Tingeling

Onze Luuk heeft voor z’n verjaardag een voorleesboek over Utrecht gekregen met mooie plaatjes over typisch Utrechtse dingen. Hij woont tenslotte in Utrecht en dat zal hij dus weten ook! Wij hebben er zelf ook doorheen gebladerd en zijn nog lang geen Utrechters, hebben we gemerkt. Nog diverse onbekende en grappige wetenswaardigheden kwamen we tegen. Wat dacht je van een deurbel voor de vissen in Utrecht?

De Utrechtse vissen hebben de gewoonte om in het voorjaar vanaf de Vecht, via de Oudegracht en de singels naar de Kromme Rijn te zwemmen, op zoek naar een plek waar ze hun eitjes kunnen leggen om zich voort te kunnen planten.

Bij de Weerdsluis hangt een onderwatercamera die precies in de gaten kan houden hoeveel vissen er liggen te wachten voor de sluis. Geïnteresseerden kunnen thuis via een speciale site of bij de sluis zèlf via het scannen van een QR code, onder water meekijken en op de digitale deurbel drukken als er veel wachtende vissen te zien zijn. De sluiswachter krijgt dan een seintje en kan dan zo nodig de sluisdeuren openzetten en de vissen doorlaten.

Het hele deurbel verhaal is bedacht omdat al die vissen die de Kromme Rijn in wilden zwemmen een soort file vormden en ‘vast’ kwamen te zitten voor de sluis. In het voorjaar is er nog niet heel veel pleziervaart en gaan de sluisdeuren maar weinig open. Die wachtende vissen zijn dan een makkelijk hapje voor een hongerige reiger of aalscholver. Om die vissen een handje te helpen is dus deze digitale visdeurbel bedacht.

In deze winterperiode is de bel trouwens buiten gebruik maar straks in de lente liggen de vissen weer ongeduldig te wachten bij de sluis en kun je weer ‘bellen’.

Teddybeer

En daar zit je dan als vriendelijke, goedlachse teddybeer zomaar opeens hoog in een boom boven de gracht te schommelen.

Geen flauw idee hoe of waarom hij daar op die schommel terecht is gekomen. Het is in ieder geval een fotogenieke beer. Toen ik daar stond te fotograferen, kwam er een stel Japanse toeristen opgewonden kwebbelend naast me staan, de iPad als fototoestel in de aanslag.

Je weet waar de naam teddybeer vandaan komt? De Amerikaanse president Theodore Roosevelt, Teddy voor intimi, schijnt ooit tijdens een berenjacht geweigerd te hebben om een beer te doden. Zijn koosnaam werd gekoppeld aan dat berenverhaal en zo ontstond de naam Teddy Bear. Nog even wat verder doorgaan op die naam en dan krijg je teddybeer; de zachte, pluche knuffelvriend voor heel veel kinderen!

Ook de favoriete knuffel van onze Luuk!

Veilig oversteken

Pas geleden moesten we flink op de rem voor overstekend ‘wild’. Op het bedrijventerrein tussen de Cartesiusweg en de Nijverheidsweg lopen diverse kippetjes op hun gemak wat rond te struinen, gewoon langs de kant van de weg.

Eigenwijs en totaal niet geïnteresseerd in naderende vrachtwagens, snelle auto’s of wat dan ook, drentelen ze met ware doodsverachting van de ene kant van de weg naar de andere kant.

Een Engels bedrijf heeft voor dit soort avonturiers wat bedacht en fabriceert nu speciale veiligheidshesjes.

Mooie felle kleuren zodat de kippen goed opvallen als ze oversteken.

Misschien is dit ook wel een leuk idee voor de Utrechtse kippen! (foto fa Omlet)

Een ei hoort erbij

Naast de bekende dagen als bijvoorbeeld de Internationale Dag van de Vrede of de Internationale Vrouwendag, bestaan er nog veel meer speciale dagen die internationaal gevierd worden of op z’n minst te boek staan als een speciale dag. Wat dacht je van de Internationale Dag van het Rare Loopje (echt waar!) op 7 januari of op 6 mei de Internationale Bellenblaas Dag, de Internationale Chocolade Dag op 13 september of op iedere eerste zaterdag van mei de Internationale Dag van het Naakt Tuinieren. Over die laatste dag heb ik trouwens al eens eerder iets geschreven. Zo zijn er nog veel meer van dit soort speciale dagen te vinden. Hoe kom ik hier nu toch op? Het is vandaag de Internationale Dag van het Ei. Op iedere tweede vrijdag in oktober staat het ei centraal.

Hier in Frankrijk houdt men trouwens ook wel van een eitje. Ik las dat zo’n 97% van de Fransen eieren eet waarvan zo’n 78% minstens één keer per week. En dan telt alles mee: een gekookt eitje, een omelette, eieren in gebak of in een crèpe of wat dan ook.

Wij doen vandaag ook lekker mee!

