Verbouwing

We zijn op dit moment in Utrecht. Naast het feit dat we natuurlijk de kinderen, familie en vrienden willen bezoeken, zijn we ook hier omdat de aannemer gestart is met de verbouwing aan ons huis. Zoals bij zoveel huizen hier in de straat al is gedaan, wordt er ook bij ons en onze buren een extra dakopbouw gemaakt. Nu kunnen we in deze periode mooi van dichtbij zien wat er allemaal gaat veranderen. We hebben wel regelmatig wat gespannen naar de soms wat dreigende lucht gekeken. Met al dat werk op het dak, moeten we niet teveel regen krijgen. Nu ja, on croise les doigts!

Steigers op de stoep. Steigers in de straat

Het houten frame geeft al een beetje een idee hoe het gaat worden.

We klauteren regelmatig via de steigers het dak op en dan via een trapje verder omhoog. Vanaf die plek heb je een spectaculair uitzicht over Utrecht. In de verte kun je zelfs een stukje van de Domtoren zien.Even naar boven klauterenGrote vrachtwagens in de straat die hout, stenen en dakplaten komen afleveren. Levering van stenenDiep ontzag hoe die chauffeurs met hun grote vrachtwagens in zo’n smal straatje kunnen manoeuvreren!Levering van dakplaten

De dakplaten worden naar boven gehesen en vastgezet. De dakplaten worden het dak opgehesen

En zo krijgen we al een beetje een idee hoe het aan de binnenkant eruit gaat zien.Kijkje op de dakplaten vanuit de binnenkant

Er is nog hoop

Had ik het afgelopen maandag over het droog stapelen van stenen en plaatste ik dat wat trieste gedicht van de zogenaamde laatste stapelaar, er is nog hoop! Vandaag kwam ik onderstaande affiche op de website van Parc natural régional des Monts d’Ardèche tegen met o.a. een workshop droog stapelen van stenen. Deze wordt op 21 september in het plaatsje Fabras gegeven door de organisatie ‘ELIPS’ wat staat voor Ecole Locale et Itinérante de la Pierre Sèche. Globaal gezegd, een lokaal en rondtrekkend opleidingsinstituut dat de droogstapel techniek demonstreert en ook uitleg geeft hoe deze muren gerestaureerd kunnen worden.Affiche La Pierre SècheDeze workshop wordt georganiseerd in het kader van ‘les Journées Européennes du Patrimoine’ die in Frankrijk altijd in het derde weekend van september plaatsvinden: de zogenaamde Europeese Erfgoeddagen. Alle nationale musea en historische monumenten zijn dat weekend gratis of tegen een aangepast tarief geopend voor het publiek. Tijdens dit weekend worden er ook diverse rondleidingen georganiseerd, demonstraties van oude technieken gegeven, concerten, theatervoorstellingen, noem maar op. Allemaal in het kader van extra aandacht voor het Franse erfgoed. Dit initiatief is ooit in 1984 in Frankrijk in het leven geroepen door de toenmalige Minister van Cultuur. Zij hoopte met dit plan dat de Fransen hun rijke culturele erfgoed (opnieuw) zouden gaan ontdekken. De Raad voor Europa heeft in 1991 in navolging hiervan officieel de Europese Open Monumentendagen in het leven geroepen.

Weer opgestapeld

Iedere keer als we langs dit huis rijden, kijken we altijd met nieuwsgierige ogen naar de muur die er omheen ligt. Eind vorig jaar is die namelijk naar beneden komen zetten. Niet de complete muur gelukkig maar wel een groot stuk ervan. Het is altijd afwachten of en wanneer zo’n muur weer opgebouwd gaat worden. Een tijdje terug zagen we dat er hard aan gewerkt werd. Herstelwerkzaamheden ingestorte muurSteen voor steen werd de muur weer in z’n oude glorie hersteld. Gerestaureerde muurEen flinke klus die niet zomaar door Jan en alleman geklaard kan worden. Het werk dat zo’n murenbouwer verzet is echt vakwerk. De stenen worden namelijk droog gestapeld, er komt geen cement aan te pas. Het is een kwestie van goed kijken, puzzelen, passen en meten om die grote zware stenen zo op elkaar te krijgen dat er een stevige muur ontstaat. Droog stapelen is een werkwijze die al eeuwenlang bestaat maar waarvan je moet vrezen dat die, als je het onderstaande gedicht leest van André Frénaud, uiteindelijk zal verdwijnen.

