Kaaskoppen

Vorige week zijn we naar de Corrèze geweest om even Bonne Année te wensen bij mijn zus en zwager. Dit is de eerste keer dat ze ‘overwinteren’ in Frankrijk. Voorgaande jaren zaten ze vanaf begin mei tot eind oktober in hun Franse huis en de overige maanden van het jaar in Engeland. Door Corona zijn ze nu hier gebleven: heerlijk rustig op het Franse platteland. Als je de verhalen hoort over het aantal zeer snel oplopende besmettingen in Engeland, dan mogen ze heel erg blij zijn dat ze daar op dit moment niet zitten.

Zoals gebruikelijk zijn we ook dit keer weer lekker binnendoor gereden. Halverwege maken we altijd een tussenstop in Riom-ès-Montagnes. Niet eens zozeer om het plaatsje te bewonderen als wel om een bezoekje te brengen aan de kaasfabriek, of beter gezegd, het winkeltje dat eraan vastgeplakt zit en waar ze de heerlijkste kazen verkopen!

Als echte liefhebbers staan we likkebaardend achter de vitrine die gevuld is met allemaal lekkere lokale kazen. De kaasdame laat ons altijd van alle soorten een stukje proeven en vertelt dan tegelijkertijd iets over de achtergrond van de kazen. Kiezen blijft een moeilijke klus dus komen we iedere keer eigenlijk met een veel vollere tas dan bedoeld, weer naar buiten.

Nederlanders worden in de volksmond kaaskoppen genoemd. Van oudsher een scheldwoord maar wij als echte kaaseters, vinden het eigenlijk wel een eretitel!

Nog wat leuke ‘kaasweetjes’.
De naam ‘kaaskop’ stamt uit de tijd van Napoleon. Het verhaal gaat dat Franse soldaten onze lekkere kazen wilden stelen. De Hollandse kaasboeren vonden dat natuurlijk niets en verdedigden hun kazen met man en macht. Om zichzelf te beschermen maakten ze van de houten kaasvaten een soort helm, die ze op hun hoofd plaatsten. Sinds die tijd werden de kaasboeren ook wel kaaskoppen genoemd.

Een ander kaaskoppenverhaal komt uit België. Tijdens de Belgische opstand in 1830, waarin de Belgen ervoor kozen om niet meer bij ons, hun noordelijke buren, te willen horen, werden wij in het heetst van de strijd regelmatig uitgescholden voor kaaskop. Dat zou dan te maken hebben met het feit dat de Belgen onze ronde kazen wel wat op een hoofd vonden lijken!

Om nog even door te gaan op die kaas in combinatie met de Nederlander: ook de Engelsen schijnen ooit een wat onaardige beschrijving van ons gegeven te hebben: “De Nederlander is een wellustige, dikke tweebenige kaasworm”. Mwah……klinkt wat onvriendelijk en weinig flatteus. Geef mij dan maar die kaaskop!

Frankrijk heeft natuurlijk ook wat met kaas. Per jaar wordt er bijna 15 kilo kaas per persoon gegeten. Ik zal eens gaan bijhouden op hoeveel wij zitten!

Dat kaas hier belangrijk is, komt ook wel tot uitdrukking in deze opmerking van Monsieur Brillat-Savarin, een Franse lekkerbek en schrijver van culinaire boeken uit de negentiende eeuw. “Un repas sans fromage est une belle à laquelle il manque un oeil. oftewel: een maaltijd zonder kaas is als een mooie dame die een oog mist. (brrr!)

President De Gaulle heeft vast wel eens moeite gehad om z’n land te bestieren. Hij schijnt namelijk een keer verzucht te hebben: “Comment voulez-vous gouverner un pays où il existe 246 variétés de fromage? ” Hoe kun je nu toch regeren over een land met wel 246 kaassoorten? Waren er toen al veel kaassoorten, nu wordt het aantal geschat op zo’n 500! Tjonge, dan hebben wij er nog heel wat te gaan!

Premier Churchill moet ook iets met Franse kazen hebben gehad. Toen Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog Frankrijk bezette, schijnt hij gezegd te hebben: “Een land dat de wereld zo’n 300 kazen kan geven, mag niet ten onder gaan”.

Om nog even terug te komen op de kazen die we gekocht hebben in de kaasfabriek: ze zijn al bijna op!

