De laatste groenten geoogst

We zijn de moestuin aan het leeg eten. Het is een mooi moestuinseizoen geweest voor ons met een flinke opbrengst aan tomaten, komkommers, courgettes, pompoenen, paprika’s, pepertjes en natuurlijk aardbeien; heel veel aardbeien! 

Er ligt nu nog één grote pompoen naar ons te grijnzen èn er zit natuurlijk nog een grote verrassing onder de grond. Tenminste, dat hopen we! 

Dit is de laatste pompoen. Vanuit de verte lijkt die eigenlijk wat meer op een lampionplant dan op een pompoen!

Net als bij onze vrienden in Le Serret zijn wij ook heel benieuwd of de zoete aardappelen het gewonnen hebben van de woelmuizen die, net als wij, erg gek schijnen te zijn op op deze knollen. De bladeren van de zoete aardappelplant worden wat weggetrokken, onze moestuinierder gaat wat wroeten en tatarata…….een ladinkje mooie grote zoete aardappelen! 

Het gaat hier om de volgende zoete aardappelsoort, Evangeline. In mei gekocht bij een kwekerij in Loriol waar je de mooiste plantjes kunt krijgen. Het kaartje dat erbij hoort zegt het volgende erover: ‘dit ras heeft een oranjerode schil en helder oranje vruchtvlees met een uitgesproken zoete smaak. De zoete aardappel is een gezonde groente en kan zowel in zoete als in hartige gerechten gebruikt worden. Oogsten na zo’n 100 dagen en de opbrengst kan zo tussen de 3 en 5 kilo per plantje liggen’.

Evangeline heeft het duidelijk goed naar haar zin gehad bij ons: we hebben 4,4 kilo uit de grond gevist! 

Ik zie trouwens op het blog van Marthy dat zij eenzelfde bakje gebruikt voor de groente! 

Rood, geel en groen

We eten ons deze dagen bijna ongans aan de tomaten en de courgettes, zowel de groene als de gele. De moestuin doet het, ondanks de droogte maar misschien wel juist door de hoge temperaturen, erg goed.

Tja, en dan maar proberen om iedere keer een lekker maaltje ervan op je bord te toveren. Daar gaan we dan: groene courgettesoep, gele courgettesoep, zoetzure courgettes, gegrilde courgette op de bbq, gewokte courgettes, gegratineerde courgettes, tomatensoep, tomaten gazpacho, tomatensaus, tomatenchutney, tomatentaart, tomatensalade, gevulde tomaatjes…….…De kookboeken maken overuren!

Vandaag eten we dit mooie gekleurde gerecht. Het ziet eruit als de bekende Tian Provençal met al die fraai gedrapeerde groenteplakjes maar ik heb er m’n eigen draai aangegeven. Geen aubergines of uien erbij gedaan maar het alleen bij courgettes en tomaten gelaten. Als probeersel heb ik er ook nog wat feta overheen gestrooid. Het is nu eigenlijk meer een Tian Annelies geworden. Het ziet er mooi uit, er zitten alleen maar lekkere dingen in dus het zal vast wel heerlijk smaken!

Wat te doen met die citroen

De moestuinplanten doen het prima. Dat geldt ook voor de kruiden die achterin, in een aparte bak staan. De basilicum, bieslook en de salie gedragen zich netjes en blijven keurig in hun eigen vakje staan maar de munt en de citroenmelisse gaan helemaal los. Uitbundige struiken zijn het aan het worden.

Potten vol verfrissende thee maken we ervan, ideaal nu met die warmte. De muntthee wisselen we regelmatig af met een lekkere mojito: smaakt heerlijk zo aan het einde van de middag. Maar wat kunnen we naast het zetten van citroenthee nog meer doen met die citroenmelisse? Op internet kwam ik op de site van ‘onze Franse keuken’ een leuk pesto recept tegen. In verband met de grote hoeveelheid blaadjes die ik had verzameld, heb ik het recept wat aan moeten passen; een beetje meer van dit en wat meer van dat. Het resultaat was uiteindelijk een mooie pot vol met smeuïge pesto.

Dat groene spul hieronder ziet er misschien wat onguur uit maar het ruikt heerlijk en nog belangrijker, het smaakt ook heerlijk!

Een les in stress

Voor de goede orde, die stress slaat niet op ons maar op de komkommerplanten die we vorig jaar in de kas hadden!

