Balazuc

Zo’n zestien, zeventien jaar geleden hebben we met de kinderen op een camping gestaan in het zuiden van de Ardèche. Halverwege deze vakantie zijn we tijdens due vakantie even op en neer gereden naar het noordelijke stuk van de Ardèche waar we toen bij de notaris het voorlopig koopcontract van ons huis moesten tekenen. Dat even op en neer rijden viel behoorlijk tegen, kan ik me nog herinneren, door alle bochtige wegen, berg op en berg af. Daar waren we in die tijd nog niet zo aan gewend. Tijdens deze rit hadden we al gemerkt dat er een groot verschil bestaat tussen het zuidelijke en noordelijke stuk van de Ardèche. In het zuiden is het veel droger en warmer, vallen de grote grijze rotsformaties op, de vele wijngaarden en lopen er heel wat meer toeristen rond dan in onze noordelijke Ardèche dat over het algemeen veel groener is (meestal meer regen!), wat minder ruig, geen wijngaarden maar kastanjebossen en veel minder toeristisch is. We zijn heel tevreden met onze streek maar vonden het wel leuk om weer eens terug te gaan naar toen. Dat moet je trouwens nooit doen in het hoogseizoen maar nu, al zo’n beetje half oktober maar wèl nog met een zomers zonnetje, was het daar goed toeven. We hebben de auto onderaan het middeleeuwse dorp Balazuc neergezet. Zoals op de borden aangegeven staat: “un Village de Caractère”. Als je een advertentie ziet staan waarin een huis met veel caractère aangeboden wordt, dan weet je dat je nog heel wat te klussen hebt maar staat zo’n opmerking op een bord bij de ingang van een dorp, dan heb je echt met een Beau Village te maken. Zo ook dus Balazuc, gelegen aan de rivier de Ardèche. Een dorpje tegen de bergwand opgebouwd met allerlei kleine straatjes en steegjes, mooie huizen veelal van kalksteen, het meest voorkomende gesteente in deze streek. Het toeristenseizoen was dik voorbij wat ervoor zorgde dat we ons bijna ‘alleen op de wereld’ voelden, zo rustig was het. Het nadeel van deze tijd van het jaar daarentegen was dat er op alle restaurantjes en cafeetjes een bordje hing waarop ‘fermé’ stond. Geen nood: we hadden een goed gevulde rugzak bij ons. We sloten het bezoek aan Balazuc af met een flinke wandeling langs de rivier om alle picknick calorieën er weer af te lopen!Hebben wij Balazuc bezocht in de maand oktober met z’n mooie herfstkleuren, onze blogvriendin Marthy is hier vorig jaar ook geweest maar dan in het voorjaar. Leuk om de seizoensverschillen te zien: herfstfoto’s van mij hierboven en voorjaarsfoto’s op  haar blog!

Advertenties

Vleermuizen

Toen we vanmorgen de deur uitstapten, hoorden we buiten opeens wat gepiep. Het geluid kwam achter het luik bij de voordeur vandaan. Eigenlijk ervan uitgaande dat we daar een veldmuisje aan zouden treffen, haalden we het luik iets van de muur. Geen muis die er opeens vandoor ging maar we zagen twee vleermuisjes die met man en macht zich vastklemden aan de muur. We hebben het luik weer voorzichtig terug geduwd maar later die dag bleken de vleermuizen toch verdwenen te zijn.

Pleegplanten

Gisteren zijn we voor een kopje afscheidskoffie naar vrienden geweest die binnenkort weer richting Nederland rijden. Koffie met een heerlijk gebakje waar zelfs nog vers geplukte aardbeien uit hun moestuin in verwerkt waren. Gezellig “nazomerend” op hun terras, werd het kopje koffie uiteindelijk een heerlijke lunch. Toen we bij hen aankwamen stonden er al planten op ons te wachten. Eenjarige planten nog volop in bloei maar die waarschijnlijk niet meer in hun auto passen om mee te nemen naar Nederland. Ze mogen met ons mee zodat wij er nog volop van kunnen genieten op ons eigen terras. We zullen deze pleegplanten goed verzorgen en daarbij nog regelmatig aan de gulle gevers denken!

