À vélo!

Dit beschilderde transformatorhuisje staat in Lamastre, vlakbij het stationnetje waar de stoomlocomotief uit Saint-Jean-de-Muzols (net achter Tournon-sur-Rhône) aankomt en waarvandaan hij ook weer terug tuft. De schilder die dit kunstwerk heeft gemaakt heeft duidelijk z’n best gedaan om het fietsen in de Ardèche te promoten!

Vanuit Lamastre zit je in een vloek en een zucht op de Dolce Via, de oude spoorbaan die omgetoverd is tot een fiets- en wandelpad en waar ik wel eens eerder wat over heb geschreven. Dat niet alleen wij maar veel meer mensen enthousiast zijn over de Dolce Via, blijkt wel uit het feit dat twee jaar geleden op de Fiets- en Wandelbeurs in Utrecht deze route uitgeroepen is tot ‘Fietsroute van het jaar 2020’. Dat zegt toch wel wat!

Oké, die Dolce Via dus. Prima te gebruiken als wandelpad maar veel leuker nog per fiets. Vanuit Lamastre fiets je naar le Cheylard. Daar aangekomen kun je kiezen om klimmend richting Saint-Agrève te gaan of af te zakken naar La Voulte-sur-Rhône.

Heb je, aangekomen in La Voulte, nog steeds geen last van je zitknobbels dan kun je vanaf deze plaats je fietstocht nog verder uitbreiden over de ViaRhôna, ook weer zo’n mooi aangelegd fietspad. Deze ViaRhôna volgt, zoals de naam al aangeeft, zoveel mogelijk de rivier de Rhône en loopt vanaf het meer van Genève tot aan de Middellandse Zee. Die tocht houden we nog eventjes in ons achterhoofd; eerst nog even wat eelt kweken!

Bij l’Office de Tourisme in Lamastre kreeg ik onlangs een fietsfolder in de hand gedrukt waarin nog wat extra mogelijkheden stonden om onze streek te verkennen. De zogenaamde Bleu-Vert-Vapeur tocht. Kijk maar eens op dit plaatje uit de folder.

Met de historische Ardèche stoomtrein vertrek je vanaf het stationnetje Saint-Jean-de-Muzols naar Lamastre waarbij je fiets in een speciale wagon mee gaat. Van Lamastre fiets je vervolgens over de Dolce Via naar le Cheylard met eventueel een extra lus naar Saint-Agrève en dan door naar La Voulte-sur-Rhône. Daarna kun je per boot over de Rhône weer terug richting Tournon. Ook hier gaat je fiets weer gewoon mee aan boord. Of je kiest voor de route andersom: eerst ‘boten’, daarna ‘treinen’ en vervolgens ‘je stalen ros’. Wat je maar het leukst en het makkelijkst vindt.

Voor komend jaar zijn er al wat data bekend waarop je deze combi tocht kunt maken. Klinkt wel heel leuk. Ik ga deze folder toch nog eens even wat verder uitspitten.

Mooi stel

Erg veel koeien zie je hier op het moment niet buiten staan. Des te leuker als je dan zo’n mooi stel tegenkomt.

Vlakbij de Grand Bouveyron, naast het weiland waar de scharrelvarkens van Gregory wroeten, komen we deze moeder tegen, samen met haar zoon. Een klein stukje verderop bij een houten overkapping staan nog twee koeien, rustig snoepend van wat hooi.

Ik denk dat Gregory naast z’n varkens en al z’n fruit nu ook al in koeien ‘doet’. Hij heeft een vrouw, drie kleine kindjes en hij gaat ook nog binnenkort zelf een huis bouwen. Waar hij de tijd vandaan haalt, mag Joost weten. Een tijdje geleden namen we al ons petje voor hem af maar dat is nu een hele grote hoed geworden!

