Nog steeds een witte wereld

Gisterochtend werden we wakker met zo’n bijna 50 cm sneeuw! De voorspelde regen was alweer bijgesteld: droog, geen sneeuw meer en een grijze lucht waar een miezerig zonnetje doorheen probeerde te prikken. De sneeuwschuiver is voor de tweede keer langs gekomen en heeft nog meer sneeuw maar ook nog meer gras, grond en stenen van het pad geschoven. Het terrein lijkt nu wat op een maanlandschap.

Niet klagen, we kunnen weer fatsoenlijk van onze berg af maar als je kijkt naar het werk van de sneeuwschuiver, dan begrijp je waarom we in het vorige blogbericht hadden geschreven dat we het bijna jammer vonden dat hij langs kwam!

Vandaag geen grijze dag meer maar een blauwe lucht met zon. Het zorgt ervoor dat de sneeuw al aardig begint te smelten. Je hoort het van het dak af druppelen. We hebben even een rondje gemaakt. De bomen zijn weer groen in plaats van wit en nu kun je ook zien hoeveel schade de sneeuw heeft aangericht. Hele takken zijn door het gewicht van de sneeuw afgescheurd en boomstammen halverwege afgebroken. Dat wordt opruimen geblazen, als alle sneeuw weer weg is!

Een modderig pad na het bezoek van de sneeuwschuiver.

Op de stoelen ligt een dik “sneeuwkussen”.

Witte wereld

Zo snel kan het weer bij ons veranderen! Hebben we afgelopen woensdag nog heerlijk in de zon gewandeld met een strakblauwe lucht boven ons, vannacht is het gaan regenen en volgens het weerbericht zou die regen al heel snel overgaan in sneeuw. Vanmorgen vroeg zijn we nog gauw even naar de Super U gereden voor wat boodschappen. We reden weg in de regen maar kwamen een uurtje later langzaam rijdend door de sneeuw weer terug. En wat is het dan mooi hier! Eigenlijk vonden we het stiekem een beetje jammer dat de sneeuwschuiver ons pad af kwam. Volgens het laatste weerbericht blijft het de rest van de dag en ook nog vannacht doorsneeuwen en verandert dat morgen weer in regen.

Wandeling rond Saint Agrève

Gisteren zijn we druk aan het “buffelen” geweest; de een was aan het bomen zagen, de ander was met de kwast in de weer om het balkenplafond in de verf te zetten. Vandaag dus tijd voor een vrije dag! Het weer ziet er prima uit voor een mooie wandeltocht: zonnetje, blauwe lucht en pas in de loop van de middag meer bewolking. Wandelschoenen aan, rugzak mee, regelmatig zelfs de zonnebril op en lopen maar. We vertrekken vanaf het oude stationnetje in Saint Agrève. In de zomermaanden vertrekt hier “Le Velay Express”; een toeristisch stoom- en dieseltreintje richting Chambon sur Lignon en Tence. Vanaf het hoog gelegen plateau met een mooi uitzicht op de Mont Mezenc en de Gerbier de Jonc, daal je af via onverharde weggetjes en bospaadjes naar de rivier de Eyrieux. De rivier, of eigenlijk is het hier nog maar een klein stroompje, steken we over door middel van een houten hangbruggetje. Wat glad en glibberig maar gelukkig wel stevig genoeg om zonder nat pak aan de overkant te komen. De wandeling gaat verder over een oude en al jarenlang niet meer in gebruik zijnde spoorbaan. Rails zijn al lang niet meer te bekennen maar een spoorbruggetje en een paar tunnels halverwege de spoorbaan zijn nog steeds intact. Op dit moment is men druk bezig om deze oude spoorbaan om te turnen tot een fiets- en wandelpad  dat vanaf Saint Agrève via Intres en Saint Julien Boutières aan zal sluiten op de al bestaande “Dolce Via” bij Saint Martin de Valamas. Nog meer mooie fiets- en wandelpaden erbij!

