Verborgen tuin

De laatste dag voordat we weer zo’n 1000 kilometer zuidwaarts afzakken naar onze berg, houden we altijd vrij van afspraken. We kijken ons “to do lijstje” nog even door, vinken wat dingen af en slenteren daarna nog even door de oude binnenstad van Utrecht. We gaan het liefst op maandagochtend dat laatste slenterrondje doen, dan zijn de winkels nog dicht en is het lekker rustig in de stad. Dat die winkels dicht zijn heeft trouwens ook het voordeel dat we dan niets meer kunnen kopen dat nog mee moet naar Frankrijk. De auto zit toch alweer voller dan we gedacht hadden.Ons slenterrondje bracht ons bij een van de vele verborgen tuinen in Utrecht. Op de foto zie je het Pandhof van de Utrechtse Domkerk. Een mooie verstilde kloostertuin met aan drie zijden een kruisgang met fraaie bogen. Heerlijk om daar even te zitten en om je heen te kijken. De tuin is verdeeld in vakken met bloeiende sierplanten en diverse kruiden. Veel planten zijn zogenaamde Maria planten; planten die aan Maria gewijd zijn, zoals de roos, de lelie, lieve vrouwenbedstro, vrouwenmantel, gebroken hartjes, mariadistel en het madeliefje. Vrijwilligers uit de buurt onderhouden met veel liefde en aandacht deze tuin.

Hieronder zie je een stuk boog dat door een touw bij elkaar wordt gehouden: een touw van steen. Over dat touw doen verschillende verhalen de ronde. Zo wordt er onder andere verteld dat destijds een van de bouwvakkers een uitbrander kreeg omdat hij de onderdelen in de bogen niet goed aan elkaar had verbonden. Hij antwoordde dat hij de boel dan wel met een touw zou vastbinden. Maar het kan natuurlijk ook gewoon een grapje van de architect zijn geweest.Midden in de tuin staat een fontein met een bronzen beeld van de schrijvende kanunnik Hugo Wstinc. Vroeger stond hij bekend als de lezende kanunnik. Vandalen hadden zijn pen en pennenkoker gestolen en daardoor leek het net alsof hij alleen maar aandachtig zat te lezen. In 2004 is het beeld weer in ere hersteld en kon de kanunnik weer verder gaan met zijn schrijfwerk! 

 

Kleurige velden

Tijdens de rit naar het strand van Egmond begin deze week, kwamen we langs dit veld vol anemonen. Netjes naast elkaar banen van roze, paarse en witte bloeiers, afgewisseld met velden waar de bollenboer wat nonchalanter met zijn bollen is omgesprongen en alles lekker kleurrijk door elkaar staat. De auto werd aan de kant gezet en al dit moois hebben we op de foto gezet. Onze gastheer met wie we dit ritje maakten, heeft er vanmorgen ook een blogje over geschreven en dat herinnerde mij er opeens aan dat ik ook nog van die kleurige plaatjes op m’n toestel moest hebben. Geen probleem: anemonen zijn mooi genoeg om vandaag tweemaal aandacht te krijgen!

Kijk, dat vind ik zo leuk: een eigenwijze rode anemoon die stiekem tussen haar paarse zusjes is gaan staan. Op de een of andere manier vind ik dat eigenzinige gedrag ook wel passen bij anemonen.

Aan de rand van Nederland………


We zijn weer even voor een weekje in Nederland en een wandeling langs het strand hoort daar eigenlijk ook altijd bij. Gisteren geen zonnig en warm strandweer hier in Egmond, de lucht is grijs, het strand is leeg en deze strandstoelen staan er ‘onbewoond’ bij. Het maakt eigenlijk niet uit wat voor weer het is; voor ons als bergvolk is even wat zeelucht opsnuiven heerlijk!De titel van dit blogje heb ik geleend uit “Strand” van Boudewijn de Groot. Aan de rand van Nederland, aan ons onvolprezen strand, aan de rand van Nederland, aan ons onvolprezen strand………en nu blijft dit liedje natuurlijk de hele dag in mijn hoofd zitten!

