Vuurwants

Zodra de zon maar eventjes schijnt, zien we hier ladingen van deze vuurwantsen. Hier zit een kluitje van die beestjes op de stengel van een uitgebloeide stokroos. Er zal nog wel wat te snoepen zijn voor deze vuurwantsen, in de vorm van wat luizen of zo maar echt appetijtelijk vind ik zo’n bruin verdorde stengel er eigenlijk niet meer uitzien.

Totaal niet interessant wat ik nu wel of niet van die stengel vind, het gaat in dit berichtje om het beestje en dan vooral om de bijnaam die hij heeft: ‘gendarme’. En dan moet je niet denken aan de huidige wat militaristisch aandoende gendarme in z’n donkerblauwe uniform maar aan de koninklijke gardes die in de zeventiende eeuw de Franse koning moesten bewaken. Zij werden destijds gendarmes genoemd en waren uitgedost in mooie rode uniformen met zwarte accenten. Zoals de kleuren van deze vuurwants dus.

Restauratie klus

Afgelopen twee dagen heeft het hier geplensd! Heel veel regen, loodrecht naar beneden vallend. Net alsof de weergoden het in één klap goed wilden maken voor al die droge maanden van de afgelopen tijd. Nu ja, het is ook gelijk een goede check of er nergens iets lekt, zullen we maar denken. 

Mooie dagen om binnen te klussen aan onze wanmolen die we ooit hier op het terrein hebben ontdekt. Destijds al wel wat gerestaureerd maar in de loop der jaren zijn er toch weer stiekem wat houtwormen aan het knagen geweest.

Hier de wanmolen nog met de oude graanbak.

Voordat de wanmolen zo slecht wordt dat die van ellende in elkaar stort, gaat Ernest de strijd weer aan. Samen met een vriend die daar precies de mooie apparatuur voor heeft èn die zo’n restauratie projectje leuk vindt, zijn ze aan de klus begonnen. De graanbak die echt niet meer te repareren viel, wordt nu vervangen.

Hier de wanmolen met de nieuwe graanbak.

Òp naar het volgende stukje restauratiewerk, want hij is nog lang niet af!

Voor eventjes op stal

Vandaag regent het en voor de komende dagen ziet het er ook niet al te best uit. Met een extra lekker en voldaan gevoel kijken we dan terug op onze mooie fietstocht van gisteren. De fietsen staan nu weer veilig en droog op stal maar gisterochtend waren we met een voorzichtig zonnetje al vroeg op pad. Met de lange broek en vest nog aan, daalden we vanaf onze berg naar Saint Julien Labrousse om nog verder af te dalen naar le Cheylard. Onderweg kwamen we wat mooie herfstplaatjes tegen.

Deze rode wingerd is schitterend. Ik heb een keer een stek ergens vandaan gehaald maar op een of andere manier wil die niet omhoog groeien maar kruipt die alleen maar over de rond. Toch maar eens op zoek gaan naar een klimmend exemplaar.

En nog steeds staan er volop kleurige dahlia’s in de moestuinen.

Beneden in le Cheylard aangekomen, was het zonnetje al volop aan het schijnen en kon de korte broek aan.

Nadat we een kop koffie hadden gedronken bij het meer in le Cheylard, bleek dat Ernest een lekke band had. Wel heel leuk: een man kwam uit z’n daar geparkeerde camper naar ons toe met de vraag of we hulp nodig hadden. Gelukkig hebben we altijd een plaksetje bij ons dus binnen no time konden we weer door.

Vanaf het oude stationnetje in le Cheylard gingen we via de Dolce Via, de oude en tot fietspad omgetoverde spoorbaan op, stijgend naar Saint Agrève. Onderweg rijd je over diverse mooie bruggen: kunstwerkjes met die bogen!

Om via de grote weg terug te fietsen naar Lamastre trok ons niet echt dus hebben we een mooi kronkelend weggetje in de buurt gevonden, waar we met een aardig vaartje naar Labatie-d’Andaure konden afdalen om vervolgens door te rijden naar Lamastre.

Overal herfstkleuren!

Daar hield het dalen helaas weer op. Om terug op onze berg te komen is het altijd opnieuw klimmen geblazen. Via het kleine gehuchtje Mounens zijn we weer teruggereden. We werden vol verbazing of misschien wel met medelijden door de veelal oude bewoners bekeken. Fietsers zie je namelijk niet vaak op dat steile stuk. En we moeten eerlijk zijn; we hebben regelmatig de fiets daar eventjes op extra power gezet. Het was een mooie zonnige herfsttocht zo en met 80 km op de teller landden we weer moe maar voldaan op onze berg. Ik voelde trouwens vanmorgen m’n zitknobbels wèl!

Een speciale dag

Een speciale dag in een speciaal restaurantje!

We hebben vandaag heerlijk geluncht in restaurant ‘Châtaignes et Champignons’ in Chalencon. Een van onze favoriete restaurantjes, niet alleen vanwege het lekkere eten en de gezellige sfeer maar zeker ook door de twee hartelijke eigenaren. De één staat in de keuken druk met z’n pannen te googelen en laat zich maar moeilijk naar buiten lokken en de ander rent z’n benen onder z’n lijf vandaan om je te verwennen met allemaal lekkere hapjes. Het voelde vandaag bijna aan als zomer en we konden nog heerlijk buiten op het terras zitten. Het enige probleem van zo’n heerlijke lunch is wèl dat je daarna de rest van de middag bijna niets meer doet. Ik vraag me altijd af hoe de Franse werknemers dat toch doen. Een warme maaltijd halverwege de werkdag, altijd wel een wijntje erbij en dan ‘s middags gewoon weer door met buffelen. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.