Brood en spelen

Ter ere van de verjaardag van vriendin Will waren we uitgenodigd om vandaag pizza bij haar te komen eten. Het was nog even wachten totdat de houtoven goed op temperatuur was dus als tijdverdrijf en ook om zelf op temperatuur te blijven, leek het onze gastvrouw wel leuk om een spelletje Mölkky te gaan spelen, een Fins spel.

We hadden nog nooit van dit spel gehoord maar het is een beetje te vergelijken met kegelen. Het spel heeft 12 houten paaltjes die je met een 13de stuk hout omver moet gooien. Bij aanvang staan alle paaltjes dicht bij elkaar opgesteld. Gooi je 1 paaltje om, dan wordt het cijfer dat op dat paaltje staat op je scorelijst genoteerd. Gooi je meerdere paaltjes om, wat eigenlijk makkelijker is omdat ze dichtbij elkaar staan, dan telt alleen de hoeveelheid omver geworpen paaltjes, ongeacht wat er voor cijfer op het stuk hout staat afgebeeld. Na elke worp worden de paaltjes weer rechtop gezet op de plaats waar ze terecht gekomen zijn. Het mooiste is dus eigenlijk om bijvoorbeeld maar 1 paaltje omver te gooien waarop dan wel een hoog cijfer staat. Degene die exact 50 punten heeft gehaald is de winnaar maar gooit die meer dan 50 punten dan wordt zijn score weer teruggebracht naar 25. Gooi je 3 keer achter elkaar geen enkel paaltje om, dan lig je uit het spel.

Zo, snappen jullie het nog? Ach, na zo’n spelletje Mölkky smaakten de pizza’s in ieder geval nòg lekkerder!

Krabben en klagen

Vannacht is het koud geweest en ook toen we vanmorgen buiten kwamen was het, ondanks een voorzichtig zonnetje, nog steeds dik onder nul. Op dit soort momenten gaan we altijd even lekker klagen en dan zeggen we tegen elkaar: “zullen we maar een huis gaan zoeken ergens in het zuiden van Spanje?”. Maar ach, even later zitten we in een schoon gekrabde en warme auto en rijden we naar de markt in Lamastre. Een gehalveerde markt zo in de winter. Even wat boodschappen doen en dan gauw weer naar huis. De marktlui, die daar de hele ochtend staan te kleumen, die hebben pas recht om te klagen!

Koud maar lekker

Zo, de eerste fietskilometers van dit jaar zitten er weer op. Voor de volgers van onze verhalen: we zijn inderdaad overstag gegaan en hebben eind vorig jaar twee mooie E-bikes aangeschaft. Heerlijk hier in de bergen!

Voor vanmorgen werd er een klein zonnetje voorspeld. Dat klonk goed maar bij die weersvoorspelling stond ook dat het die ochtend -4 zou zijn: iets minder goed dus. Warm aangekleed gingen we op pad. We hadden afgesproken om bij vrienden in Empurany een kop koffie te gaan drinken. De weg daarnaartoe is alleen maar dalen. Van 800 meter hoogte naar zo’n 400 meter. Heel makkelijk maar heel koud! Als twee ijsklompjes kwamen we aan en dan smaakt de koffie met een vers bij de bakker gehaald taartje extra lekker. Ontdooid, bijgepraat en voorzien van de nodige ‘brandstof’ zijn we vol goede moed aan de lange stijging, terug naar onze berg begonnen. Bij Lamastre de Dolce Via op en dan via Saint Prix naar les Nonières en door naar Saint Julien Labrousse. Veel verkeer kwamen we niet tegen en al helemaal geen fietsers.

Even tijd voor een pauze op de terugweg. Op de achtergrond zie je Saint Prix liggen.

Bijna thuis zien we wat voorzichtige sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. Als je dan je warme huis binnenkomt en bij een snorrende kachel van een kom erwtensoep geniet, is alles weer goed. Morgen geen fietstocht. Ten eerste gaan dan waarschijnlijk onze spieren protesteren na deze veertig kilometer maar ook wordt er voor het weekend meer sneeuw verwacht. Die enkele vlokjes die we onderweg naar beneden zagen komen stelden wel niet zo veel voor maar waarschijnlijk vormen ze wel de voorbode van een dun winters laagje waar we morgen mee wakker zullen worden. In ieder geval hebben we deze rit alvast in de pocket!

