’n spambox. De meest vreemde epistels van de meest vreemde en onbekende mensen krijg ik te lezen. Opmerkingen over religie, over geld lenen, voorstellen om makkelijk geld te kunnen verdienen, of zelfs wat seksueel getinte opmerkingen, allemaal in het Spaans of Engels opgesteld. Nu houdt Akismet anti-spam van WordPress heel veel tegen maar kennelijk dus niet genoeg en maak ik iedere keer maar weer een beetje chagrijnig m’n spambox leeg. Vanaf nu is het afgelopen. Lezers kunnen geen reacties meer geven en zo hoop ik dus ook geen spam meer te krijgen. Wil je na het lezen van een berichtje tòch graag reageren, dan mag je dit natuurlijk altijd doen maar dan gewoon via m’n mailadres: anneliesvannoordenne@gmail.com

Onderstaande foto met als titel ‘no spam, please’ kwam ik op internet tegen en vond ‘m eigenlijk wel leuk passen bij dit onderwerp. Dat blikje Spam doet me trouwens altijd denken aan het kamperen van vroeger. Toen gebruikten we bij het kokkerellen vaak de wat vage inhoud ervan om door de macaroni te roeren. Een echt culinair hoogstandje, kan ik je vertellen!

Huisje in de sneeuw

Dat is leuk: ik wilde vandaag wat schrijven over onderstaand boekje en vanmorgen werden we wakker en hadden we zèlf een huisje in de sneeuw! Het was gisteravond namelijk weer wat gaan sneeuwen.

Vrienden van ons hier verderop in het dal hebben dozen vol boeken te koop staan. Boeken die zij uit een erfenis hebben gekregen en waarvan de opbrengst van de verkochte exemplaren ten goede komt aan een studiefonds voor Afrikaanse studenten. In een van de dozen kwam dit boekje van W.G. van de Hulst tevoorschijn, echt een boekje uit de ouwe doos met de titel ‘Het huisje in de sneeuw’. Het gaat over twee jongetjes die hun vader een kannetje koffie gaan brengen en onderweg in het grote bos verdwalen. Veel te leuk om niet mee te nemen! Wie kent de andere leesboekjes van deze schrijver nog? ‘Peerke en z’n kameraden’, ‘Van Bob en Bep en Brammetje’, ‘Voetstapjes in de sneeuw’, de Rozemarijntje serie, ‘Het Kerstfeest van twee domme kindertjes’ (die ook al in een groot bos verdwalen!) en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Allemaal brave boekjes met een licht christelijke inslag, gedrukt in een makkelijke leesstijl met woorden waar van die leesstreepjes tussen staan. Achterin het boekje zat ook nog een Libelle stripverhaal van Jan, Jans en de kinderen verstopt waarin opa voorleest uit ‘Het huisje in de sneeuw’. In gedachten zit ik zo weer bij m’n moeder op schoot die me heel wat uurtjes uit deze boekjes heeft voorgelezen.

Ik zag overigens op internet een foto van dit boekje dat ook door van de Hulst is geschreven. Een boekje uit 1951 waarin de kleuter Annelies, samen met haar vriendje Peter, allerlei enge avonturen beleeft (laat me raden; waarschijnlijk verdwalen zij ook in een groot gevaarlijk bos!) maar waarbij natuurlijk alles uiteindelijk goed afloopt. Dat boek, daar ga ik ook nog eens achteraan!

Toen ik vroeger vanuit Vreeswijk naar de Middelbare School in Utrecht fietste, kwam ik altijd langs de W.G. van de Hulstschool aan de Jutfaseweg. Dit was de lagere school waar van de Hulst eerst als onderwijzer en later als hoofdonderwijzer voor de klas heeft gestaan. De school is in 1981 gesloopt, alleen de twee toegangspoorten in Jugendstil zijn bewaard gebleven.

Moedig

We zijn sinds afgelopen weekend weer terug “op honk”. We hadden eigenlijk gehoopt bij thuiskomst groene weilanden te zien maar er lag nog steeds of beter gezegd, er lag opnieuw een laagje sneeuw hier in de directe omgeving. Ach, de kachel brandt er lustig op los, het witte uitzicht verveelt ons nog steeds niet en die lente komt vast wel een keer.Deze groene puntjes die zich voorzichtig naar boven wurmen zijn wel erg moedig. Ik zou mooi nog wat langer met m’n hoofd onder de grond blijven!

Iets heel anders: we zijn benieuwd of onze trouwe volgers hebben gemerkt dat er sinds gisteren geen schreeuwerige reclame meer te zien is op ons blog. We maakten afgelopen jaren gebruik van de gratis mogelijkheid om een blog te maken maar daar stond tegenover dat er dan regelmatig advertenties bij de berichten “geplakt” werden. WordPress moet toch op een of andere manier geld in het laatje krijgen. Die advertenties waren door onszelf te zien, wat nog niet zo erg was maar ook door onze lezers en dat vonden we heel wat storender. Geïnspireerd door onze blogleraar” die al een tijdje geleden de reclame op z’n blog in de ban had gedaan, hebben wij nu ook moedig de knoop doorgehakt en maken we voortaan gebruik van een blog zonder advertenties. Oké, het is niet meer gratis maar het bedrag dat je betaalt aan WordPress is maar een schijntje en dat hebben we er graag voor over.  

Gemiste kans

Toen ze in de TGV naar Valence zat, kreeg ik al een berichtje of ik alsjeblieft haar jas wilde maken. Onze dochter is een weekje gezellig bij ons op de berg. Dat betekent veel kletsen, wandelen, fietsen, kokkerellen maar dus ook de naaimachine te voorschijn halen! Al die jaren dat ze thuis woonde heb ik haar niet of te weinig achter de naaimachine gezet. Een manco in haar opvoeding, moet ik bekennen. Mijn moeder heeft dat toentertijd met mij beter gedaan. Ze had heel vroeger nog zo’n oude Singer trapmachine waar wij als kinderen altijd op mochten oefenen. Met veel geduld heeft ze ons de duistere geheimen van die machine onthuld. Later werd de trapmachine ingeruild voor een elektrische machine, een degelijke Husqvarna, en ook daar mochten we ons op uitleven. Toen ik het huis uitging kreeg ik als cadeau een naaimachine mee. Had ik dit nu ook allemaal met onze dochter gedaan dan had je, in plaats van mij achter de naaimachine, hààr nu daar zien zitten. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ze best een of andere loshangende zoom vastgenaaid krijgt, hoor. Een torntje dichtmaken en knopen ergens aan zetten lukt haar ook wel maar alles dus zonder zo’n handige machine!