Fruitig

Afgelopen zaterdag was het Open Dag in “le Nectardéchois”, de sapfabriek van Pailharès. Bij toeval zijn we daar enkele weken geleden tijdens een wandeltocht langs gekomen. Men vertelde ons toen dat er op 18 november een Open Dag zou plaatsvinden waar we van harte welkom waren. We vinden het altijd leuk als dit soort dingen georganiseerd worden, dus zo gezegd, zo gedaan. Tijdens een rondleiding in de fabriek (beter gezegd fabriekje, het is allemaal heel kleinschalig) kregen we uitgelegd hoe het afgeleverde fruit via diverse machines uiteindelijk in de flessen terecht komt. Machines die sorteren, pureren, persen, pasteuriseren en etiketteren. Na dit “sapcollege” werden de smaakpapillen aan het werk gezet en stond er een proeverij klaar. Met wat flessen vruchtensap onder de arm keerden we weer huiswaarts. Vruchtensap dat natuurlijk nu nog lekkerder zal smaken met al die informatie in ons hoofd!

Advertenties

Gemiste kans

Toen ze in de TGV naar Valence zat, kreeg ik al een berichtje of ik alsjeblieft haar jas wilde maken. Onze dochter is een weekje gezellig bij ons op de berg. Dat betekent veel kletsen, wandelen, fietsen, kokkerellen maar dus ook de naaimachine te voorschijn halen! Al die jaren dat ze thuis woonde heb ik haar niet of te weinig achter de naaimachine gezet. Een manco in haar opvoeding, moet ik bekennen. Mijn moeder heeft dat toentertijd met mij beter gedaan. Ze had heel vroeger nog zo’n oude Singer trapmachine waar wij als kinderen altijd op mochten oefenen. Met veel geduld heeft ze ons de duistere geheimen van die machine onthuld. Later werd de trapmachine ingeruild voor een elektrische machine, een degelijke Husqvarna, en ook daar mochten we ons op uitleven. Toen ik het huis uitging kreeg ik als cadeau een naaimachine mee. Had ik dit nu ook allemaal met onze dochter gedaan dan had je, in plaats van mij achter de naaimachine, hààr nu daar zien zitten. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ze best een of andere loshangende zoom vastgenaaid krijgt, hoor. Een torntje dichtmaken en knopen ergens aan zetten lukt haar ook wel maar alles dus zonder zo’n handige machine!

Het eerste wit

Volgens mij zijn we vandaag weer voor het eerst hier op onze berg wakker geworden met sneeuw! Goed, het is nog niet veel en het zal vanmiddag wel weer overgaan in regen maar op dit moment ligt er wat poedersuiker op de bruine herfstbladeren. Afgelopen tijd zag je trouwens ook al wel wat sneeuw in de verte liggen. Vanaf ons terras konden we zien dat de Mont Mezenc z’n witte sneeuwmuts al uit de kast had gehaald!

Regenboog

Het weer hier leidt een eigen leven en trekt zich niets aan van wat le Météo eigenlijk voor vandaag voorspeld had. We zouden deze zaterdag een wat grijze dag hebben, geen zon en vanavond kans op regen. Vanmorgen stonden we op met best wel vrolijk weer: een streep blauwe lucht, een klein zonnetje en wat grijze wolken verderop. Halverwege de ochtend zag ik toch een heel klein beetje nattigheid vallen en samen met een restantje zon leverde dat deze mooie regenboog op. Eigenlijk een soort van eerbetoon aan onze broer/zwager die vandaag weer een jaartje ouder is geworden!

Charlie

Pas geleden maakten we een wandeling gemaakt waarbij we een prachtig uitzicht hadden over het Rhônedal met daarachter de puntige bergtoppen van le Massif du Vercors, een gebergte dat hoort bij de Franse Voor-Alpen. Foto’s maken van die mooie bergtoppen kost wat moeite vanaf onze Ardèche kant, omdat er bijna altijd wel lage bewolking hangt boven het Rhônedal. Dat zorgt er ook voor dat ik de puntige bergen die daar achter liggen niet scherp op de foto krijg. Ook op deze foto is dat dus het geval.

