Cottages

Als ik aan Ierland denk, dan zie ik in gedachten altijd heel veel sfeervolle cottages voor me. Eenvoudige witte huisjes, zo her en der verspreid in het groen en dan het liefst met rieten daken. Hetzelfde heb ik trouwens ook wat betreft Bretagne. Ik denk dat ik gewoon te laat ben. Zo’n vijftig, misschien wel honderd jaar geleden had ik hiernaartoe moeten gaan. Dan was die kans om die authentieke cottages tegen te komen veel groter geweest.

Dat het er steeds minder worden is natuurlijk best te begrijpen. Mensen willen tegenwoordig gewoon het liefst in een comfortabel huis wonen zonder vochtproblemen, dat goed warm te stoken is en makkelijk is in het onderhoud.

Hier zie je dus erg veel van die gepleisterde, net wat te nette en steriele bungalowachtige woningen, die qua bouw erg veel op elkaar lijken. Wat betreft de kleuren is er wel heel veel verschil. We hebben al hardgroen voorbij zien komen, mintgroen, paars en roze, diverse kleuren geel, noem maar op!

Gelukkig hebben we op onze zoektocht naar cottages toch nog enkele leuke knusse huisjes gevonden en die moesten natuurlijk op de foto!

Vandaag rijden we richting het noorden waar we voor een week een huisje in de buurt van Donegal hebben gehuurd. Eens kijken hoe die omgeving zal zijn. Deze week is in ieder geval super geweest, zelfs qua weer! 

Weekendje weg

Afgelopen weekend zijn we naar de Corrèze geweest. Zoals ik al wel eens eerder heb verteld, wonen mijn zus en zwager daar. Niet al te ver weg voor ons en nog steeds een mooie route om naartoe te rijden. Het weer was nu niet echt om over naar huis te schrijven; het hele weekend hadden we regen. Maar als je naar de beelden kijkt van de ravage in de omgeving van Nice, veroorzaakt door de ongekend zware en langdurige regenval en waarbij zelfs doden zijn gevallen, dan halen we het niet in ons hoofd om te klagen over ons verregende weekend! Daarnaast is een familiebezoek altijd gezellig; regen of geen regen. Onderweg in de Cantal, zo’n beetje halverwege de Corrèze en de Ardèche, reden we door een wat verlaten aandoend dorpje. Het gesloten café-restaurant dat vast wel betere tijden gekend moet hebben en het huis, gebouwd in die donkere streekgebonden stenen dat daar vlakbij te koop staat, passen qua sfeer heel goed bij het sombere weer.
Weer terug op onze berg, blijkt het heftige herfstweer hier wel te zijn meegevallen. Geen overstromingen, geen afgebroken takken op de weg en alle dakpannen liggen nog stevig vast op het dak. Het gras heeft in ieder geval genoten van al die regen; het begint zowaar weer wat groener te kleuren!

Naar de Mézenc

Gisteren zijn we met vrienden, die een weekje in ‘de geitenschuur’ logeren, naar ons favoriete gebied ‘le Massif du Mézenc’ gereden. En…….volgens mij hebben we opnieuw een stel mensen enthousiast gekregen voor deze streek met z’n mooie weidse uitzichten!

Dit keer hebben we Moudeyres bezocht. Een klein dorpje waar de huizen gebouwd zijn met donker gekleurde stenen die bij deze streek horen en daken hebben van dikke plakken grijs leisteen maar waar ook nog enkele huizen bedekt of eigenlijk beter gezegd ‘bedakt’ zijn met roggestro.

Hier een dak van roggestro.

Tijd voor een kop koffie!

Zo’n huis met een dak van stro, blauwe luiken, een stenen muurtje…………………………Nu ja, blijven dromen mag natuurlijk altijd!