Onderweg komen we midden in het bos dit opknappertje tegen. De schoorsteen boven de broodoven is eigenlijk nog het minst bouwvallig. Ooit is er iemand geweest die het plan heeft gehad om de boel te restaureren, gezien de ondersteunende stempels die de boel overeind moeten houden. Waarschijnlijk halverwege toch de moed opgegeven!

 

Mooie lucht

Uit het raam kijkend zien we dit mooie plaatje. Grijze dreigende lucht boven ons en in het dal laaghangende bewolking. Verder weg, richting de Mont Mezenc ziet het er beter uit. Laat de wind nu maar uit die richting komen, dan hebben we met een beetje geluk morgen beter weer!

Parelhoenders

Komt de wind uit het noordwesten en zijn we buiten bezig, dan kunnen we ze horen. Een boer van een stuk verderop, heeft namelijk honderden neurotisch kakelende parelhoenders lopen. In Frankrijk heten deze dieren pintades, in Nederland noemen we ze parelhoenders. De witte stippen op die grijze veren lijken namelijk wel een beetje op parels. Ook de naam poelepetaten hoor je vaak vallen in Nederland. Dit woord zou je af kunnen leiden van het Franse poule-pintade. Zeg dit maar eens een paar keer snel achter elkaar dan rolt er vanzelf poelepetaten uit. Overdag lopen de dieren buiten te rommelen en als het donker wordt haalt de boer hen weer naar binnen. Pintades zijn erg schuw en schrikachtig en bij het minste of geringste geluid rennen ze met z’n allen luid tetterend weg. Zo ook, als we deze foto willen maken. Wat een herrie kunnen die beesten maken! Op verzoek van omwonenden is de gemeente met de boer overeengekomen dat hij z’n pintades alleen in de herfst en winter op die plek laat scharrelen. In de zomermaanden heeft hij gelukkig alleen kippen die heel wat rustiger zijn en zie je de pintades alleen nog maar op de menukaart staan van de restaurantjes hier in de buurt!

Vervelende suikerspinnen

Al eerder heb ik een keer over de dennenprocessierupsen geschreven. Nog steeds zie je hier in de omgeving veel pluizenbollen in de grove dennenbomen hangen; witte plakkerige bollen waarin de rupsen zich verschansen. Ook de dennen op ons terrein hebben ze gevonden. Nu ziet het er nog onschuldig uit maar straks in het voorjaar verlaten de processierupsen hun suikerspinachtige nest en marcheren ze achter elkaar via de stam naar beneden. Voelen ze zich aangevallen, dan gaan ze in de aanval en vuren ze hun haartjes af. Ieder jaar knippen we weer zoveel mogelijk bollen uit de bomen, in ieder geval waar we bij kunnen. Balancerend op een keukentrap en met gevaar voor eigen leven, is Ernest hier bezig om dat spinsel, met behulp van zo’n handige takkenknipzaag aan een telescoopstok, uit de dennenbomen te knippen.

 

Nieuwjaarsbijeenkomst

“La municipalité vous donne rendez-vous, dimanche 14 janvier 2018 à 16 heures à la salle des fêtes. Venez nombreux!”

Daar hebben veel inwoners gehoor aan gegeven; wij dus ook.

Gistermiddag was het zover en zijn we naar de nieuwjaarsbijeenkomst van de gemeente getogen. Ons dorp telt ruim driehonderd inwoners en ik denk dat daarvan een kleine honderd man aanwezig was. We hebben gisteren dus een hele hoop handen geschud, vele bekenden de wangen aangeboden voor een ‘bise’ en ‘meilleurs voeux’ afgewisseld met ‘bonne année’ gepreveld. Hoeveel keer je een begroetingszoen geeft is altijd even afwachten want dat kan per regio verschillen. Bij ons is drie keer gebruikelijk, Parijzenaars geven elkaar over het algemeen maar twee keer een wangkus, in de Champagnestreek vier en op Corsica zijn er zelfs mensen die hun wangen wel vijf keer laten ‘bezoenen’! (heb ik van horen zeggen hoor, niet zèlf ondervonden). Na alle begroetingen gaat iedereen zitten en begint Madame le maire te vertellen wat er afgelopen jaar is gebeurd en wat er allemaal op de gemeentelijke planning staat voor dit jaar. Ook worden de nieuwe ondernemers voorgesteld. We hebben namelijk weer een leuk enthousiast koppel gekregen dat de Cabanes de Labrousse oftewel de boomhutten gaat beheren en ook het café heeft een nieuw stel eigenaren gevonden. Na dit officiële gedeelte gaat de hele gemeenteraad, inclusief Madame le maire aan de slag om iedereen van een stuk Galette des Rois taart te voorzien, vult men vele plastic bekertjes met cider en wordt er nog gezellig nagekletst.