Winterwandeling

Gistermiddag hebben we een mooie tocht gemaakt. Helaas zonder de beloofde zon dus wel behoorlijk fris maar met een warme jas, handschoenen en een dikke sjaal was het prima te doen. Niet slenteren maar flink doorstappen! Voor de meeste mensen was het waarschijnlijk te koud want we zijn tijdens de wandeling, op een slippende auto en een aandacht vragende bordercollie na, niemand tegengekomen.

Het winterlandschap zorgde voor mooie plaatjes! Hieronder een impressie ervan.

Aan de ‘koude’ kant van de berg, ligt nog een mooie witte laag sneeuw.

En hier, aan de ‘warme’ kant van de berg, staan wat koeien in een weiland waar het groen alweer voorzichtig doorheen komt.

Het water sijpelt normaal gesproken hier over de stenen het beekje in maar nu is het tot stilstand gekomen en is al dat water veranderd in ijskristallen. Al mooi zo op de foto; kun je nagaan hoe het in het echt eruit ziet!

Aan het dak van de schuur en het betonijzer dat tegen de houten wand staat, hangen grote glinsterende ijspegels. Niet zo vreemd want de temperatuur is afgelopen nachten gedaald tot flink onder het vriespunt.

Ik had het over mooie plaatjes in een winterlandschap en daar hoort deze foto van moeder en zoon natuurlijk ook bij!

 

Even binnenkijken

Afgelopen donderdagochtend vroeg toen het nog donker was, reden we richting Cluac en meenden daar bij het kerkje een auto met een blauw zwaailicht te zien. We minderden al wat snelheid en reden een beetje de berm in om zo nodig ruim baan te kunnen geven aan een aanstormende politieauto maar niets van dat al. Het was de felblauwe kerstverlichting die daar nog steeds in volle glorie stond te knipperen. Wat betreft is men hier niet zo snel met het opruimen van alle kerstversieringen. Beter gezegd: de kerstverlichting blijft hier over het algemeen gewoon het hele jaar hangen, alleen de stekker gaat eruit tot die de volgende kerstperiode er weer in mag.

Zoals je op de foto ziet, hangt bij de bakker in Lamastre ook nog steeds een kerstsfeer. Buiten staat een versierde boom bij de deur en als je naar binnen kijkt, zie je deze mooie kersttafel uitnodigend klaar staan. Je zou zo aan tafel willen gaan. Het is het werk van de raamschilder, die ieder jaar weer een mooi tafereel schildert op het etalageraam van de bakker. Ik heb al wel eens eerder iets van hem laten zien. Echte kunstwerkjes die wat mij betreft, nog wel een tijdje op het raam mogen blijven zitten!

Winterswit

De kerstdagen zijn al voorbij anders zou dit een mooie kerstkaart zijn geweest! Gisteravond begon het al wat te sneeuwen maar veel meer dan een soort motsneeuw was het eigenlijk nog niet. Des te leuker is het dan om de volgende ochtend uit je bed te stappen en te merken dat je in een witte sneeuwwereld terecht bent gekomen!

Het heeft altijd iets magisch, zo’n witte omgeving!

We hebben precies op tijd de vetbollen bij het raam opgehangen. Deze pimpelmees moet even naar boven kijken en dan ziet hij daar z’n ontbijtje al uitnodigend hangen!

 

Puzzelgeduld

Nu trap ik misschien wel heel wat mensen op de tenen als ik dit zeg en bied ik dus maar gelijk m’n excuses hiervoor aan, maar legpuzzels maken heeft voor mij altijd een wat oubollige klank. Heb je helemaal niets anders meer te doen, dan kun je altijd nog gaan puzzelen. In het afgelopen jaar hebben we wat puzzels opgestuurd gekregen van familieleden. Waarschijnlijk uit medelijden omdat we hier een paar keer ‘vast’ zaten op onze berg en men het idee had dat we ons nu helemaal te pletter zouden gaan vervelen. De puzzels lagen wekenlang te verstoffen in de kast maar nu met zoonlief op bezoek, zijn ze weer tevoorschijn gehaald. Onze eigenlijk wel wat ongeduldige zoon vindt het namelijk leuk om ze te maken. Ik kijk vol bewondering toe hoe hij geduldig en wat in zichzelf mompelend, stukje voor stukje bij elkaar zoekt en er uiteindelijk een fraai geheel van maakt. Een enkele keer laat ik me van mijn goede kant zien en zoek dan de hoekjes en de zijkantjes op maar daarna is mijn puzzelgeduld eigenlijk wel weer op. Ik merk ook dat ik wat minder precies ben en regelmatig een stukje aan een ander stukje leg dat volgens mij wel aan elkaar hoort maar dat weer hoofdschuddend uit elkaar getrokken wordt door zoonlief. Of ik ooit een innige band met puzzels zal krijgen…………….ik betwijfel het!