De vlijtige Liesjes en de Portulaca met de kleurige bloemetjes staan al op ons terras te schitteren. Speciaal voor de foto mogen de vlijtige Liesjes nog even in de zon, daarna krijgen ze weer een plekje met wat meer schaduw. De kleurige bloemetjes in die andere pot zijn echte zonaanbidders, dus die blijven daar lekker staan.

Patricia (geraniumsoort) staat al met haar voeten stevig in de border.

Richting Col du Marchand

Vandaag was het heerlijk zonnig wandelweer. Het grote wandelboek werd erbij gepakt en we zochten een mooie tocht uit. De wandeling uitgeprint, rugzak met proviand mee en lopen maar. Vanaf Pailharès naar Col du Marchand en dan nog een flink stuk verder omhoog via kleine paadjes vol keien. Regelmatig heb ik tijdens de tocht omhoog even stilgestaan om zogenaamd van het mooie landschap te genieten! Maar zoals de wandeling had beloofd vergat je, eenmaal boven aangekomen, alle inspanning en kon je genieten van mooie vergezichten.

Zittend op een rotsblok, peuzelend van een stokbroodje, volop zon en een schitterend uitzicht!In het gebied waar we hebben gelopen is heel wat bos afgebrand tijdens de hete, droge zomer van 2003. Vanaf onze eigen berg konden we toen zelfs de rookwolken boven dat gebied zien hangen. Er is alweer heel wat aangeplant maar toch kun je op de hellingen nog steeds zwartgeblakerde boomstammen zien.Bijna weer terug bij het beginpunt kwamen we langs de ‘Nectardéchois’, een bedrijf waar ze fruit verwerken tot vruchtensap. De fruitboeren kunnen hier hun fruit inleveren maar heb je zelf een flinke boomgaard met een fruitopbrengst van tenminste honderd kilo, dan kun je hier ook terecht. We kregen spontaan een leuke uitleg van een van de medewerkers. Met een fles appel-kweepeer en een fles met mooi rood appel-frambozensap liepen we weer verder. Morgenochtend een ontbijtje met een heerlijk glas vruchtensap!

Opening

Gisteravond zijn we naar de opening van ‘la Belle Verte’ geweest, een nieuw restaurantje in Saint-Jean-Chambre, op een steenworp afstand van onze berg. Voorheen heette het ‘Le Don Quichotte’, een restaurant waar je overigens ook al heerlijk kon eten. Na 25 jaar heeft de kok zijn potten en pannen aan de wilgen gehangen en heeft een jong stel het restaurant overgenomen. In de zomermaanden is er hard gewerkt om het restaurant een andere look te geven.

Sinds half september draait de boel al maar gisteravond was dus de officiële opening en dat werd uitgebreid gevierd. Lekkere hapjes en drankjes, voor de kinderen spelletjes op het speelveldje en er was een bandje voor de muzikale omlijsting.
Het was een drukte van belang. Als al die mensen nu ook regelmatig in het restaurant komen eten, dan wordt het vast wel een succes. Vaste bezoekers hebben ze trouwens al: de leerlingen van het plaatselijke schooltje krijgen hier iedere middag hun maaltijd. Zittend aan lange tafels, gaat dat er heel gedisciplineerd aan toe: geen geschreeuw, geduw of getrek maar de kinderen eten keurig rustig hun bordje leeg. De andere gasten hebben er totaal geen last van. Wij hebben vorige week het restaurant uitgeprobeerd en dat gaan we zeker vaker doen; heerlijk gegeten in ‘la Belle Verte’!