Plainte du dernier restanquère

Dans la Provence et les montagnes,
Allant de commune à commune
Avec mes mains pour seul outil,
J’élève et je maintiens les murs.
Le sol en pente, je l’arc-boute
Pour l’établir en terre ouvrable.
Cet art si beau qu’on m’a transmis,
C’est d’architecte de la terre.
Je suis compagnon restanquère.
J’étais, car tout ça s’est perdu …

Klaagzang van de laatste murenzetter

In de Provence en in de bergen.
Lopende van dorp tot dorp,
met alleen mijn handen als gereedschap,
bouw en restaureer ik muren.
Hellende grond vang ik op met een steunmuur,
om werkbaar land te scheppen.
Het mooie handwerk dat ik geërfd heb,
dat van de architect van het landschap.
Ik hoor bij het gilde van de murenzetters.
Hoorde, want nu is dit allemaal verdwenen….

(vertaling Christian von Klösterlein)

Weelderige pompoenen over de muurIn ieder geval was de muur mooi op tijd klaar voor de pompoenen die hier nu weelderig overheen kunnen groeien.Oranje pompoenen over de muur

Haasjes

We hebben afgelopen weken weer regelmatig een paar grote hazen hier rond zien struinen. Ik denk dat deze twee kleine haasjes hier op de foto ‘het product’ ervan zijn. Ons terras is een aantrekkelijke plek voor hen, vermoed ik. Vorig jaar hadden we hier namelijk ook al een haasje ‘gespot’ en nu dus zelfs twee. Op elkaar lijken doen ze in ieder geval niet; de een is wat lichter van kleur en heeft een wat scherper neusje en de ander is wat donkerder en heeft een meer afgeplatte neus. Bang waren ze trouwens totaal niet, ze bleven keurig zitten voor de fotograaf!Klein haasje 1Klein haasje 2

En nu maar hopen dat ze, voordat straks het jachtseizoen weer begint, het hazenpad hebben gekozen!

Bloeiend randje

Dit randje met cosmea staat hier alweer voor het tweede jaar te bloeien. Vorig jaar gezaaid met het idee dat het eenjarig spul zou zijn maar dit jaar weer vrolijk terugkomend. Had de plant vorig jaar nog donkerroze, lichtroze en witte bloemen, dit jaar zie ik alleen maar de donkerroze variant bloeien. Het recht waarschijnlijk van de sterkste!Bloeiende cosmeaAls je goed kijkt zie je rechts nog een andere plant staan met bijna dezelfde kleur bloem. Het gaat hier om een gladiool. Ooit heb ik een keer een zak bollen en knollen gekocht bij ‘de Boerenbond’ waar allemaal mooie blauwe en paarse bloeiers uit zouden komen. Deze gladiool zat er ook tussen en het is dat deze zo mooi van kleur is, anders was die niet eens de grond ingegaan. Op een of andere manier houd ik gewoon niet van die stijve gladiolen. Planten mogen van mij wel wat wild en ‘bossig’ groeien. Ach, misschien heeft het ook wel te maken met die Utrechtse uitdrukking ‘achterlijke gladiool’ waar men in Utrecht een sufferd of stommeling mee aanduidt. Deze populaire kreet moet dan natuurlijk wel op z’n plat Utrechts uitgesproken worden. Zoiets van: heej, àag-te-lukke glàd-di-joal! Als je je mond flink wijd opentrekt en dan die woorden er zo uitgerekt mogelijk uitperst, dan heb je ‘m te pakken!

Vervellen

Pas geleden had ik hier op deze plek een mooie smaragdhagedis gespot maar ook voor een ander dier blijkt dit een favoriet plekje te zijn. Huid van een slangIn eerste instantie lijkt het wel een geraamte van een afgekloven vis maar het is de huid van een slang. Slangen schijnen op een gegeven moment gewoon uit hun vel te groeien. Hun huid gaat dan te krap zitten en moet dan plaats gaan maken voor een nieuwe. Ze vervellen dan als het ware. Hoe vaak dit gebeurt, is afhankelijk van de leeftijd van de slang. Een jonge slang groeit harder dan een volwassen exemplaar en kan zo om de vier tot acht weken een nieuw ‘jasje’ krijgen. Na gedane arbeid is het goed uitrusten hier onder onder die dakpan, zal de slang gedacht hebben. Ik denk dat ik die pannen daar maar even lekker rustig laat liggen!

Tijdens het wandelen

Tijdens het wandelen, kom je altijd wel mooie plaatjes tegen. Zo ook tijdens de tocht naar dat kapelletje bovenop die rotspartij, van pas geleden.