Dorpsschool

Pas geleden schreef ik over de kinderen die in Vernoux langs de kant van de weg stonden om een handtekening te vragen aan de Ardéchoise fietsers. Dit is de school waar ze op zitten. Een mooi oud pand met blauwe luiken. Door een poortje loop je het ommuurde schoolplein op. Een plein waar grote bomen staan die voldoende schaduw geven en waar je heerlijk kunt spelen. Ik zie in gedachten de kinderen gezellig kletsend op het trappetje zitten. Op zo’n school had ik als kind ook best willen zitten!

Kleurig plafond

Wat eerder in de week konden we ’s avonds genieten van deze schitterende lucht maar vanavond kunnen we zulke mooie kleuren wel vergeten. In de loop van de middag begon het te rommelen in de verte. In tegenstelling tot droog gerommel eerder deze week, kregen we nu onweer met een fikse regenbui en zelfs wat hagel. Heerlijk, vanavond lekker geen gesjouw met tuinslangen en gieters! De planten staan er fris en fruitig bij en morgen is het gewoon weer mooi weer.

Stokrozen

De eerste stokrozen bloeien weer. Dit is een rood exemplaar. We hebben rondom het huis diverse kleuren staan maar mijn favoriete stokroos heeft roze bloemen. We moeten nog even geduld hebben; de roze bloeit bijna. Jammer is alleen dat de bladeren van deze planten soms last hebben van roestvlekken. Ik ben eens in de boeken gedoken en op zoek gegaan naar een bestrijdingsmiddeltje. De bladeren van de stokroos bespuiten met een mengsel van natriumbicarbonaat, opgelost in lauw water en een klein scheutje olie, schijnt goed te werken volgens het ene boek. Een aftreksel maken van heermoes (of akkerpaardenstaart) en daar het blad mee besproeien, is volgens het andere boek de beste remedie. En ook heel handig: werkt het niet tegen die roestplekken op de bladeren van de stokroos, dan kunnen we dit goedje altijd nog gebruiken om haaruitval of kaalheid tegen te gaan. In heermoes schijnt namelijk een mineraal te zitten dat de haarkracht ondersteunt. Toch makkelijk om te weten!

Fietsen geblazen!

Mijn mede Ardèche blogster heeft er ook al een bericht over geschreven maar het is zo echt iets van deze streek dat ik er ook nog graag een berichtje aan wil wijden. En wie weet, kunnen we zo onze fanatieke fietszoon in Nederland wel warm krijgen om volgend jaar mee te doen! Half juni vindt er hier in de Ardèche altijd een groot vierdaags wielerfestijn plaats: de Ardéchoise. Een fietstocht, bestaande uit diverse afstanden en de een wat zwaarder dan de ander: voor ieder wat wils. Je kunt alle vier de dagen mee doen maar ook ervoor kiezen om een gedeelte te fietsen. Tochten voor de echte fanatiekelingen maar ook voor de meer recreatieve fietser. Zelfs voor mensen met een beperking is er een speciaal aangepast parcours uitgezet. Dit jaar kwamen de fietsers ook bij ons in de buurt langs. Helaas deden ze niet ons eigen dorp aan maar kwamen ze wel door Vernoux, zo’n 10 kilometer verderop. Via wat omweggetjes zijn we er gisteren naartoe gereden. De “hoofdweg” was afgesloten; daar was de fietser heer en meester. Wat maken de Fransen er toch een feest van! En weer stond ik versteld van de hoeveelheid vrijwilligers die met plezier daar aanwezig waren en er voor zorgden dat de hele boel keurig verliep. Alles had men versierd in de paars en gele kleuren van de Ardéchoise. Langs de kant van de weg stonden toeschouwers de fietsers aan te moedigen. Kinderen van de plaatselijke school stonden te joelen en te juichen en te smeken om handtekeningen. Diverse stalletjes met water en versnaperingen stonden klaar voor de fietsers, er werd muziek gemaakt en gezongen. Volgens mij kun je de sfeer een beetje vergelijken met die van de Vierdaagse van Nijmegen. Hieronder een impressie van het wielerfeest.