Weer op jacht

Het jachtseizoen is sinds een paar weken weer begonnen. Op donderdag, zaterdag en zondag zie je hier in de buurt weer allerlei robuuste auto’s langs de wegen geparkeerd staan. Kijk je wat verder, dan doemen de oranje hesjes van de jagers op. Houd je je hoofd wat scheef dan hoor je de hondenbellen en regelmatig een flink geknal. Deze jager kwam rustig aangekuierd over ons terrein, samen met z’n hond en stopte even voor een praatje. Wèl genoeg omgewoelde weilanden gezien maar nog geen wilde zwijnen gespot, vertelde hij.

Jarige Job

Geen jarige Job natuurlijk maar een jarige zus en……………daar hoort taart bij! Mijn oudste zus is getrouwd met een Engelsman en woont in Engeland. Al een jaar of dertig hebben ze een huis in de Corrèze. Voorheen gingen ze daar alleen in de vakanties naartoe maar na hun pensionering wonen ze de ene helft van het jaar daar en de andere helft van het jaar in Engeland. Door haar en haar man Dave zijn we eigenlijk besmet geraakt met het Frankrijk virus. Nu wij ook een huis hebben in Frankrijk zien we elkaar een stuk meer dan vroeger. Ze wonen zo’n 300 kilometer bij ons vandaan en dat betekent dat we niet even voor een kop koffie bij elkaar langs gaan maar een paar dagen gezellig bij elkaar blijven logeren. Vorig jaar hebben we de verjaardag van Conny bij hen in de Corrèze gevierd en dit jaar hebben we haar bij ons op de berg in het zonnetje gezet. Taart op het terras

’s Middags een spelletje pétanqueErnest kon meten tot hij een ons woog, het mocht niet baten: we zijn door Conny en Dave ingemaakt! 

Hazelworm

Onze buurvriend kwam onlangs aangelopen met dit dier op z’n hand. In eerste instantie dacht ik dat het om een slangenjong ging en keek ik al angstvallig om me heen of moeder slang ook in de buurt was. Maar niets van dit al. Het ging hier niet om een kleine slang maar om een hazelworm. Een pootloze hagedis uit de familie van de hazelwormen, zo’n 30 tot 40 cm lang, niet agressief, niet giftig en dus helemaal niets om bang voor te zijn en er met een grote bocht omheen te moeten lopen!

Feest

We waren gisteravond uitgenodigd voor een feest van Isabelle, onze buurvrouw die iets verderop in het dal woont. Ze is met pensioen gegaan en dat werd uitgebreid gevierd met een heleboel lekkers en met veel muziek. In verband met het regenachtige weer die dag werd alles binnen gevierd, in een oude schuur. Wekenlang was het mooi en droog weer en juist gisteren hadden we regen hier! Lange gedekte tafels, lampjes aan de muur, kacheltje in de ene hoek en in een andere hoek een podium opgesteld waar muziek werd gespeeld. Isabelle en haar gezin zijn enthousiaste muzikanten. Samen met een vriend op de contrabas en ook nog een draaiorgeltje erbij kwamen er zo heel wat Franse chansons voorbij, die luidkeels door alle gasten werden meegezongen. Een echte feestavond!

Richting herfst

De zomer loopt alweer aardig richting de herfst, in ieder geval qua kleur. De bladeren aan de bomen laten diverse mooie herfsttinten zien, van goudgeel tot dieprood.

Regenen doet het hier nog steeds niet of veel te weinig. Ik geloof dat we afgelopen maand maar twee of drie keer een klein buitje hebben gehad van hooguit vijf minuten. De maanden daarvoor hetzelfde verhaal of zelfs nog minder. Veel te weinig regenwater om het gras weer een groene kleur te geven. De meeste weilanden hier zien er droog en dor uit en de koeien worden al volop bijgevoerd met hooi. Toen we afgelopen week richting de Corrèze gingen, kon je goed het verschil zien tussen wèl en geen regen. Hoe meer we die kant opreden hoe groener het werd. Terwijl wij hier over een hele droge zomer spreken, is het bij hen de laatste drie maanden maar een natte boel geweest.