Verbaasde blik

Sinds we in april vorig jaar de bomen weg hebben laten halen die te hoog waren geworden en ook te dicht bij de huizen stonden, zijn de zijkanten van ‘het kleine huis’ en ‘de geitenschuur’ veel beter te zien. Als we via de bron een wandelingetje maken door het bos, kijken we altijd even achterom. Het blijft een mooi gezicht om zo die huizen op een kluitje bij elkaar te zien staan en zeker met de late middagzon er nog op.

Als ik naar dat rechter huis kijk, de zogenaamde geitenschuur, dan lijkt het net of dat huis ons wat verbaasd aankijkt! Boven zitten twee raampjes, de zogenaamde ogen in dit geval en beneden in de cave zit een opening waarvan je met wat fantasie een openstaand mondje kunt maken. Iets van “Ooooh, wat doen jullie daar?” Helemaal onderin, een beetje naar links, zit trouwens ook een opening. Dat moet dan maar een of andere pukkel voorstellen, die ze op haar kin heeft!

Nu zit ik er natuurlijk aan vast; iedere keer als ik naar de zijkant van dat huis kijk, blijf ik er gewoon een gezicht in zien!

Nog een restje sfeervol Cluny

Naast het bekijken van de bekende Abdij en alles wat daarbij hoort hebben we ook lekker op ons gemak door de smalle klinkerstraatjes geslenterd, her en der stilstaand om wat moois of bijzonders vast te leggen.

Een luik in een luik.

Kunst op de muur bij ‘le Clos de l’Abbaye’, chambres d’hôtes in het centrum van Cluny.

Op de hoek van Rue des Ravattes en Rue Lamartine een fraaie afbeelding op een blinde muur met een tekst die uit “les fenêtres” afkomstig is, een chanson van Jacques Brel. Onder die afbeelding bevindt zich een fontein maar die vond ik wat minder interessant.

Schilderij op een muur ergens in het oude centrum.

Dit pand viel op door de mooie gebeeldhouwde versieringen rond het raam en de deur. Het blijkt hier om het oude hôpital Saint-Blaisne te gaan, waar heel vroeger de armen werden verzorgd.

Plaatjes van brons, oftewel bronzen spijkers. Vanaf l’Office de Tourisme begint er een wandelroute door de stad die gemarkeerd wordt met deze bronzen spijkers. Je ziet hierop een pijl afgebeeld en de beeltenis van het paaslam. Het beeld van dit lam is ook in de Abdij te zien.

Gewoon een leuk uithangbord, aan de muur van dit winkelpand. Vast niet moeilijk om te raden wat een ‘cordonnier’ is.

We hebben nu alleen maar even kunnen ‘snuffelen’ aan Cluny en veel historische gebouwen waren helaas dicht op de dag dat wij het stadje bezochten, dus Cluny blijft nog wel even op ons lijstje staan, denk ik!

Tussenstop in Cluny

Het bevalt ons erg goed om de reis vanuit Nederland terug naar Frankrijk in tweeën te knippen, zeker in de winter met z’n korte dagen. We hebben geen zin om ‘s avonds in het pikkedonker op onze berg te moeten aankomen. De eerste dag lekker doorkarren, een hotelletje zoeken, de volgende dag nog even het stadje in en daarna weer door om vóór het donker aan te komen. Zo ook vorige week, toen we weer richting Frankrijk vertrokken.

Dit keer was de stop in Cluny. Sinds Ernest zich door het boek ‘De Bourgondiërs’ van Bart van Loo heeft geworsteld, staat dit stadje hoog op z’n bezoeklijst. Natuurlijk moet je dit soort plaatsen eigenlijk bezoeken met mooi zonnig weer maar helaas, dat zit er ‘s winters niet altijd in.

