Hongerige wespen

Onze peren en pruimen hebben dit jaar niets gedaan. Precies op het moment dat ze in bloei stonden, kregen we die onverwachte nachtvorst die ervoor zorgde dat alle mooie bloesembloempjes er als bruine drabbige restantjes uit gingen zien. Ons appelboompje daarentegen, dat wat later in bloei stond, heeft gelukkig geen last gehad van die kou. Wat betreft de opbrengst, gaan we al iets vooruit. Hingen er vorig jaar welgeteld maar drie appeltjes aan, dit jaar zo’n twintig appeltjes! Ze blijven nog wat klein maar de smaak is oké.

Helaas moeten de wespen dat ook gedacht hebben!

Ten strijde!

Een tijdje geleden schreef ik wat over het Zevenblad dat welig tiert in een van de borders hier en wat je er tegen zou kunnen doen. Blaadjes plukken en er soep van koken of een hartige taart van bakken heb ik nog niet geprobeerd; kan ik altijd nog een keer doen als ik in een goede bui ben. Wèl heb ik al wat Geraniums gekocht die nu straks het gevecht aan moeten gaan met dat Zevenblad.

Deze Geranium Macrorrhizum is een snelle bodembedekker en moet volgens de boeken zo sterk zijn dat ze het Zevenblad gaat overheersen. We gaan haar maar eens in de tuin zetten. Eens kijken wie er als winnaar uit de strijd zal komen!

Wat is wijsheid

In het tuintje grenzend aan de ‘geitenschuur’ zit een hardnekkige wildgroeier. Tel de blaadjes maar en je weet dat het hier om zevenblad gaat. In de volksmond wordt het ook wel tuinmansverdriet genoemd; nu ja, in mijn geval dan tuinvrouwverdriet en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Tenminste…. als je er vanaf wilt komen.

Zevenblad is een lastig onkruid dat via worteluitlopers flink doorwoekert onder de grond. Die wortels zijn moeilijk te verwijderen en iedere keer als ze afbreken groeit er razendsnel een nieuw plantje uit. Dit zevenblad van ons is, als niet opgemerkte verstekeling, een keertje meegereisd met de plant ‘alchemilla mollis’, oftewel vrouwenmantel. Ooit met de beste bedoeling van iemand gekregen, die vast niet heeft geweten dat er ook wat worteltjes van dat zevenblad meeverhuisden.

Ik ben eens even in de boeken gedoken. Er zijn een paar dingen die ik kan doen, lees ik.

-Zodra dat zevenblad z’n hoofd boven de grond uitsteekt, het gewoon iedere keer weg plukken. Helemaal kwijt raken zul je ‘m niet maar door dat gepluk verzwakt de plant wel en zal die minder snel groeien.

-De border leeghalen en hem vol zetten met aardappelplanten. Het schijnt dat dat zevenblad daar geen grote fan van is. Op de plekken waar de aardappelen gepoot zijn, schijnt na verloop van tijd geen zevenblad meer te willen groeien. Zijn de aardappelen gerooid, dan kun je de border weer volzetten met ‘schone’ planten.

-Een sterke bodembedekker erbij zetten, zoals de geranium macrorrhizum, die het zevenblad dan eigenlijk verdringt.

-De boel de boel laten en dat zevenblad gewoon lekker laten groeien en er je voordeel mee doen. Het blijkt namelijk een vitaminerijk plantje te zijn. Je kunt het blad, net als sla of spinazie gewoon eten en dan met name de jonge blaadjes. Een hartige taart met het zevenblad als ingrediënt, in combinatie met kaas en eieren, schijnt ook heel smakelijk te zijn. Aldus het grote groene (on)kruidenboek.

Daarnaast schijnt het zevenblad ook nog geneeskrachtige eigenschappen te bezitten. Het werkt namelijk vochtafdrijvend, stimuleert de werking van de nieren en verlaagt de bloeddruk.

Heel lang geleden was men ook al op de hoogte van de geneeskrachtige werking van dit plantje. Toen werd het veelal ingezet bij gewrichtsklachten. Van het zevenblad werd een papje gemaakt en dat werd dan als een soort van nat verband om de pijnlijke gewrichten gewikkeld, waardoor de pijn verminderde.