Een sfeervol ‘rozenhuisje’ in Arcens. Mooi met dat vergrijsde hout.Rozenhuisje in Arcens

Een stukje verderop, een huis waarvan het raam een luik heeft met houten shutters, ook al zo mooi verweerd.Hout luik met houten shutters

Hoe oud zullen deze kannen wel niet zijn. Ooit nuttige gebruiksvoorwerpen maar nu alleen nog maar mooi hier als decoratie op dit muurtje.Oude brocante kannen

In het gehuchtje Soutron, waar we doorheen liepen, staat deze klokkentoren, in 2012 fraai gerestaureerd door een club vrijwilligers.Le clocheton de Soutron

Vanuit de verte lijkt hier een echte imker te staan maar dichterbij gekomen blijkt het alleen maar om z’n pak te gaan. Waarschijnlijk als reclame voor de honing die je hier kunt kopen. Of zou het pak hier staan te luchten, na een warme werkdag tussen de bijen? Pak van imker

Le Rocher de Soutron

Ons wandelclubje ‘De Stevige Stappers’ heeft afgelopen week een mooie tocht gemaakt naar een klein kapelletje, hoog bovenop een flinke rotspartij. Drie jaar geleden was ik hier trouwens ook al een keertje geweest maar toen op de makkelijke toer: de auto vlakbij geparkeerd en alleen het laatste stukje naar boven geklauterd. Nu was het een tocht met de benenwagen. De wandeling startte in Arcens, bekend van het mineraalwater dat afkomstig is van het vulkanische gebergte hier in het noorden van de Ardèche. In de supermarkten zie je schappen vol staan met flessen ‘Eau Minerale d’Arcens’.

Het was een tocht waarbij de klimkuiten weer flink geprikkeld werden! Voor de aardigheid zouden we eigenlijk eens aan het begin van het wandelseizoen onze kuiten moeten opmeten en bijvoorbeeld na de herfst, nog een keer. Vast en zeker dat er dan wat centimeters bij zijn gekomen!

De wandeling startte via een smal paadje door het bos, gevolgd door een wat meer open gebied met her en der verspreid, wat kleine en amper bewoonde gehuchtjes.Richting le Rocher de SoutronOnderstaand huis zag er best goed uit maar toen we achterom keken zagen we dat alleen de voorkant overeind stond. De rest van het pand was ingestort.Wandeling door SoutronDaar in de verte zagen we de hoge rots met het kapelletje al liggen. Leek het in eerste instantie heel hoog en nog heel ver weg te zijn, uiteindelijk viel het allerlaatste stuk stijgen best mee.

Le Rocher de Soutron maar dan wat dichterbij gehaald.
Le Rocher de Soutron met kapelletje

Als je dan helemaal bovenop die rots zit, zoals de wandeldames hieronder, met rondom een schitterend uitzicht, dan ben je direct al het gehijg en gepuf vergeten!

Will, Kris en hond Guus bovenop de rotspartij.Bovenop de Rocher de Soutron

En van onderstaand uitzicht genieten we dan. Wie zou daar niet zo’n klim voor over hebben!Uitzicht vanaf le Rocher de Soutron

Aan de andere kant van de rots staat het kapelletje. De deur was dicht maar niet op slot, dus hebben we even een kijkje binnen genomen. Vergeleken met drie jaar geleden, was er eigenlijk niets veranderd en gelukkig ook niets vernield. Je moet er niet aan denken dat een stelletje vandalen hier tekeer zou gaan.Kapelletje van Saint Julien de Soutron

Het dak van het kapelletje, belegd met grote stukken leisteen.Dak met lauzes

Ik dacht eigenlijk dat de kapel ‘la Chapelle de Soutron’ heette maar officieel staat die bekend als ‘la Chapelle de Saint Julien de Soutron’. Het verhaal gaat dat de naam afkomstig is van een kruisridder, genaamd Julien. Deze man schijnt ooit gezegd te hebben dat hij, mocht hij levend terugkomen van de kruistochten, bovenop die rots een kapelletje zou bouwen, als dank aan God. Als deze legende op waarheid berust, dan zou deze Julien dus inderdaad die kruistochten hebben overleefd!

Expositie

Afgelopen week was er weer een expositie in Vernoux. Ieder jaar wordt daar de lagere school omgebouwd tot een ruimte waar diverse kunstenaars hun werk tentoon kunnen stellen. Het varieert van oliedoeken tot aquarellen, van aardewerk tot bronzen beelden, van mooi tot wel aardig en van plaatselijk bekende kunstenaars tot meer regionaal bekende. Altijd leuk om er even rond te kijken. Onderstaande bronzen beelden van de boekenlezers, waren bij ons favoriet!

Bramen

Helaas dit jaar nog geen bramen aan de stekken die we van vrienden hebben gekregen. Nu doen we het maar met bramen die we op dit moment langs de kant van de weg in grote getale tegenkomen.

Niet zo groot maar wel heel lekker.

Vervelend zijn die gemene doorntjes waar je je altijd aan prikt omdat je precies die ene dikke braam wilt plukken die nog wat verder weg hangt. Volgend jaar bramen van eigen oogst en dat zijn gelukkig bramen van een doornloze struik!