Je ziet hier een berg met drie toppen liggen: “Les Trois Becs”. Een vriendin vertelde me dat veel Fransen hier in de omgeving het liefkozend over Charlie hebben als ze hiernaar kijken, oftewel Charles de Gaulle. Het verhaal gaat dat, als je je hoofd wat schuin naar rechts buigt, je in deze bergtoppen zijn profiel kunt zien. Het kost me iedere keer bijna een verrekte nek maar met een hele hoop fantasie zou hij het inderdaad kunnen zijn. Niet de jonge Charles met dat lange smalle gezicht en die markante grote neus maar meer een oudere versie van hem met een wat dikker gezicht en een wat bredere uitgezakte neus.

Tja….na heel lang kijken zou het trouwens ook m’n opa kunnen zijn!!

Regen

Je kunt het je vast niet voorstellen maar we vinden het heerlijk dat het vandaag regent! Er is afgelopen maanden zo weinig nattigheid gevallen dat het hier maar een droge en dorre bedoening is. De gemeente heeft al diverse berichten de deur uitgedaan met de vraag om zo zuinig mogelijk om te gaan met het waterverbruik. Afgelopen week ook een waarschuwing van de Préfecture om voorzichtig met vuur om te gaan. Met deze droogte hier is een bosbrand zo ontstaan. Tuinafval verbranden is sowieso verboden maar ook het werken met gereedschap dat vonken afgeeft zoals, ik noem maar wat, een slijpmachine of zo, is nu aan banden gelegd. Niet doen op droge dagen met veel wind. Wat betreft regen, van ons mag er nog veel meer vallen komende dagen!

Nieuwe poging

De abrikozenboompjes die we zo’n twee jaar geleden hebben geplant, hebben het niet gered; er zat geen greintje leven meer in. Ook over de frambozenplanten maakten we ons zorgen. Wellicht hebben ze last gehad van de onverwachte nachtvorst in het voorjaar of van de zeer droge zomer. Bij de kwekerij stond een groot bord waarop diverse fruitbomen en struiken aangeboden werden voor een leuk prijsje. We gaan het dus gewoon nog een keer proberen. We hebben gekozen voor de abrikozensoort “Bergeron”. Volgens het kaartje wat eraan bungelt is de smaak subliem, zijn ze sappig, hebben ze een mooie kleur en een stevige vrucht. De frambozen luisteren naar de mooie naam “Autumn Bliss”. Volgens de beschrijving heeft deze framboos een grote tot zeer grote vrucht, rood tot donkerrood. Heeft ze veel smaak, is ze stevig, rijk dragend, heeft ze een grote opbrengst en last but not least of enfin et surtout, de vruchten zijn vrij van wormen. Dat laatste klinkt helemaal goed!

Fietsen langs de Eyrieux

We hebben onze fietsen maar weer eens van stal gehaald, tenslotte hebben we naast onze loopspieren ook fietsspieren die weer eens opgerekt moeten worden! Tot onze schande moeten we bekennen dat we afgelopen jaren nog nooit met de fiets “La Dolce Via” hebben uitgeprobeerd; een mooie route met een even mooie naam die je langs de rivier de Eyrieux leidt.Ooit reed hier een stoomtrein maar sinds een aantal jaren is deze oude treinbaan omgetoverd tot een fiets- en wandelpad. Via het dal van de Eyrieux, langs terrassen met oude gestapelde muurtjes, langs boomgaarden, door bossen, langs oude stationnetjes, over oude viaducten en door tunneltjes kun je vanaf Saint Martin de Valamas helemaal afzakken naar La Voulte sur Rhône.We waren wel blij dat we onze racefietsen thuis hadden gelaten en de mountainbikes met dikkere banden hadden meegenomen want het pad is maar op enkele stukken geasfalteerd, de rest is steenslag variërend van fijn tot een wat grover soort steenslag. Dat hadden die dunne bandjes van de racefietsen niet leuk gevonden. We zijn gestart bij het gehucht Pailhès, vlakbij le Cheylard en zijn tot aan Saint Laurent du Pape gekomen. Daarna zijn we omgedraaid en met een straffe tegenwind weer terug gefietst en dan merk je ook dat je weer heel licht moet stijgen. Uiteindelijk zo’n 75 kilometer op de teller. Ernest ging de hele tocht als een speer maar voor mij was die speer de laatste kilometertjes ver te zoeken! Al met al was het echt een mooie tocht; eentje die naar meer smaakt. Ik denk overigens wèl dat ik dan, voordat we starten, eerst even kijk waar de wind vandaan komt. Graag een volgende keer op de heentocht wind tegen en op de terugtocht wind in de rug!