Cluny is een sfeervol stadje dat gegroeid is rondom een mooie abdij. Deze abdij dateert uit het begin van de tiende eeuw en was ooit de machtigste en grootste van Europa. In de loop der eeuwen is de abdij helaas in verval geraakt en tijdens de Franse revolutie zelfs voor het grootste gedeelte gesloopt. Van de oorspronkelijke gebouwen is uiteindelijk maar zo’n kleine 10% bewaard gebleven. Misschien wel dan niet veel meer maar wel mooi gerestaureerd! Het gaat me wat te ver om de hele geschiedenis hiervan uit de doeken te doen. Op internet is er voldoende over te lezen. Gewoon door het stadje slenteren en genieten van alles wat je ziet, is veel plezieriger.

Uitzicht op de toren van de Abdij van Cluny, van de Eglise de Notre-Dame en de Tour des Fromages

La Tour des Fromages. De naam heeft het te danken aan een vrouw die op deze plek haar zelfgemaakte kazen liet drogen. Aldus het verhaal.

Portes d’Honneur, de oorspronkelijke hoofdingang van de abdij

Trap richting het lager gelegen kerkplein met nog wat overblijfselen van het destijds hoger gelegen voorportaal

Vanaf de andere kant

Nog een keer de toren van de Abdij

Als je op de péage in de buurt van Cluny rijdt, passeer je zo’n groot toeristisch bord waarop een paard wordt afgebeeld. Nooit geweten dat Cluny ook iets met paarden had maar wèl dus. In de tijd van Napoleon werden er diverse stoeterijen opgericht die in de eerste plaats bedoeld waren om paarden te kunnen leveren voor de oorlog. Zo ook deze stoeterij in Cluny, ‘le Haras National’. De stallen bevinden zich in gebouwen van de abdij. Van het fokken van oorlogspaarden werd in de loop der tijd het accent meer en meer gelegd op het fokken van sport- en vrijetijdspaarden. Tegenwoordig worden er paarden getraind, is er op het terrein een manege en een renbaan en worden er diverse spring- en dressuurwedstrijden georganiseerd.

La Tour Fabry is een van de torens in de Middeleeuwse verdedigingsmuur rondom Cluny. De toren staat aan de rand van le Parc Abbatial waarin zich een openlucht theater bevindt en waar in de zomer regelmatig concerten worden gegeven.

Gedachten bij de jaarwisseling

Bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar, sta je altijd even stil bij wat er afgelopen jaar allemaal is gebeurd. Genoeg mooie momenten gelukkig maar helaas ook verdrietige gebeurtenissen waarvan je het waarom soms niet kunt begrijpen.

En dan Corona. We hoopten eigenlijk dat afgelopen jaar daar wel een eind aan zou zijn gekomen maar nog steeds is het virus ons de baas. Maar weer afwachten hoe het dit jaar zal gaan.

Optimistisch blijven, plannen maken en vol vertrouwen aan het nieuwe jaar beginnen is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Toch moeten we dit blijven proberen want anders is alles bij voorbaat al verloren…………Nu ja, zoiets dus.

Zo, voor vandaag heb ik wel weer even genoeg gefilosofeerd.

Graag willen we onze trouwe volgers bedanken voor het lezen van alle berichtjes in het afgelopen jaar en het geven van de leuke reacties hierop.

Voor dit nieuwe jaar willen we iedereen een goed en gezond maar vooral een hoopvol 2022 wensen!

Gelukt!

De eerste twintig minuten zag ik nog niet zoveel gebeuren maar daarna ging mijn beslag echt z’n best doen. Gelukkig hadden we dus inderdaad een pak mèt gist. En lekker dat ze dit jaar weer zijn! Het bakken heb ik binnen gedaan met de radio hard aan en meezingend op de muziek van de Top 2000. Het eten van zo’n oliebol hebben we lekker buiten in het zonnetje gedaan. Jawel, met die voorspelde temperatuur van 16 graden!