Dus wat zeur ik nu toch eigenlijk over dat ‘fantastische’ zevenblad in m’n border! Niks tuinvrouwverdriet: ik laat het plantje daar gewoon vrolijk tekeer gaan. Scheelt trouwens ook heel wat werk!

Wat betreft al die boekentips: er groeien al heel wat geraniums in die border maar zo’n geranium macrorrhizum als extraatje erbij zetten als krachtige verdringer van dat zevenblad vind ik toch wel een aardig idee en het staat nog mooi ook. De border leeghalen om daar nu aardappels in te gaan poten vind ik op dit moment wat te ver gaan maar zou in geval van hoge aardappelnood altijd nog een mogelijkheid zijn. Blaadjes ervan plukken, ga ik sowieso doen. In ieder geval om de boel op die manier in toom te houden maar ook om er eens een keertje een gezonde pot thee van te trekken of er een groen soepje van te maken. Taarten bakken vind ik leuk, dus die hartige taart met dat zevenblad ga ik ook maar eens uitproberen.

Snoeibeurt

Volop zon, een blauwe lucht en net genoeg wind zodat het niet te warm is om lekker buiten bezig te zijn. Vandaag zijn de vlinderstruiken aan de beurt; ze krijgen een flinke knipbeurt. Snoei ik misschien een keertje wat te fanatiek, geeft niets. Ideaal zo’n vlinderstruik, hij loopt namelijk altijd wel weer uit. Ik heb eens zitten tellen maar we hebben verspreid over het terrein wel zo’n twaalf struiken.

Deze berg takken hier is maar één van de drie. Ze gaan straks allemaal in de aanhanger en krijgen dan een enkele reis aangeboden naar de déchetterie: ‘au revoir et bon débarras’! En nu maar wachten tot de struiken weer gaan uitlopen. Je kunt het je bijna niet voorstellen maar straks in de zomer staan ze allemaal weer volop in bloei en dan weet je gelijk weer waarom deze struiken vlinderstruiken heten. Tegen die tijd is het een komen en gaan van talloze mooie vlinders. Ze ploffen even neer op een bloemtros, snoepen er een beetje van en fladderen weer verder. We hebben met opzet een paar struiken naast het terras geplaatst. Niets mooier dan een kop koffie met uitzicht op die vlinders!

Nu lees ik net dat je, als je meerdere vlinderstruiken hebt die zo’n beetje tegelijkertijd bloeien, je beter aan wisselsnoei kunt doen. Het ene jaar een paar struiken snoeien en het jaar erop de anderen. De gekortwiekte vlinderstruik zal later bloeien dan de niet gesnoeide en zo kun je dan een langere periode van de bloemen en dus ook van de vlinders genieten. Tja, dat had ik natuurlijk eerder moeten lezen. Volgend jaar maar eens uitproberen.

Sprinkhaan

Nooit geweten dat dit een sprinkhaan is. Ik noemde dit groene sprietige geval namelijk altijd een krekel. Maar volgens het grote insectenboek is een krekel nooit groen, dus dit exemplaar moet dan toch een sprinkhaan zijn. Wat ik in ieder geval wèl weet is dat ze gek zijn op deze bloemen! Het valt nu nog mee maar vorig jaar tegen het einde van de zomer, zagen de gele bloemblaadjes van deze planten er allemaal wat gemillimeterd uit: aangevreten door hongerige sprinkhanen! 

Terug in de tuin van Vaneilles

Pas geleden zijn we naar de tuin van Vaneilles geweest; een tuin waar we al eens eerder doorheen geslenterd hebben. Tot onze verbazing was dat trouwens alweer bijna drie jaar geleden: comme le temps passe! Toen was het een spontaan bezoek en liepen we er gewoon per ongeluk tegenaan en nu gingen we er bewust naartoe. De eerste keer was het in de herfst en nu was het hartje zomer. Dat levert toch weer een andere sfeer op en ook verschillende plaatjes. Zomer of herfst, nu of bijna drie jaar geleden, de tuin met alle sfeervolle hoekjes en heel veel ‘oud roest’ blijft nog steeds even mooi!  

