Maam, onze derde Ierse week

Oh, wat was dat heerlijk rustig, zo’n weekje geen internet en dus geen ‘blogstress’! Maar zoals beloofd, hierbij toch nog wat berichten en foto’s. Nou, daar gaan we weer!

Deze laatste week zitten we in Connemara en verblijven we in een sfeervolle cottage in het dorpje Maam.

Van tevoren hebben we al gebeld dat we zo en zo laat op de stoep zullen staan en als we aankomen is de deur al open. Op tafel een vers sodabrood, thee en een pak koekjes en in de koelkast een fles melk, kaas en boter. Een warm welkom!

Onze cottage is via een smal weggetje te bereiken en we hebben een prachtig uitzicht op de ongenaakbare bergen van ‘the Maumturk Mountains’ met z’n typische afgeronde bergtoppen. Vanuit de achtertuin kunnen we ook direct een wandelroute pakken: ‘The Western Way route’.

Bij het plaatselijke winkeltje hebben we wat eten ingeslagen voor de komende dagen en in de ernaast gelegen pub een Guinness gedronken.

Keane’s Pub, al gebouwd in 1820 door de Schotse ingenieur Alexander Nimmo. Hij kreeg destijds van de Britse regering de opdracht om bouwtechnische hulp te bieden aan het door armoede geteisterde Connemara. Dit leidde er uiteindelijk toe dat Connemara de eerste county in het westen van Ierland was, waar wegen en bruggen werden gebouwd.

We treffen het want die avond is er live muziek, vertelt Mary, de dame achter de bar. Je begrijpt waar wij vanavond dus zullen zijn: in bovenstaande pub!

Keurig om een uur of negen zitten we in de al goed gevulde pub. Veel ouderen en maar weinig jeugd. Het lijkt meer op een gezellige woonkamer, compleet met open haard en al, dan op een café. Wat biertjes later horen we vanuit een aangrenzende ruimte muziek. We gaan erbij staan en krijgen direct een kruk aangeboden van Mary.

In het erkertje zitten drie mannen gezellig op de trekzak te spelen. Als een oudere man erbij gaat zitten en begint te zingen, valt iedereen stil. Met z’n ogen dicht en met veel gevoel zingt hij over ‘zijn’ mooie Ierland. Ontroerend mooi. Hij zingt wel iets van vijf of zes liederen; soms begeleid door een trekzak maar ook a capella. Je weet al precies wanneer hij weer gaat zingen; dan wordt er een grote zakdoek tevoorschijn gehaald en snuit hij eerst flink z’n neus. Een avond om nooit te vergeten!

Koffie op het terras

Vanmorgen zijn we naar Chalencon gefietst. Afdalend met zuidoostenwind tegen en dus op de terugweg, stijgend naar onze berg, de wind mooi in de rug. Niet verkeerd uitgekiend zo. De terrassen, café’s en restaurants zijn per vandaag weer open, dus in Chalencon hebben we op het terras heerlijk genoten van ons eerste kopje déconfinement koffie. Op deze wijze geschreven lijkt het trouwens wel een beetje op decafeïne koffie! Gelukkig was het een ouderwets kopje stevige cafeïne koffie dat we voorgeschoteld kregen en wat we op dat moment ook best konden gebruiken. De dame van de bediening droeg een beschermend mondkapje en de tafeltjes stonden keurig op 1 meter afstand van elkaar. Bij het afrekenen merkten we dat de koffie wel wat duurder was dan in de tijd van vóór alle Corona perikelen maar ja, er moet toch op een of andere manier weer wat geld terug verdiend worden. Van mij mogen ze!

Dat mondkapje van de dame die de koffie kwam brengen viel trouwens helemaal niet op. Alle aandacht ging eigenlijk veel meer uit naar haar kleurige buik!

Cafés in Chalencon

De inwoners van Chalencon moeten in het verleden toch behoorlijk dorstige mensen zijn geweest. In het kleine en mooi gerestaureerde dorpje zo’n tien kilometer bij ons vandaan, kom je al slenterend door oude klinkerstraatjes langs wel vijf cafés. Vier van hen hebben het in de loop der jaren niet gered en alleen aan de mooie versleten letters op de gevels kun je nog zien dat het cafés zijn geweest. cafe-chalencon-1

cafe-chalencon-2

cafe-chalencon-4

cafe-chalencon-3

Helaas is er nu nog maar eentje over, de rest staat leeg of is in gebruik als woonhuis. cafe-chalencon-5Na een wandeling of fietstocht is het heerlijk uitblazen op dit bovenstaande terras. Het liefst nog met een beetje zon erbij!

De lekkerste koffie

Kaopa caféAls je in Lamastre de Rue du Savel inloopt, ruik je direct al de geur van vers gebrande koffie. In café Kaopa kun je de lekkerste koffie van Lamastre drinken. Uit diverse landen worden koffiebonen geïmporteerd en hier vers gebrand. kopje koffie met taartHoud je niet van koffie, niet getreurd; ook liefhebbers van een kop thee of chocolade kunnen hier terecht. Op zaterdagochtend wordt vaak huisgemaakte taart aangeboden. Zowel buiten als binnen is het gezellig toeven. En heb je geen dorst, dan kun je altijd binnen nog kijken of er iets lekkers op de planken staat: lokale producten in potjes, flessen of mandjes worden hier te koop aangeboden. En helemaal goed: van al het geld wat verdiend wordt in café Kaopa, gaat een gedeelte naar een humanitaire organisatie o.a. in Nicaragua.

interieur Kaopa café