De buitenkomkommers waren vorig jaar best goed gelukt en smaakten zoals die groene jongens ook hoorden te smaken. De planten die in de kas stonden zagen er wel uit als komkommers maar dat was dan ook het enige mooie eraan. De binnenkomkommers smaakten bitter tot en met. Beter gezegd, ze vielen dus eigenlijk bitter tegen!

Als onwetende moestuinierder ga je dan op zoek naar het waarom. Nu schijnt het dat een komkommer van nature cucurbitacin bezit, een bitter stofje dat in de bladeren en in de stengel hoort te zitten maar niet in de komkommer zelf. Helaas kan in bepaalde omstandigheden dat bittere stofje wèl in het vruchtvlees terechtkomen. Bijvoorbeeld als de komkommerplant bloot staat aan teveel temperatuurwisselingen.

In de kas kan het op zonnige zomerse dagen behoorlijk warm worden. Geef je de komkommerplanten dan een flinke plons koud water, dan schrikken de wortels in de warme grond zich helemaal te pletter. Ze schieten daardoor in de stress en gaan dan extra cucurbitacin produceren, waardoor de hele komkommer een bittere smaak kan krijgen.

Dit jaar hebben we het dus anders aangepakt. Rondom de kas staan planten die de zon wat tegenhouden, de dakluiken zowel als de deur blijven openstaan zodat de wind er doorheen kan blazen en we geven de planten water uit de watertank waar de hele dag de zon op heeft gestaan en dus een lekker temperatuurtje heeft. De eerste kasexemplaren zien er nu niet alleen maar heel mooi uit, ze smaken ook nog lekker!

Weer opstarten

En dan zijn we zomaar alweer een ruime week terug op onze berg. Tijdens de vakantie hebben we ons regelmatig afgevraagd hoe het met de planten rondom het huis zou gaan. Zouden ze die drie weken zonder ons wel overleven?

Wanneer we op de ‘weerapp’ keken, zagen we dat het al die tijd behoorlijk warm was in Frankrijk en dat er amper regen viel. Maar, hulde voor onze planten. Ze hebben zich tijdens onze afwezigheid kranig geweerd!

Valeriaan, vrouwenmantel en lavendel: geen centje pijn.

Die rode roos stond bij aankomst op de berg uitbundig te bloeien. Een paar weken zonder water is dus geen enkel probleem voor deze kanjer!

De lavendel bloeit al volop. Voor deze planten zijn we trouwens het minst bang geweest, die kunnen wel een tijdje zonder water.

En dan natuurlijk de moestuin, hoe zou die erbij staan? Leve ons druppelsysteem: de plantjes zijn ‘en vie et en pleine forme’!

De courgette staat er mooi bij. Daarachter staat een paprikaplant waar zelfs, als je heel goed kijkt, een klein paprikaatje aan hangt!

Veel, héél veel aardbeien! Iedere dag verorberen we een flinke hoeveelheid en hebben we zelfs al heel wat van die mooie rode zomerkoninkjes uitgedeeld.

De tomatenplanten hebben ons totaal niet gemist!

Dankzij het feit dat we de druppelslang door hebben getrokken in het kasje, doen de tomatenplanten het hier ook prima.

De eerste dagen hebben we al een flinke aanval op het onkruid gedaan en de grasmaaier overuren laten maken. De koffers staan nu weer op zolder en alles is alweer gewassen en opgeruimd. Terug nu naar het ‘gewone’ bergleven. 

Druppelslang

Als we een tijdje weg zijn geweest van de berg is het altijd spannend hoe we bij terugkomst de tuinplanten zullen aantreffen. Staat alles er nog fris bij of hangen ze op half zeven en snakken ze naar water? Wat betreft de borders, valt het meestal wel mee. De meeste planten die daarin staan, kunnen aardig tegen de droogte. We zorgen dat we tegen de tijd dat we weggaan niet zoveel planten in potten hebben staan en de weinige kuipplanten die dan nog overblijven, worden op een plek gezet waar ze zo min mogelijk zon krijgen en waar ze met hun voeten in een laagje water kunnen staan en dan moet het maar goed gaan.

Wat betreft de planten in de moestuin, daar hebben we sinds kort een druppelslang voor aangelegd: een slang met gaatjes. Via een timer kun je instellen hoe vaak en hoeveel water er afgegeven moet worden.