Verboden toegang

Tijdens een wandeling pas geleden, kwamen we dit bord tegen. Het is misschien hier ooit neergezet toen er op dit pad nog geen enkele bramenstruik of brem of wat dan ook voor weelderig groeiend gewas te bekennen was maar nu heeft de tekst op dit bord vast geen enkele waarde meer. Ik denk niet dat er mensen zijn die hier doorheen willen ploeteren. Wij dus ook niet!

Stoer!

Richting Donegal fietsend zagen we vanuit de verte bij de Mountcharles Pier wat felgekleurde ballen in het water drijven. Wat dichterbij gekomen zagen we dat er ook mensen aan vast zaten. Een paar vrolijke dames en een enkele heer waren hier in de baai aan het zwemmen. Die gekleurde ballen waren de safety drijvers op hun rug. Sommige zwemmers hadden wel een wetsuit aan maar ik zag ook een paar wat blotere dames ertussen zwemmen. We hebben het water even getest maar dat voelde echt nog niet lekker zomers aan. Stoer hoor!

Nougatti Oldtimer

Deze fraaie auto kwamen we pas geleden tegen op de oprit van een huis in Saint-Jean-Chambre.

De auto is waarschijnlijk het trotse bezit van een handige doe-het-zelver en een grote bewonderaar van een Bugatti Oldtimer.

Humor heeft de eigenaar trouwens ook!

Hij heeft geen Bugatti logo aan de voorkant van z’n auto geplaatst (wat waarschijnlijk ook niet eens mag) maar wel een plaatje dat er erg veel op lijkt. Links zie je die van Bugatti en kijk maar eens naar het logo op de grill aan de voorkant van de zelfbouw auto hieronder.

Het gaat hier niet om een Bugatti maar een uuhhh……..echte Nougatti! Onder die naam zie je nog in kleine lettertjes staan waar die vandaan komt. Hoe kan het ook anders, uit de stad van de nougat: Montélimar! 

Muis op bezoek

We hebben onlangs overnacht in een heel leuk en origineel ingericht hotelletje waar we dit muizenhuisje onderaan een kast tegenkwamen.

Over muizen gesproken………. Toen we weer op onze berg aankwamen en een ‘rondje huis‘ deden, zagen we in de bijkeuken dat een hongerige muis z’n tanden had gezet in een pak zuurkool en een rookworst. Nooit geweten dat muizen daarvan houden! We hebben het gat waar hij zich doorheen heeft gewurmd gevonden en maar direct stevig gebarricadeerd.

Verbaasde blik

Sinds we in april vorig jaar de bomen weg hebben laten halen die te hoog waren geworden en ook te dicht bij de huizen stonden, zijn de zijkanten van ‘het kleine huis’ en ‘de geitenschuur’ veel beter te zien. Als we via de bron een wandelingetje maken door het bos, kijken we altijd even achterom. Het blijft een mooi gezicht om zo die huizen op een kluitje bij elkaar te zien staan en zeker met de late middagzon er nog op.

Als ik naar dat rechter huis kijk, de zogenaamde geitenschuur, dan lijkt het net of dat huis ons wat verbaasd aankijkt! Boven zitten twee raampjes, de zogenaamde ogen in dit geval en beneden in de cave zit een opening waarvan je met wat fantasie een openstaand mondje kunt maken. Iets van “Ooooh, wat doen jullie daar?” Helemaal onderin, een beetje naar links, zit trouwens ook een opening. Dat moet dan maar een of andere pukkel voorstellen, die ze op haar kin heeft!

Nu zit ik er natuurlijk aan vast; iedere keer als ik naar de zijkant van dat huis kijk, blijf ik er gewoon een gezicht in zien!

Blazen maar

Deze saxofoon ligt al jaren ergens in een hoek te verstoffen. Ernest heeft het instrument ooit eens aangeschaft met het idee om, als hij met pensioen zou zijn, hierop te gaan leren spelen. Misschien wel mede aangestoken door die reclame van ‘Old Amsterdam’ kaas waarin van die mooie zwoele saxofoonmuziek te horen is. Helaas blijkt dat spelen erop toch iets lastiger te zijn dan hij had gehoopt.

We hadden gisteren bezoek en eigenlijk bij toeval kwamen we op het verhaal van die saxofoon terecht. En laat nu onze gast toch saxofoon spelen! Oké, het was voor hem alweer enige tijd geleden maar er stond nog voldoende kennis en vaardigheid op z’n ‘harde schijf’ om een riedeltje te blazen en ook om Ernest een blaaslesje te geven.

Om te beginnen krijgt hij hier eerst uitgelegd hoe hij de saxofoon in z’n mond moet houden en dat is makkelijker gezegd dan gedaan! De lippen mogen niet te veel druk op het mondstuk zetten. Daarom moet je je snijtanden gebruiken om het mondstuk vast te houden.

Van zwoele muziek zoals in die eerder genoemde reclame kunnen we nog niet spreken maar er kwam na enige tijd in ieder geval wel wat geluid uit.

Onze gasten hadden een hond bij zich en die kon al dat blaasgeweld niet echt waarderen. Met z’n kop omhoog, nog nèt niet met wegdraaiende ogen, begon hij luid jankend te protesteren!