Wandeling in de sneeuw

Nee hoor, geen sneeuw bij ons vandaag op de berg maar wèl zo’n vijftig kilometer verderop. Vanmorgen uit het raam kijkend richting de bergen zag je alleen maar blauwe lucht en een zon die ervoor zorgde dat de sneeuw op de bergtoppen nog witter leek dan op andere winterdagen het geval is. Een mooie dag om een wandeling daar te gaan maken. De auto werd bij het beginpunt geparkeerd en via een gemarkeerde route liepen we langs witte weilanden, door kleine bijna geheel verlaten gehuchtjes richting het dorp Boussoulet.

Het dorp heeft een mooi kerkje dat halverwege de negentiende eeuw gebouwd is in een oude boerderij. De schuur is nu de kerk geworden, de boerenwoning de pastorie. De klokkentoren is er pas veel later aan vast gebouwd. De inrichting van de kerk dateert van 1981 en bestaat veelal uit voorwerpen van steen en hout die uit de streek de ‘Meygal’ komen.Achter de kansel, kunst van hout dat afkomstig is van dennenbomen uit het dichtbij gelegen bos. Links, krukjes van afgezaagde boomstammen: gelukkig met een kussentje erop!  Een groot rotsblok van graniet, in gebruik als altaar.

Rechts een foto van een kerkraam aan de buitenkant: modern glas in lood. Het lood hier is geen lood maar beton. Links hetzelfde raam maar dan gezien vanuit de binnenkant van de kerk. De kunstenaar is Jean-François Six.

Vanuit Boussoulet liepen we via kleine bospaadjes, soms diep in de sneeuw wegzakkend en regelmatig getrakteerd op een koude douche van sneeuw die van de takken viel, terug naar het beginpunt. Een mooie tocht van zo’n acht kilometer en tot onze verbazing zijn we, ondanks het mooie wandelweer, helemaal niemand tegengekomen!

Pensionado power

Gingen vroeger gepensioneerde mannen biljarten, een kaartje leggen en een dikke sigaar roken, vergeet dat maar voor onze ‘mannenclub’. Ernest, buurvriend Herman en z’n vakantiehoudende zwager (vakantie??? Werken zul je bedoelen!) hebben zich afgelopen dagen even goed kunnen uitleven bij onze paardenvrienden. Er moest daar namelijk een hooischuur in elkaar worden gezet. De schuur was als bouwpakket afgeleverd maar daarna kwam het echte werk. Onze mannen lieten zich echter niet kennen. De mouwen werden opgestroopt, hamer, spijkers, schroeven, de hele gereedschapskist ging mee en in anderhalve dag stond er iets moois!

Schapen

Een hele hoop schapen bij elkaar; het is bijna niet te zien waar de voor of achterkant zit. De boer die hier ooit heeft gewoond is waarschijnlijk verhuisd en deze fraaie wollige schapen zijn nu de nieuwe bewoners van het pand.Het is natuurlijk nog geen lente en deze schapen hebben allemaal nog een dikke jas aan maar als je dit grappige lammetje ziet ga je tòch al stiekem een beetje aan het voorjaar denken. Voorlopig blijft het nog even bij fantaseren over dat voorjaar…………………..het regent pijpenstelen sinds gistermiddag!