Op de foto hieronder zie je de timer hangen; het zogenaamde ‘zenuwcentrum’ van de installatie.

Er kan gedruppeld worden!

De slangen zijn ook doorgetrokken tot in de kas.

En hieronder staan de plantjes die we afgelopen maandag bij het tuincentrum hebben gehaald, netjes ingegraven bij de gaatjes in de slangen. De vrolijk gekleurde potjes waarin ze zaten en waarvan de kleuren aangeven wat voor groens er straks moet gaan groeien en bloeien, hebben we met een stokje vastgepind in de grond.

Vol verwachting klopt ons hart; we zullen het resultaat straks wel zien!

Plantjes voor de moestuin

Van vrienden met een jaloersmakend mooie moestuin kregen we een adresje door van een tuincentrum in Loriol sur Drôme, een uurtje rijden bij ons vandaan. We dachten dat het op zo’n maandagochtend, net na het weekend, wel niet zo druk zou zijn. Nou, vergeet het maar! Hoe vroeg we ook waren, er bleken andere mensen nog vroeger op pad te zijn gegaan. Het mooie weer zorgt ervoor dat iedereen weer volop in de tuin en zeker ook in de moestuin bezig wil zijn en wij dus ook.

Ondanks alle drukte, kun je toch rustig langs de plantjes lopen, gaat iedereen keurig voor elkaar opzij en wordt er niet geklaagd in de lange rij voor de kassa. En wat kun je kiezen uit een grote hoeveelheid groenteplantjes! Luilekkerland voor de moestuinierder!

Ik stond al met pen en papier in de aanslag bij alle potjes om op te schrijven wat erin zat, want als een voorzichtige moestuinierder in wording ziet al dat groene spul voor mij er bijna hetzelfde uit. We willen straks toch wel weten wat er allemaal in de moestuin komt te staan. Dat opschrijven was totaal overbodig want de eigenaar had daar een mooi mooi systeem voor gevonden. Alle potjes met plantjes waar geen naam op stond, hadden een eigen kleur en op een lijstje dat je mee kon nemen stond aangegeven welk plantje bij die bepaalde kleur pot hoorde. Goed geregeld daar! 

Bij het zien van al die plantjes, word je toch wat hebberig en met een mooi kratje vol liepen we uiteindelijk weer naar de auto.

Rustig opstarten

Met dat zonnetje op je bol, is het weer lekker om buiten bezig te zijn. Hoogste tijd trouwens want er groeit alweer genoeg in de moestuin. Voornamelijk onkruid wel te verstaan en nog wat overjarige aardbeiplanten. Maar Google leert ons dat we rustig aan mogen beginnen met het weghalen van de mulchlaag, compost erop kunnen gooien en dat de grond wat losgemaakt mag worden. Nu, daar gaat onze tuinman weer: hij stroopt z’n mouwen op en laat z’n spierballen stevig rollen.

In het kasje staat nog niet veel om te laten zien, op deze groene sprieten na waar we best trots op zijn. Van vrienden kregen we eind vorig jaar een biologische knoflookbol. Die moesten we uit elkaar halen en de tenen ervan gewoon in de grond zetten en lief toespreken. En zie hier…..het prille begin van nieuwe knoflookbollen!

Verjagen

Wat voor vreemd gewas groeit hier nu toch in de moestuin!

Pas geleden hadden we gasten hier op onze berg, samen met hun hond Indy, klein maar dapper en een hele goede mollenvanger. Helaas, nu Indy weer weg is lachen de mollen in hun vuistje. Ze voelen zich vast weer heer en meester in hun kleine koninkrijkje. Op dit moment is vooral de moestuin daar het slachtoffer van. Van het baasje van Indy kregen we de diervriendelijke tip om flesjes in de tuin in te graven. De hals moet een stukje boven de grond uitsteken zodat de wind erin kan komen.

Mollen schijnen nogal gesteld te zijn op hun rust en van het fluitende geluid van de wind in een flessenhals houden ze niet. We gaan voorlopig dus niet naar de glasbak met die flessen maar naar de moestuin. We gaan het zien!

Hoog op de ‘reservelijst’ staat trouwens ook de ‘Keizerskroon’ een voorjaarsbol. De bloem van deze plant moet een geur afgeven die mollen echt niet lekker vinden. Ze kiezen dan al gauw het hazenpad. Nu ja, in dit geval het mollenpad dus!