Op onderstaande foto lijkt het net alsof ik fanatiek mee puzzel maar dat is alleen voor de foto!

Op het Nieuwe Jaar!

Deze foto hebben we vandaag genomen tijdens een wandelrondje om de berg. De Mont Mézenc, waar we altijd zo graag naar kijken, is door het wat grijzige weer en de lage bewolking amper te zien. Her en der ligt nog wat sneeuw, zowel op de grond als ook op de bergen in de verte. Een rustig dagje vandaag, zowel qua weer als ook qua bezigheden. Even de knop op pauze en wachten op wat komen gaat in dit nieuwe jaar.

In ieder geval hoop ik dat het een minder somber en bedrukt jaar zal zijn dan het jaar met alle Corona perikelen dat we afgelopen nacht hebben afgesloten. Klokslag twaalf uur hebben we in kleine kring het glas geheven en een toost uitgebracht op het nieuwe jaar.

In gedachten doen we dit ook nog een keer via ons blog met jullie, trouwe lezers!

We wensen iedereen een mooi, liefdevol, gelukkig en gezond nieuw jaar toe.

Lange traditie

Vandaag op Oudjaarsdag bakken we weer onze jaarlijkse oliebollen. Dit is een traditie die al heel lang terug gaat voor deze twee onderstaande bakkers. Onze buurvriend Herman en ik zijn in een grijs verleden collega’s van elkaar geweest. We werkten toen bij de bedrijfsgeneeskundige dienst van de Spoorwegen op een wat afgelegen locatie in Utrecht, vlak langs het spoor naar Amsterdam en heel ver weg van het hoofdkantoor. Die afgelegen plek gaf ons destijds genoeg vrijheid om op de laatste dag van het jaar de hele onderzoeks- en behandelkamer om te bouwen tot oliebollenbakkerij. Diverse collega’s van andere locaties en zelfs van het hoofdkantoor, kwamen die dag dan even buurten en een oliebolletje mee happen.

Ach, die goeie ouwe tijd! Nu bakken we de bollen hier op de berg, meestal in de cave onder het huis. Weliswaar een heel andere plek dan daar in Utrecht maar de oliebollen zijn nog steeds even lekker!

Onze Tim, die gezellig bij ons op de berg Oud en Nieuw viert, is hier een oliebol aan het proberen. Volgens mij is die goedgekeurd!

Benen strekken

Vanmorgen lag er nog net genoeg sneeuw om te kunnen spreken van een winters landschap en werden we ook nog getrakteerd op wat zonnestralen. Hoogste tijd dus om lekker even naar buiten te gaan en de benen te strekken.

Heel wat geiten lopen hier rondom deze stal. Als je probeert om er voorbij te lopen zonder hen even wat aandacht te geven, word je getrakteerd op flink wat ‘protestgemekker’.

Iets verderop staan deze drie ezeltjes. In de zomer mooi slank ogend maar nu in de winter, gehuld in hun dikke bontjas, zien ze er heel wat steviger uit. Op een of andere manier hebben ezels altijd wel een hoog aaibaarheidsgehalte. De eigenaar die vaak met de ezels een rondje in de omgeving maakt, is het daar helemaal mee eens en zegt ook dat we hen best kunnen aaien. Maar we kennen ook verhalen van agressieve ezels die er niet voor terugdeinzen om hun tanden te zetten in een mals stuk mensenvlees, dus we laten de ezeltjes daar maar gewoon lekker rustig staan.

Weer een stukje verder, lopen we onder bomen door waar flinke bossen mistletoe in hangen.