Maison de la Béate.Een eenvoudig huis, meestal midden in het dorp met een bel op het dak. Dit pand stamt uit 1820 en is door de dorpelingen speciaal gebouwd voor de Béate. Béates waren alleenstaande vrouwen, veelal gekleed in een lange zwarte wollen jurk en een wit mutsje op het hoofd. Zij waren opgeleid om kinderen op het platteland les te geven in godsdienst, lezen, schrijven en rekenen en de vrouwen in de avonduren les te geven in kantklossen. Tevens verzorgden zij de zieken en, samen met meneer pastoor, begeleidden zij de stervenden. Dus sociaal gezien, speelden deze Béates destijds eigenlijk best een belangrijke rol in deze afgelegen dorpjes.

Een oude boîte aux lettres. Niet meer in gebruik maar wel mooi als detail in deze muur. De klep is wel dicht gemaakt, zodat er geen post meer in kan worden gestopt. Ik zie het al helemaal voor me; kaarten en brieven die toch in deze bus gepropt zijn en dan pas over ‘tig’ jaar worden gevonden. Waarschijnlijk pas als het huis instort. Wel een leuk onderwerp misschien voor een boek! 

Een hele muur vol vogelhuisjes; dat wordt moeilijk kiezen voor de vogels!

Zo’n kunstwerk als op onderstaande foto kom je veel tegen in de streek rondom de Mont Mézenc. Fin gras du Mézenc: het beroemde vlees van de koeien die hier in alle vrijheid genieten van het kruidige groene gras.

L’étang des Barthes, even iets verderop bij Freycenet la Tour. Mooie plek voor onze lunch. We kijken maar niet achterom, want daar staan een paar flinke windmolens!

Leegverkoop

In het plaatselijke gemeentekrantje werd een ‘vide maison’ aangekondigd en wel bij ons favoriete huis met het torentje! We hadden in de wandelgangen al eens gehoord dat het huis in de stille verkoop stond en nu is het dus inderdaad verkocht. Vaak zie je bij de verkoop van een huis dat de hele inboedel gewoon meeverkocht wordt maar in dit geval kennelijk niet.

Buiten en binnen stonden diverse spullen klaar voor koopgrage bezoekers. Daar wilden we natuurlijk ook wel even naartoe. Was het niet om wellicht nog leuke dingen te kunnen kopen dan wel om het huis eens van binnen te mogen bekijken.

De te koop aangeboden spullen vielen wat tegen maar als aandenken hebben we wat oude emaille schalen, een kleurige koffiepot en een wit kleed gekocht; iets van een kruising tussen een tafelkleed en een beddensprei!
De eigenaar schijnt z’n pand verkocht te hebben aan een jong stel dat er een ‘chambres d’hôtes’ in wil gaan beginnen. Een prima bestemming voor dit fraaie pand!
Het allermooiste van het bezoek was natuurlijk dat we nu zomaar binnen zijn geweest in ‘ons’ huis, terwijl we voorheen altijd alleen maar ‘likkebaardend’ de buitenkant konden bewonderen. Niet alle vertrekken waren open voor het publiek maar genoeg voor ons om daar al dwalend te fantaseren hoe het zou zijn om daar zelf te wonen!

Opknappertje?