De overblijfselen van een oude brug over de Eyrieux: Le Pont Romain.

Nog een restant van een brug over de rivier: La Passerelle de Pourchaire.

Veel boomgaarden in de buurt van Saint Laurent du Pape: we dachten eerst even aan een sinaasappelboom maar het gaat hier om de kakiboom.

Deze wandschildering in Saint Sauveur de Montagut laat een mooie stoomtrein zien. Zo reed die vroeger rond in dit gedeelte van de Ardèche.

Volop te koop

Geen geschikte bloemen om mee te nemen, als je op bezoek gaat bij Franse vrienden! De chrysant wordt hier namelijk geassocieerd met dood, verdriet en nagedachtenis. Op de markt zie je ze alweer volop te koop staan; het is namelijk bijna één november, Allerheiligen of Toussaint en een dag later Allerzielen, in Frankrijk Le Jour des Morts genoemd. Eigenlijk is deze tweede november de dag om de doden te gedenken maar de Fransen, praktisch als ze zijn, doen dit ook al op Toussaint, want dat is namelijk een vrije dag in Frankrijk. Het is veelal een familiedag. Er wordt samen gegeten en gedronken en daarna gaat men naar het kerkhof om gestorven familieleden te herdenken.

De chrysant als gedenkplant kent al een lange geschiedenis en gaat bijna honderd jaar terug. In die tijd zullen het overigens nog gewone chrysanten geweest zijn; de nu zo populaire bolchrysant was er vast nog niet, denk ik. In een oude “Almanach, Ardèche & Drôme” kwam ik een berichtje hierover tegen. Hierin stond dat Raymond Poincaré, Franse president tussen 1913 en 1920, na afloop van la Grande Guerre ter nagedachtenis aan de vele oorlogsslachtoffers alle gedenktekens met bloemen versierd wilde zien op elf november, de dag van de wapenstilstand. Eén van de weinige planten die op dat moment nog volop in bloei stond was de chrysant. Deze plant werd dus massaal gebruikt om de graven en gedenktekens te versieren. Pas later zag je de chrysant ook terugkomen op de gewone begraafplaatsen; niet alleen meer op de dag van de wapenstilstand maar ook begin november.

Zoals je ziet zijn kunstbloemen, de één nog feller van kleur dan de andere, ook behoorlijk in trek deze dagen!

Tuin in Vaneilles

Gisteren tijdens onze wandeling door het dorpje Vaneilles kwamen we langs deze tuin. Op de grond lag wat scheef weggezakt een bord waarop nog vaag te zien was: entrée libre, dus we hoefden ons niet bezwaard te voelen dat we zomaar naar binnen wandelden. Een mooi begroeide pergola, een tuin vol kruidenplanten, her en der wat sfeervolle plekjes met veel “oud roest”, waar ik altijd erg enthousiast van word, een prieel dat zo in een Engelse theetuin, nu ja waarom geen Franse theetuin, zou passen en nèt buiten het hek van deze tuin nog een idyllisch plekje met een vijver. Altijd een kadootje als je dit soort dingen onverwachts tegenkomt.