We dachten heel even dat deze kastanjeslingers speciaal voor ons waren opgehangen, maar helaas. Zondag 30 oktober vindt hier in Chalencon het jaarlijkse kastanjefeest plaats, ‘les Castagnades des Monts d’Ardèche’ en het hele dorp is daar al klaar voor. 

Een ei hoort erbij

Naast de bekende dagen als bijvoorbeeld de Internationale Dag van de Vrede of de Internationale Vrouwendag, bestaan er nog veel meer speciale dagen die internationaal gevierd worden of op z’n minst te boek staan als een speciale dag. Wat dacht je van de Internationale Dag van het Rare Loopje (echt waar!) op 7 januari of op 6 mei de Internationale Bellenblaas Dag, de Internationale Chocolade Dag op 13 september of op iedere eerste zaterdag van mei de Internationale Dag van het Naakt Tuinieren. Over die laatste dag heb ik trouwens al eens eerder iets geschreven. Zo zijn er nog veel meer van dit soort speciale dagen te vinden. Hoe kom ik hier nu toch op? Het is vandaag de Internationale Dag van het Ei. Op iedere tweede vrijdag in oktober staat het ei centraal.

Hier in Frankrijk houdt men trouwens ook wel van een eitje. Ik las dat zo’n 97% van de Fransen eieren eet waarvan zo’n 78% minstens één keer per week. En dan telt alles mee: een gekookt eitje, een omelette, eieren in gebak of in een crèpe of wat dan ook.

Wij doen vandaag ook lekker mee!

Herfsttijd



We vragen wel eens aan elkaar welke tijd van het jaar we nu toch het mooiste vinden, hier in de Ardèche. Heel vaak komen we dan uit op de herfst, de tijd waarin de bladeren van de bomen zo mooi verkleuren; van groen naar geel en oranjerood. De dahlia’s zorgen nog voor voldoende kleur in de moestuinen. In het bos kom je de meest mooie paddenstoelen tegen en ligt de grond bezaaid met kastanjes, walnoten en eikeltjes. Denk er dan nog een zonnetje bij, snuif de kruidige herfstgeur op en dan weten we het zeker: de herfst is prachtig hier.

Overigens……als we ons dit zouden afvragen in de winter, dan kunnen we daar ook weer heel lyrisch over doen. Laat staan als straks de lente komt en daarna weer de zomer. Kortom, het hele jaar door is het hier mooi!

Benen strekken

Alsof we al niet genoeg wandelboekjes in de kast hebben staan, zijn we onlangs bij het Office de Tourisme langs geweest en hebben we weer een nieuw boekje met randonnées aangeschaft. Nu eentje met tochten rondom Vernoux-en-Vivarais, net weer even een andere omgeving dan hier.

Onderweg kom je altijd mooie plaatjes tegen. Wat dacht je van dit opknappertje waar de takken van een boom zich uit het raam wringen, op zoek naar licht. Doet ons denken aan ons eigen opknappertje van zo’n twintig jaar geleden; een bouwval waar de bomen door het dak groeiden.

Ik houd helemaal niet van fluweelbomen maar nu de bladeren ervan zo’n vlammende herfstkleur vertonen, mag hij wat mij betreft op de foto. Ook die roos staat hier nog volop te stralen. 

Een stukje verderop lopen we door een bomenlaantje waar het net lijkt alsof deze boom behangen is met hoefijzers! Gelukkig niet alleen naar beneden hangende hoefijzers maar ook rechtopstaande. Om het geluk te vangen en te behouden hoor je namelijk een hoefijzer altijd met de open kant naar boven op te hangen, want anders valt het geluk eruit! 

Een mooie ‘zondagswandeling’ zo. Niet te lang, niet te ver en niet te zwaar.

Verboden te rapen

De vorige keer had ik het over onze ‘herfstkoninkjes’ maar dat zijn natuurlijk niet die aardbeien maar deze kastanjes!

Ze vallen op het moment weer volop. Loop je in het bos, dan moet je dat bijna doen met een veiligheidshelm op je hoofd! Overal hoor je gekraak en geplof als er weer zo eentje op de grond terechtkomt.

Ik snap er niets van. Je zou toch bijna denken dat het een slecht kastanjejaar zou worden met die droogte. Ik had een buurman namelijk wel eens horen vertellen dat hij met al die droge zomers beter palmbomen kon gaan aanplanten dan kastanjebomen.

Droogte of niet, pas geleden stond er in de krant een heel positief berichtje van monsieur Michel Grange, voorzitter van de departementale- en nationale vakbond van kastanje producten. ‘Ondanks de droogte dit jaar, heeft de kastanjeboom in de Ardèche goed standgehouden. De oogst begint en zal zo ongeveer een maand duren. Het ziet er veelbelovend uit en we verwachten een zeer goede oogst.’

Die mooie oogst zorgt er ook voor dat je overal in het bos, naast alle paddenstoelenplukkers nu ook kastanjerapers tegenkomt. Op de bomen zie je dit soort bordjes hangen.

Tevens is er al een schrijven van de gemeente uitgegaan met een rappèl aangaande het rapen van kastanjes hier in de buurt.

Ter herinnering: tijdens de periode van 1 oktober tot 1 december is het verboden om privé kastanjeboomgaarden te betreden en kastanjes te rapen zonder schriftelijke toestemming van de eigenaar. Gedurende dezelfde periode is het rapen van kastanjes op de gemeentewegen en landwegen verboden voor iedereen, behalve voor aanwonenden. Afschriften van dit besluit liggen ter inzage in het gemeentehuis.’

Geen zorgen, we hebben gelukkig genoeg rijk gevulde kastanjebomen op eigen terrein. Binnenkort wordt het weer verzinnen wat voor lekkers we gaan maken van al die kastanjes!