Gisteren liepen we sinds lange tijd weer eens langs dit ‘opknappertje’, luisterend naar de welluidende naam ‘Beausoleil’. Het is eigenlijk een beetje een ‘achterstevoren’ huis. De voorkant ligt aan de andere kant, waar je als wandelaar niet zo makkelijk bij kunt komen en wat dus ook niet zo één-twee-drie te zien is. De achterkant ligt aan ons wandelpad en vinden we dus eigenlijk meer de voorkant. Hier is een aantal schuren te zien, de één in een wat slechtere staat dan de ander. Her en der wat roestige golfplaten op de daken en veel blauw anti-inregenplastic. De rechter schuur op de foto hierboven heeft twee deuren die waarschijnlijk ooit ergens anders hebben gehangen, gezien de maat. Boven die deuren is een hele fraaie latei te zien van mooi oud en vergrijsd hout. In z’n vorige leven een boom geweest die niet recht naar boven wilde groeien en hier nu prima past.In de muur van een andere schuur zit een nisje waar een schoen in ligt. Gezien de hoeveelheid groenig spul dat op die schoen groeit, ligt die er al een tijdje. Verder wandelend en nog een keer achterom glurend naar het huis, moeten we ons toch even verontschuldigen voor het feit dat we eerder het woord ‘opknappertje’ hebben gebruikt. Dat is nu verleden tijd. We zien namelijk dat er aan de achterkant (wat wij dus eigenlijk de voorkant vinden!) de laatste tijd al heel veel werk is verzet. Er is dus helemaal geen sprake meer van een ‘opknappertje’ maar, mocht zo’n woord bestaan, een ‘opgeknappertje’! Helemaal logisch trouwens dat ze juist aan die kant met de restauratieklus begonnen zijn, want vanaf daar is het uitzicht echt schitterend. En… ook niet onbelangrijk, aan die kant hebben ze lekker ook geen last van nieuwsgierige wandelaars zoals wij!

Ker

Afgelopen zaterdag zijn we in ons tweede Bretonse huisje aangekomen, zo’n beetje tussen Mellac en Quimperlé. Een mooie groene en heuvelachtige omgeving, wat verder weg van de kust dan in de eerste week. In eerste instantie denk je trouwens dat het wel meevalt hier met die heuvelachtige omgeving maar onze fietskuiten denken daar duidelijk anders over! Wat opvalt als je door deze streek rijdt, is de hoeveelheid plaatsnaambordjes die beginnen met Ker. Ik noem er maar een paar: Kervenen, Kertrauban, Kerandreau, Kergroer, Keringard. Heb je geen spraakgebrek, dan zou je er hier bijna eentje van krijgen! Onze ‘landlady’ vertelde ons dat Ker van oudsher ‘defensieve plek’ betekende en later gebruikt werd om een bewoonde plaats of dorp aan te duiden. Zo valt ons eigen huisje onder het gehucht Kerbiquet. Van die blauwe lucht op de foto moeten we maar extra genieten want de rest van de week ziet er wat somber en nat uit, als we naar het weerbericht kijken. De regenjacks liggen ‘standby’!

Stenen

De eigenaar van dit stuk terrein is moedig begonnen met de bouw van z’n huis. Het eerste begin staat er al. Beter gezegd, het staat er nu al jaren en veel schot zit er niet in. In de wintermaanden zie je helemaal geen activiteit maar in de zomer is de caravan bewoond door het gezin van onze Bob de Bouwer. Er wordt buiten gezellig getafeld, je ziet wat kleine kinderen regelmatig op de schommel zitten maar dat huis in wording; dat staat er maar te staan. Geen enkele bouwactiviteit valt er te ontdekken en die hijskraan staat er maar een beetje weg te roesten. 

Alleen die grote berg stenen, die groeit maar aan. Zoals de een postzegels spaart en de ander sigarenbandjes, zo hebben we hier duidelijk iemand die stenen spaart! Gezien de hoeveelheid denk ik dat er op deze plek over een aantal jaren uiteindelijk een of ander kasteel zal verrijzen!

Het huis met het torentje

Je moet nog ergens over kunnen fantaseren!

huis met het torentje fontréal

Fontréal, een prachtig pand vlakbij onze berg. Een huis met een geschiedenis van lang geleden. Een huis met een torentje, een trappetje naar een oud roestig hek, een grote poort, aan de andere kant van de weg een ommuurde moestuin…..

Heel vaak lopen we langs dit fraaie pand. En eigenlijk hopen we dat de eigenaar ooit eens naar buiten zal komen. Hij ziet dan dat we zwaar verliefd naar zijn huis kijken en biedt het ons dan te koop aan voor een héél, héél klein prijsje!

rondom fontréal