Hier werd reclame gemaakt voor de Franse bloedbank. De “razende reporter” van de plaatselijke krant filmde deze bloeddruppel. Wat zal ze het warm hebben gehad in haar rode pak. Aan het einde van de dag zullen er wel zweetdruppeltjes aan die bloeddruppel gehangen hebben! Deze mannen, trots gehuld in hun gele Ardéchoise shirt, stonden midden op straat om ons tegen te houden. Dat deden ze trouwens op zo’n aardige manier en met zo’n big smile, dat ik heb gevraagd of ik hen op de foto mocht zetten.

Canal de Rouchas Frach

Richting Col d’Agnel begint er een wandeling langs het al eeuwenoude, 8 kilometer lange Canal de Rouchas Frach. Voor alle duidelijkheid; geen kanaal natuurlijk voor de scheepvaart; je zult hier op deze hoogte echt geen schip aantreffen tussen de bergen! Het werd gebruikt als irrigatiekanaal, om de plaatselijke bevolking en de landbouwgebieden hier van water te voorzien. In 2003 is men begonnen om de overblijfselen van dit oude kanaal in kaart te brengen. Uiteindelijk werd het in 2015 voltooid. Via een mooie randonnée kom je verspreid langs de route, achttien stenen tegen waarop een tekst staat die met het kanaal, het water en het belang daarvan te maken heeft.Halverwege staat ook een windroos met rondom een aantal zuilen waar voorstellingen op geschilderd zijn van het dagelijkse leven van vroeger. Ook kom je her en der tijdens de wandeling gebeeldhouwde figuren tegen. Telkens een beeldenpartij bestaande uit drie figuren. In totaal loop je langs vier van dit soort beeldenpartijen. Ze stellen de plaatselijke bevolking voor. De mannen en vrouwen, de harde werkers van het dichtbij gelegen dorp Fontgillarde die het kanaal vroeger hebben aangelegd en onderhouden en die ervoor zorgden dat iedereen een voldoende hoeveelheid water kreeg om te kunnen leven en om het land te bewerken. Ze zijn gemaakt door Michel Yves Huet, een kunstenaar uit de Queyras die deze beelden heeft gemaakt als een soort eerbetoon aan de boerenbevolking van Fontgillarde. Een mooie wandeling door een mooi gebied maar zeker ook de moeite waard door de vele kunstobjecten.

Bergmarmotten

Het is een echt bergmarmottenland hier! Vanaf ons terras, al wandelend of vanuit de auto, overal zie je die wollige “hobbelkonten” wegschieten. Meest van tijd waren ze te snel voor ons fototoestel! Ze zien eruit als een soort kruising tussen een bever en een konijn maar dan wel een konijn zonder oren en een bever zonder die platte staart! De kleur is grijs of geelbruinig: een mooie schutkleur. Als er onraad dreigt produceren ze een hard piepend geluid en vluchten ze en masse hun hol in. In het begin keken we iedere keer in de lucht of er een of andere roofvogel tekeer ging maar het bleek dus het gepiep te zijn van deze marmot.Jammer natuurlijk dat die marmot net dat takje voor z’n snuit had, toen we een foto wilden nemen maar we moesten muisstil blijven liggen, anders was hij er alweer vandoor gegaan. Dus dan maar een marmot met een takje voor z’n oog!

Demoiselle Coiffée

Tussen Château-Ville-Vieille en Les Molines en Queyras zie je vanaf de weg deze mooie en bijzondere pilaar. Het lijkt eigenlijk wel een kunstwerk maar er is geen mensenhand aan te pas gekomen. Dichterbij zien we een bordje met de naam erop: La Demoiselle Coiffée. Vrije vertaling: jongedame met een gekapt hoofd. Het is een natuurlijke kolom van zo’n 15 meter hoog. Dit soort pilaren of aardpiramides ontstaat op plaatsen met zacht gesteente dat bedekt is met hardere steensoorten in een omgeving waar veel erosie is. De erosie zorgt ervoor dat het zachte gesteente steeds meer verdwijnt. Restanten van het bovenliggende hardere gesteente blijven achter. Zo ontstaat op den duur deze mooie jongedame met een rotsblok als kapsel. Gewoon kunst van de natuur.