Pure nostalgie

Afgelopen dinsdag waren we in Lamastre even op de markt en op de terugweg fietsten we langs een garage. Meest van tijd rijden we er eigenlijk wat ongeïnteresseerd voorbij maar nu was het raak. We moesten echt even stoppen om verlekkerd naar onderstaande auto’s te kijken. Van die markante modellen op een rijtje: pure nostalgie! Wèl misten we de ‘lelijk eend’ nog. Om het plaatje helemaal compleet te maken, had die er wat ons betreft ook bij mogen staan.

Nougatti Oldtimer

Deze fraaie auto kwamen we pas geleden tegen op de oprit van een huis in Saint-Jean-Chambre.

De auto is waarschijnlijk het trotse bezit van een handige doe-het-zelver en een grote bewonderaar van een Bugatti Oldtimer.

Humor heeft de eigenaar trouwens ook!

Hij heeft geen Bugatti logo aan de voorkant van z’n auto geplaatst (wat waarschijnlijk ook niet eens mag) maar wel een plaatje dat er erg veel op lijkt. Links zie je die van Bugatti en kijk maar eens naar het logo op de grill aan de voorkant van de zelfbouw auto hieronder.

Het gaat hier niet om een Bugatti maar een uuhhh……..echte Nougatti! Onder die naam zie je nog in kleine lettertjes staan waar die vandaan komt. Hoe kan het ook anders, uit de stad van de nougat: Montélimar! 

Ergerlijk

Zoals al was aangekondigd, lag er vanmorgen toen we wakker werden inderdaad weer wat sneeuw. Geen lekkere zachte sneeuw maar een aardig bevroren laagje. We moesten vandaag al vroeg met de auto naar de garage in Valence, dus dat was krabben geblazen! Vorige week heeft de auto een ‘zoveel duizend kilometer beurt’ gehad en dan zou je toch denken dat die er weer even tegen kan maar helaas…..gisteren ging er op het dashboard opeens weer een heel ergerlijk oranje lichtje branden. Tja, dan maar weer terug naar de garage.

Uit de bocht

Onlangs ging Ernest voor de broodnodige boodschappen naar de Super U in Le Cheylard. Zoals ik wel eens eerder heb verteld, pakken we dan altijd la Voie Rapide, oftewel de snelle weg. Een weggetje dat zo’n vier kilometer korter is dan de gebruikelijke route naar de Super U maar daarentegen wel flink steil, bochtig en smal is. Hele ‘dikke’ auto’s hoop je daar dan ook niet echt tegen te komen!

Het kan qua afstand dan misschien wel een stuk korter zijn maar dat voordeel verlies je weer omdat je niet met vijftig kilometer per uur naar beneden kunt sjezen. Probeer je dat wèl, dan heb je kans dat je ritje eindigt zoals hier op de foto.Voordat we vragen van bezorgde lezers hierover krijgen: nee, het is gelukkig niet onze auto die daar tot stilstand is gekomen! We vermoeden dat deze bestuurder wat te snel heeft gereden, wellicht plotseling uit moest wijken en zo uit de bocht gevlogen is. De bestuurder heeft volgens mij wel een engeltje op z’n schouder gehad. Had die boom daar niet gestaan dan was de auto ettelijke meters naar beneden gerold en ergens in de diepte terecht gekomen!

Het zou naar ons idee trouwens ook best wel eens een jager kunnen zijn geweest die misschien na te hebben gejaagd met z’n kornuiten, tijdens de ‘after jachtborrel’ wat te diep in het glaasje heeft gekeken en daardoor wat moeite had om op het rechte pad te blijven! Dit soort stevige auto’s worden hier namelijk vaak door jagers gebruikt. In de auto zou je misschien ook nog wel vaag iets van een hok kunnen onderscheiden waarin jagers hun jachthonden in vervoeren. Heel gemeen van mij maar ik zie dan in gedachten wat verderop een hert staan dat vol leedvermaak toekijkt!

Autorally

Gisteren hoorden we op de weg boven ons al flink wat geronk van voorbij komende auto’s. Voor de achtste keer werd er in en om Le Cheylard namelijk een rally gehouden van oude en wat minder oude auto’s. We zijn niet op een holletje naar boven gerend om die oude vehikels voorbij te zien racen maar zijn wèl ‘s middags even naar Lamastre geweest waar ze om vijf uur op de grote parkeerplaats in het centrum van dichtbij te bewonderen waren. Bijna niet van echt te onderscheiden maar dit is een geverfd exemplaar op de ruit van de plaatselijke Renault garage. Altijd leuk om even bij zo’n evenement aanwezig te zijn en helemaal leuk dat we eventjes plaats mochten nemen in zo’n Triumph Spitfire. Oké, toegegeven: er was enige handigheid en souplesse voor nodig om erin te komen maar toen we eenmaal zaten, voelde het eigenlijk best goed!