Ik ben bang dat dit Corona jaar een slecht jaar is geweest voor de mistletoe. Volgens een eeuwenoude traditie brengt het geluk als je onder zo’n bos mistletoe iemand kust maar ik vermoed dat dit in de huidige anderhalve meter samenleving met al z’n beperkingen nu vast niet zo vaak zal gebeuren. Nou ja, misschien met een spatscherm ertussen!

Een mooi blokje om en op tijd terug in huis om de hongerige houtkachel weer van een extra blok hout te voorzien.

Weer op de berg

Afgelopen drie weken hebben we met heel veel plezier in en om Utrecht gebivakkeerd. Door Corona wel wat anders en rustiger wat betreft afspraken en mensen ontmoeten maar desondanks hebben we er weer van genoten. Gisteren was het weer tijd om terug te gaan naar onze berg. Ook weer heerlijk trouwens! We zijn al vroeg op pad gegaan. Ook al rijd je die duizend kilometer soepeltjes in zo’n tien à elf uur, je kunt toch te maken krijgen met winterse omstandigheden, files, een lekke band of wat dan ook, waardoor je zo maar weer wat extra uurtjes kwijt bent. En tja, die avondklok hangt toch wel als een soort zwaard van Damocles boven je hoofd: vóór acht uur ’s avonds moet je op dit moment in Frankrijk binnen zijn.

Met flinke stormachtige tegenwind zijn we vertrokken; de handen stevig aan het stuur. De hele weg door de Ardennen hadden we wat natte sneeuw. Bij La Roche, zo’n beetje het hoogste punt, werd het even echte sneeuw en dat zorgde voor een glibberige weg. Verder ging de reis tot aan Lyon als een speer. Het verkeer was wel drukker dan anders op een zondag, viel ons op. Of de Fransen zijn misschien allemaal zo blij dat ze sinds kort weer door het hele land mogen reizen en zijn ze ‘en masse’ de auto ingestapt om te gaan toeren of ze waren gisteren allemaal op weg naar huis na bijvoorbeeld een Kerstbezoek aan familie. Die drukte zorgde in ieder geval voor een fikse file en aardig wat tijdverlies. Maar geen paniek; vóór le couvre-feu waren we keurig op de berg waar een heel koud huis op ons stond te wachten.

Ach, we hielden het eerste uur maar gewoon onze jas nog aan, gooiden een flinke stapel hout in de kachel en startten onze ‘helse machine’ voor warm water en warme radiatoren. Wel heel erg fijn als de temperatuur in de badkamer en het toilet na verloop van tijd wat meer aangeeft dan twee graden! Een makkelijke maaltijd, een verwarmende borrel en op tijd naar bed om de volgende morgen wakker te worden met dit mooie uitzicht. Helemaal goed!

Een dun laagje sneeuw rondom het huis en in de verte bij de Mézenc, gecombineerd met een stralend blauwe lucht!

Molen De Ster

Gisteren heb ik samen met onze Anne een mooie stadswandeling gemaakt. Als een soort boetedoening, om alle Kerstcalorieën weer kwijt te raken! Halverwege kwamen we bij onderstaande molen aan. Molen De Ster dateert van 1739 en is van oorsprong een houtzaagmolen. Hij ligt aan de Leidse Rijn in de Utrechtse wijk Lombok. De molen is heel lang in gebruik geweest ten behoeve van de houthandel. Aan de zaagactiviteiten kwam in de tachtiger jaren een einde maar gelukkig betekende dat niet dat er ook een eind kwam aan het bestaan van de molen. De zaagmolen met het omliggende molenerf en de bijbehorende schuren werden in de loop der jaren gerestaureerd.Het molencomplex heeft nu ook een sociale buurtfunktie gekregen. Er is gekeken waar behoefte aan was in deze wijk en zo is er een kinderboerderij gekomen, een kinderopvang, een speelveld, een grasveld waar je lekker kunt picknicken, een klein ateliertje en een muziekoefenruimte. De trots van de kinderboerderij: de varkens Bella en Beer!

Op zaterdagen worden er in de molen rondleidingen gegeven en op het molenerf vinden vaak openlucht evenementen plaats. In de weekenden is ook het Molencafé geopend waar je dan op het zonnige terras aan het water kunt genieten van allerlei sapjes, lokale biertjes of een glas wijn.

Nu ja, straks weer in betere tijden natuurlijk!