Jong spul

Een tijdje terug schreef ik over de twee Patou honden, die hier in de buurt de wacht hielden bij een kudde schapen. Nu heeft een van die twee dit jonkie gekregen. Vast wel meer jonkies maar dit was de enige pup die ik kon ontdekken. Hij luistert naar de naam ‘Swing’ en is op deze foto alweer vier maanden oud. Moeder en zoon lijken hier een ernstig gesprek met elkaar te voeren.

Wat dacht je van deze kleine biggetjes!

Zo’n groot log varken ziet er toch duidelijk minder vertederend uit dan die kleine kindertjes van haar. Hier vertoeven ze nog in het kraamhok maar een dezer dagen zie je hen weer lekker buiten wroeten.

En dan deze twee kalfjes, die hier nieuwsgierig naar de fotograaf kijken. Wel grappig dat ze geboren worden met een bruine vacht maar straks net zo’n kleurtje zullen hebben als moeder koe.

Konden ze maar zo klein en vertederend blijven!

Aan de scharrel

Een tijdje terug heb ik al eens een keer wat geschreven over Grégory die samen met z’n vrouw een biologisch groente- en fruitbedrijf aan het opzetten is in de buurt van het dorpje Cluac, iets verderop. Ik vertelde toen ook over de bio varkens die hij daar rond z’n terrein heeft scharrelen. Onlangs liepen we ons ‘rondje Cluac’ en zagen we dat hij weer wat nieuwe varkens aan z’n verzameling heeft toegevoegd. Mooie bruine dieren met van die flaporen, hangend over de ogen. Nu ja, hele goede ogen schijnen varkens niet te hebben dus zo’n flap die daar overheen hangt zal wel niet zoveel uitmaken. Ze moeten het geloof ik meer hebben van hun gehoor en reukvermogen, dat wel heel goed ontwikkeld schijnt te zijn.

Los van die flaporen of gevoelige neuzen; ik las in het gemeentekrantje dat onze Grégory een verzoek heeft ingediend bij de gemeente om z’n varkens te laten scharrelen in het stuk gemeentebos, dat aan zijn terrein grenst. De gemeente heeft overleg gepleegd met de nationale dienst voor bosbeheer en nu is het rond. Het grazen daar van de varkens wordt gezien als een ‘natuurlijke manier om het bos te onderhouden, de bodem te reinigen en te beluchten’. Het is niet helemaal gratis maar er is een begrazingsovereenkomst opgesteld waarin vermeld staat dat er per jaar tachtig euro betaald moet worden voor twee hectare gemeentebos en dat er daar maximaal veertien varkens per hectare mogen wroeten.

Het bosperceel wordt gelukkig wel omheind. Ik zie het al voor me; sta je opeens nietsvermoedend oog in oog met zo’n groot varken. Achter een hek vind ik ze wel leuk maar om er nu eentje tegen te komen als ik daar vrolijk aan de wandel ben, gaat me iets te ver. Hard weglopen heeft ook geen zin want die varkens kunnen dat ook, ondanks die korte pootjes. Ze trekken rustig een zestig meter sprintje in tien seconden! Laat hen maar lekker in het bos scharrelen maar dan graag achter een omheining! 

Gespot

Er struinen hier in de buurt van ons huis regelmatig wat dieren rond. Meest van tijd komen ze niet al te dichtbij en blijven ze meer aan de rand van het bos. Onlangs had Ernest van de kinderen een wildcamera gekregen en daar zijn we nu mee aan het experimenteren. De camera hebben we aan een boom bevestigd in de buurt van wat platgetreden graspaadjes, veroorzaakt door ‘wilde’ dieren die daar regelmatig lopen. Om de zoveel dagen halen we het SD kaartje eruit, stoppen het in de computer en staren we vol spanning naar het beeldscherm in de hoop dat de camera iets gespot heeft. De eerste keer hing de camera waarschijnlijk te hoog en zag je alleen maar wat bladeren bewegen. De andere keer te laag en zag je enkel wat grassprietjes heen en weer deinen. De camera reageert namelijk op alles wat beweegt en maakt geen onderscheid tussen vallende bladeren of een drentelend beest. Maar……..op een gegeven moment was het raak! Geen wild zwijn (gelukkig!) geen vos, das, eekhoorn, haas of konijn maar een ree dat daar overdag en volkomen op z’n gemak tussen de bomen wat liep te grazen. De volgende keer gaan we voor een vos!

Bio bio

Van het feestvarken van afgelopen zaterdag nu over naar deze varkentjes!

Onze gemeente heeft regelmatig wat terrein ‘in de aanbieding’. Stukken grond die gebruikt mogen worden voor agrarische doeleinden. Er wordt zoveel mogelijk geprobeerd om jonge mensen aan te trekken en voor wat betreft dit terrein is dat in ieder geval goed gelukt.