Gedoe met Truus

Deze foto vraagt natuurlijk om enige uitleg!Inbraak autoToen we eind september in Nederland waren, is onze ingebouwde navigatie uit de auto gestolen. Gewoon een kwestie van een ruitje intikken, de navigatie uit het dashboard losrukken en er als een haas vandoor gaan. Waarschijnlijk gebeurt zo’n inbraak in een vloek en een zucht maar om alles daarna weer voor elkaar te boksen en weer een sprekende Truus in de auto te krijgen die je nauwkeurig naar ieder gewenst adres kan brengen, kost heel wat meer tijd.Inbraak autoVia internet een politierapport opstellen, diverse keren bellen met de Franse verzekering of de Nederlandse garage een nieuw navigatiesysteem mag bestellen en erin mag zetten. Het Franse broertje van Carglass bellen of ze toestemming willen geven aan de Nederlandse collega’s om een nieuwe ruit erin te plaatsen. Wachten totdat de verzekering groen licht geeft en akkoord gaat met de offerte van de garage. Daarna is het weer wachten op de speciaal door de Franse verzekering ingezette schade-expert die de schade met eigen ogen moet zien om het eens te kunnen zijn met de offerte. En als dan uiteindelijk alles is geregeld en de toestemming is afgegeven en er een nieuwe navigatie is besteld, dan moet alles vast wel in orde komen………toch?

Nu, vergeet het maar. De garage heeft keurig een nieuw navigatie systeem in het dashboard geplaatst maar om onze Truus weer aan de praat te krijgen, lukte van geen kanten. Iedere keer werd er een verbindingsfout geconstateerd, waardoor Truus haar mond gewoon stijf dicht hield. Op onze vragen of er wellicht iets mis zou kunnen zijn met de nieuw bestelde navigatie of iets met de stekkers, werd iedere keer ontkennend gereageerd. Nadat de auto tot drie keer toe de werkplaats had bezocht werd ons uiteindelijk geadviseerd om maar naar een garage in Frankrijk te gaan en te vragen of zij voor een oplossing konden zorgen. Zo gezegd, zo gedaan. De garage in Valence heeft direct het probleem gevonden; in de nieuwe navigatie die de Nederlandse monteurs in de auto hadden geplaatst bleek een defect te zitten. Opnieuw is er een navigatiesysteem besteld en afgelopen donderdag erin gezet. Nieuwe navigatieEind goed, al goed. Op bovenstaande foto rijden we, met het vertrouwde gemurmel van Truus op de achtergrond, weer terug naar onze berg!

Een ouwetje

Regelmatig kom je hier oude auto’s tegen die ver weg geparkeerd, ergens achter op het erf van een boerderij of gewoon midden in het bos, alleen nog maar staan weg te roesten. Deze ‘beauty’, een Peugeot 203, is ook een ouwetje maar de eigenaar is vast een echte autoliefhebber die goed voor dit oude beestje zorgt. Zo te zien houdt hij er niet van om in z’n eentje op pad te gaan maar of het nu zo gezellig is met deze passagier?

Wisselen

Het was weer tijd om de zomerbanden om te wisselen voor de winterbanden. Maar goed dat we het gisteren hebben gedaan want vandaag was het een lastiger klusje geweest. Gisteravond is het gaan sneeuwen en vanmorgen werden we wakker in een witte wereld. Waarschijnlijk is die sneeuw van korte duur want voor vanmiddag staat er alweer regen aangekondigd. 

Lelijke Eend

We liepen pas geleden in een achteraf straatje langs een kleine garage waar deze oude Deux Chevaux op de brug stond. Iedere keer als ik er zo eentje zie staan, heb ik de neiging om er even genietend omheen te lopen en de auto bij wijze van spreken een flinke aai over z’n bol te geven. Datzelfde heb ik trouwens ook met een Renault 4 of met een ‘Snoek’.

Toen ik net m’n rijbewijs had, mocht ik samen met m’n zus de oude Eend van m’n broer ‘oprijden’. Ideaal om zo wat rijervaring op te doen. Het was wel even wennen aan die versnellingspook die uit het dashboard stak. Regelmatig hoorde je flink gekraak bij het schakelen, helemaal als je van z’n tweede versnelling terug wilde schakelen naar z’n één! Zo her en der zie je de Eend nog wel rijden. Het mooist is het natuurlijk om met de klapramen omhoog, het canvas dak naar beneden gerold en met de zon op je hoofd, over de ontelbare weggetjes van het Franse platteland te rijden.

Het is wel grappig trouwens dat deze auto zoveel bijnamen heeft gekregen. In Frankrijk wordt hij ‘La Deuche’ genoemd, in België ‘de Geit’, in Engeland ‘Tin Snail’ en in Nederland dus de Eend of Lelijke Eend. Bij het ontwerpen van de Deux Chevaux was het uiterlijk niet zo belangrijk, als het maar een kleine zuinige auto zou zijn en geschikt voor het ruige Franse platteland. De auto moest in ieder geval twee boeren kunnen vervoeren met zo’n vijftig kilo aardappelen bij zich of een vat met vijftig liter wijn. Ook moest de auto zoveel vering hebben dat tijdens het rijden over flinke hobbels er geen enkel eitje in de meegevoerde mand kapot zou gaan. Het zou dus eigenlijk een ideale auto zijn voor ons hobbelige toegangspad! Misschien toch maar eens informeren bij de garage?

Geparkeerd

Het blijft altijd leuk als we ‘en route’ zo’n oud vehikel tegenkomen. Dit is een oude Peugeot bus en volgens mij al jaren niet meer van z’n plek geweest. Als we naar binnen gluren, zie we dat die nu in gebruik is als stalling voor een grasmaaier en wat ander gereedschap.

Dit is ook een leuke! Een oude Deux Chevaux, vast niet meer in de originele kleur, vermoed ik. Er ligt nog een hooibaal in. Het maakt die schapen natuurlijk helemaal niets uit of er nu zo’n roze eend in het weiland staat, iets eetbaars zoeken is veel belangrijker!