Vlakbij de vijver staan wat moestuinbakken. Als je goed kijkt, zie je een klein plastic poppetje tussen de koolbladeren liggen. Hoe ging dat verhaal ook alweer over baby’s die uit een kool komen? De voorkant van een oude brievenbus. De bus is trouwens op dinsdag geleegd en veel verandering zal daar wel niet in komen!
Een oud, niet al stevig bankje maar sterk genoeg om even op te gaan zitten en van alles om ons heen te genieten.

Op diverse plekken in de tuin staan en hangen mooie roestige vogeltjes die bij ons vorige bezoek er nog niet waren. De eigenaar van deze tuin heeft afgelopen jaren vast een cursus lassen gevolgd en die naar mijn mening met goed gevolg afgesloten!

 

Ten aanval!

Onze buurmanboer zal wel denken als hij zo naar zijn akker kijkt, hoe hoger hoe beter maar dat zullen onze vrienden maandagavond vast niet hebben gedacht, toen ze hun verwilderde tuin zagen met metershoog gras en onkruid. Zodra het nieuws kwam dat de Franse grenzen open zouden gaan afgelopen maandag, zijn ze in de auto gestapt en naar hun Franse stek gereden. We hadden al een keer eerder aangegeven mee te willen helpen om die wildernis wat in te tomen en na hun ‘help’ telefoontje maandagavond zijn we gisterochtend met materiaal en veel goede zin ernaartoe gereden; klaar om een aanval te plegen op hun tuin. Vier paar handen maken licht werk en na een dagje werken zag het er al een stuk vriendelijker uit. En ook al was het buffelen geblazen; met een heerlijke lunch, koffie en koek en veel bijpraten, was het een mooie dag om op terug te kijken. Wat betreft hun tuin maak ik me totaal geen zorgen. Even flink wapperen met hun groene vingers, en de tuin staat in no time weer in volle glorie te schitteren!

Kweepeer

Nu we in deze tijd ‘vast’ zitten op onze berg, krijgt alles wat direct om het huis groeit en bloeit meer aandacht en waardering. Aan de zijkant van het kleine huis staat een oude kweeperenboom. We hebben er ooit wel eens vruchten aan gehad, van die grote gele met een wat harig huidje maar dat is al wel weer een aantal jaren geleden. Nadat de boom een keer flink teruggesnoeid is geweest, komt hij dit jaar wel weer heel mooi terug. Nu nog even afwachten of er ook weer veel vruchten aan komen. In ieder geval zijn de bloemen prachtig!

Naar buiten

Afgelopen dagen hebben we alle ‘overwinteraars’ naar buiten gebracht. Alle kuipplanten die niet van winterse kou houden, hebben afgelopen maanden weer in onze zogenaamde Orangerie gebivakkeerd. Nadat ze voorzien waren van wat nieuwe grond en een flinke portie liefde en aandacht, staan ze nu buiten op het terras te genieten van het zonnetje. Nog wel in ieder geval. Voor volgende week wordt er namelijk nachtvorst opgegeven, wel tot min vier. Nu ja, eerst zien en dan geloven maar ik vermoed dat we volgende week ’s avonds de planten weer binnen halen. Overdag zijn de temperaturen prima dus zie je ons ’s ochtends alle planten weer buiten zetten. En dan ’s avonds weer naar binnen, ’s ochtends weer naar buiten………’never a dull moment’ hier op de berg!

Afwachten

Een heerlijke zonnige zondag vandaag! Koffie buiten op het terras en lekker om weer eens rond te kunnen struinen in de tuin en her en der wat onkruid weg te halen en wat dood blad te verwijderen. Bij onderstaande rand met blauwe irissen zag ik zelfs al wat knoppen die op springen staan en dat is best vroeg, volgens mij. Tja, wat betreft die knoppen…….. Ik vermoed dat het om de knoppen van een iris gaat maar het kan ook best wel een gladiool zijn, die ooit in dit randje zich brutaal tussen de irissen heeft gewurmd. Afwachten maar.