Lichte chaos

Het was vanmorgen een chaotisch gebeuren om je auto geparkeerd te krijgen bij de supermarkt in Le Cheylard. Er stond een file op de toegangsweg naar het parkeerterrein. Automobilisten met een wat paniekerige blik in de ogen stonden in een snel aangroeiende rij, allemaal heftig op zoek naar een plekje om hun auto kwijt te kunnen. Voor velen duurde het te lang en dat zorgde voor getoeter en heen en weer steken om de auto gedraaid te krijgen en weer weg te kunnen rijden. Wellicht naar de Intermarché, even verderop. De parkeerplaats van de Super U had een flinke opknapbeurt nodig en vandaag was de grote dag. De helft van het plein was afgesloten en bezet door de asfaltploeg. Morgen zal het wel weer “feest” zijn want dan is natuurlijk de andere helft aan de beurt!!

Verfklus

Al teruglezend zie ik dat ik vorig jaar maart al begonnen ben met de klus in de grote en kleine hal. Toen ging ik het balkenplafond te lijf met de schuurmachine. Daarna heeft het maanden in de grondverf gestaan maar nu is de klus geklaard. De balken hebben een licht kleurtje gekregen zodat de hal nu wat minder donker oogt: missie geslaagd! Op de foto’s lijkt het trouwens net of de muren scheef staan. Nu gaat het wel om een oude verbouwde koeienstal maar die muren staan echt recht, hoor!

Geel

De winterkou moeten we nu toch wel zo’n beetje achter de rug hebben lijkt me, alhoewel de temperatuur daar nog niet uit volle overtuiging aan meedoet. Wèl koud niet koud, de narcissen hier trekken zich er niets van aan. Had ik het een tijdje terug over groene puntjes die zich aarzelend naar boven probeerden te werken om het daglicht te zien, nu zijn ze alweer een stukje verder en bloeit er al iets geels. Die lente komt echt wel!

Hongerig

Aangestoken door familie met voederbakjes aan het raam, hebben wij ook wat van die bakjes aangeschaft. Het heeft vrij lang geduurd voordat de vogeltjes door hadden dat er iets eetbaars te halen was. We hebben hier op de berg last van wat kieskeurige vogels, denk ik. Het vogelzaad dat we er eerst in hadden gestrooid vonden ze namelijk maar niets maar toen we er vetbollen in legden, waren ze er als de kippen bij. Alleen de meesjes durven er trouwens uit te eten, de roodborstjes en goudvinkjes blijven liever met beide voeten stevig op de grond en pikken de zaadjes wel op die de knoeiers laten vallen.

Vraag niet hoe lang ik geduldig buiten heb gezeten met de camera in de aanslag en de kou trotserend, om deze foto’s te kunnen maken. Ik had het natuurlijk van binnen naar buiten kunnen proberen. Dat heb ik ook gedaan en het was inderdaad een stuk warmer maar het resultaat was helemaal niets. Kwestie misschien van beter m’n ramen lappen!!

Deze mees is niet uit het bakje gerold maar is gewoon heel erg hongerig. Het bakje was al leeg maar er zat nog wat eetbaars onder het bakje, op het smalle randje van het raamkozijn.

 

Veemarkt in Le Béage

In verband met de Nationale Week Zonder Vlees die van 5 t/m 11 maart in Nederland georganiseerd werd, leek het me beter om dit verhaaltje maar pas vandaag te plaatsen en niet afgelopen zaterdag!

We zagen bovenstaande aankondiging al een tijdje bij de slager hangen. Het speciale rundvlees van het massief van de Mezenc, ‘la viande de boeuf Fin Gras du Mezenc’, is weer volop te koop.

Het “gemarmerde” vlees, met de zo herkenbare witte dunne streepjes vet, is afkomstig van de rassen Limousin, Charolais, Salers en Aubrac. Het bijzondere aan dit vlees heeft alles te maken met de specifieke kruidige smaak die het krijgt doordat de dieren in de winter vetgemest worden met wel vier keer per dag een flink maaltje kruidig hooi. Dit hooi bestaat uit de allerbeste grassen en planten die daar op de hoogvlakten van de Mezenc groeien. De dieren schijnen vooral dol te zijn op hooi waar veel gedroogde cistre in zit. Cistre is bergvenkel, een plantje met een licht anijsachtige smaak.

Afgelopen zaterdag zijn we naar ‘la Foire Grasse et Exposition des boeufs Fin Gras’ geweest. Ieder jaar wordt in het dorp Le Béage een markt georganiseerd waar de veeboeren hun koeien en stieren laten keuren en te koop aanbieden. Trekkers met grote veekarren erachter zie je moeiteloos tussen alles en iedereen door rijden. Muziek schalde uit de opgehangen geluidsboxen, tenten waren neergezet om de inwendige mens te verzorgen en natuurlijk het allerbelangrijkste en waar alles om draaide: de dieren die daar in hun volle glorie tentoongesteld werden!Onderverdeeld in diverse categorieën, stonden de dieren verspreid over het dorpsplein. De een werd nog harder schoon geboend en geborsteld dan de ander. Alles om maar zo goed mogelijk voor de dag te komen en een mooie beoordeling te krijgen van de keurmeesters.

Twee mannen die het leuk vonden om op de foto gezet te worden. De linker in het tenue van de vrienden van Fin Gras du Mezenc. Hij wilde niet in z’n eentje op de foto maar graag met z’n vriend erbij.

Leuk om zo over die markt te lopen en het hele spektakel te zien. En oké, het hoeft echt niet iedere dag maar op z’n tijd zo’n lekker stukje viande de boeuf Fin Gras du Mezenc op m’n bord, daar zeg ik geen nee tegen!

Tellen

We hoorden gisteren verderop in het dal een flinke kettingzaag tekeer gaan, gevolgd door krakend hout, een dof geluid van iets zwaars dat valt en dat allemaal onder begeleidend geschreeuw “van onderen”………… maar dan op z’n Frans! We liepen er vandaag even langs en zagen daar wat flinke knapen liggen. Nu heb ik in een grijs verleden natuurlijk geleerd dat je door het tellen van de jaarringen erachter kunt komen hoe oud een boom bij benadering is. Oké, bril op en tellen maar: ik kom zo’n beetje op vijftig jaar. Dat cijfer dat met potlood erop gekalkt is, heeft in ieder geval niets met de leeftijd te maken. Deze omgezaagde boom ligt gebroederlijk tussen nummer vijftien en zeventien in!

Oranjebruin

We werden tijdens een wandeling nieuwsgierig of wie weet, misschien wel wat argwanend bekeken door deze mooi gekleurde koe. Diep donkerbruin van kleur maar met een oranjebruine ‘dot’ bovenop het hoofd. De oren en de rug hebben zo te zien hetzelfde verfbad gehad. Jammer wellicht van dat modderige achterbeen maar ze wist natuurlijk ook niet dat ze die dag voor fotomodel op moest draven!

Oud en jong in dezelfde outfit.

 

Voorraad aanvullen

De vorst is verdwenen en ook de sneeuw is eigenlijk alweer weg, op een enkel plekje na. Het is niet koud, de zon laat zich zien, het voelt bijna aan als lente! Voor de komende dagen wordt er regen voorspeld dus is het vandaag een mooi dagje om deze houtstapel aan te pakken en het houthok weer verder aan te vullen. Eerst wordt de houtkloofmachine aan het werk gezet en daarna is het stapelen geblazen.

Onze buurvriend is een expert in het opstapelen van al dat hout. De voorkant heeft hij pas geleden al vol gelegd en nu is de achterkant aan de beurt. 

Onze broer/zwager die hier vorige week op bezoek was had ook al deze mooi gestapelde boomstammetjes bewonderd. Hij merkte toen op dat het er zo fraai uitzag dat je er bijna geen stammetje uit zou durven halen! We durven het wel hoor maar we doen het lekker niet. Pas over een kleine twee jaar is het hout droog genoeg voor de kachel. Dus we hebben nog even de tijd om van die mooie voorkant te genieten! 

Weer wit

Niets zo veranderlijk als het weer. Konden we gisterochtend nog schaatsen op onze waterpoel, ’s middags draaide de wind naar het zuiden en ging het sneeuwen. Dat is vannacht lekker doorgegaan en vanmorgen was het weer een witte wereld om ons heen. We zijn even naar onze schaatsvijver gewandeld en die zag er al heel wat minder schaatsvriendelijk uit. De schaatsen kunnen weer opgeruimd worden. De komende dagen blijft de temperatuur boven nul en wordt er alleen maar regen voorspeld. Geen probleem, ons schaatsavontuur op natuurijs pakken ze ons in ieder geval niet meer af!

Schaatsen in de achtertuin

Niet alleen in Nederland is men in de ban van het natuurijs, ook bij ons kriebelt het en stijgt de schaatskoorts naar grote hoogte! Ernest had gisteren al gezien dat er op de waterpoel in het weiland achter ons huis een dikke ijslaag was gegroeid. Vanmorgen zijn we de vliering opgeklommen en hebben we onze schaatsen teruggevonden, ergens diep weggestopt in een doos in de verste uithoek van de vliering. Meegenomen uit Nederland en opgeborgen met het idee dat we die hier waarschijnlijk wel nooit zouden gaan gebruiken. Des te leuker is het dan om vandaag toch je schaatsen aan te kunnen trekken. Oké, wel niet op een ijsbaan met Olympische allure maar schaatsen op onze waterpoel was net zo leuk!