Grégory, een jonge ambitieuze agrariër met een lading werklust om u tegen te zeggen is samen met z’n vrouw sinds een klein jaar bezig met een flink project. Het grootste gedeelte van het terrein wordt gebruikt om fruit en groente op te verbouwen, zowel op de koude grond als in kassen en op een ander perceel met wat meer bos, lopen diverse varkens te scharrelen. En het is allemaal bio, bio, bio wat de klok slaat. Geen kunstmest, geen pesticiden, geen grote stallen waar de varkens zo snel mogelijk voor consumptie worden vetgemest maar alles op een zo goed mogelijke manier, in harmonie met de natuur. Iedere keer als we er langs rijden, nemen we diep ons petje af voor deze hardwerkende jonge mensen!

De varkentjes die hier op onderstaande foto nu gezellig aan het wroeten zijn, zullen vast wel een keer als een mals karbonaadje op iemands bord terecht komen maar dan hebben ze in ieder geval eerst volop kunnen genieten van een heerlijk vrij leventje.

Geen megastal maar een eenvoudig schuilhok tussen de bomen.

Zo dichtbij!

En dan zie je opeens zomaar vier reeën, die naast het terras van ons huis wat aan het grazen zijn. Niet eens in de schemering maar gewoon halverwege de ochtend, als we aan de koffie zitten. Wil je net een slok nemen en zie je vanuit het raam opeens wat bewegen. Oké, de foto is vanachter glas genomen en is ook niet helemaal scherp maar het is toch wel leuk om zo die dieren op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen.

Nu maar hopen dat ze op tijd weer weg zijn naar een veilige schuilplek in het bos want het is vandaag donderdag, oftewel een dag waarop de jagers hier nog rond kunnen struinen.

Corona huisdieren

Het heeft altijd wel wat, die loslopende kippen rondom een huis. Ze scharrelen een beetje hier, pikken een wormpje daar. Ook al komen wij daar met onze zware wandelstappers aangebanjerd, verblikken of verblozen doen ze niet. Een sfeervol tafereeltje dat zo van een schilderij weggelopen zou kunnen zijn.

Pas geleden hoorde ik op het Nederlandse journaal dat er in deze Coronatijd veel meer huisdieren worden aangeschaft. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat er op dit moment veel meer mensen aan huis gekluisterd zijn. Het gaat veelal om honden en katten maar de kip schijnt nu ook populair te zijn. Gezellig kakelende en aaibare kippetjes in je achtertuin en iedere dag een eitje………Ach, daar kan ik me ook best wel iets bij voorstellen!

De wacht houden

“We houden jullie in de gaten, dus waag het niet om bij onze schapen in de buurt te komen”, lijken deze twee honden te zeggen. Een eindje voorbij onze berg is een groot stuk weiland afgezet waarachter een flinke hoeveelheid schapen staat te grazen. De afrastering zal wel niet voldoende zijn om deze schapen veilig hun gang te laten gaan, dus de schapenboer heeft twee grote honden erbij gezet om alles en iedereen goed in de gaten te houden en de schapen te beschermen. In eerste instantie dacht ik dat het hier om Pyreneese Berghonden ging, de zogenaamde Patous of Pastous maar als ik nog iets beter kijk, begin ik wat te twijfelen. Ze zien er toch iets anders uit. Zou het misschien een Turks hondenras kunnen zijn, de Kangal? Ik heb namelijk gelezen dat er steeds meer boeren in o.a. de Drôme hun schapen door de Kangal laten beschermen. Dit hondenras schijnt daarin nog wat fanatieker te zijn dan een Patou. De eerstvolgende keer dat we de eigenaar zien, zullen we het hem eens vragen.

Toen we op vakantie waren in de Alpen, kwamen we tijdens wandelingen trouwens vaak bordjes tegen waarop we werden gewaarschuwd dat we in de buurt waren van een kudde grazende schapen met daarbij een waakzame Patou. Op deze bordjes stond aangegeven wat de argeloze wandelaar wel en niet moet doen als die oog in oog komt te staan met zo’n grote schapenbeschermer. Ga niet roepen of schreeuwen, probeer de hond niet weg te jagen, ga niets gooien en bedreig hem niet met een stok. Wandel terug of blijf een tijdje stilstaan zodat de hond begrijpt dat je geen kwaad in de zin hebt en wandel daarna met een grote boog om de kudde heen. Reken maar dat we dat ook allemaal hebben opgevolgd, hoor! Wat dat betreft zie ik liever deze twee schapenbeschermers, die hier rustig achter de omheining liggen!

Note: Toen we de schapenboer onlangs bij z’n schapen aan het werk zagen, hebben we hem gevraagd naar het ras van de honden. Het blijken toch Patous te zijn maar nog jonge exemplaren.

Sprinkhaan

Nooit geweten dat dit een sprinkhaan is. Ik noemde dit groene sprietige geval namelijk altijd een krekel. Maar volgens het grote insectenboek is een krekel nooit groen, dus dit exemplaar moet dan toch een sprinkhaan zijn. Wat ik in ieder geval wèl weet is dat ze gek zijn op deze bloemen! Het valt nu nog mee maar vorig jaar tegen het einde van de zomer, zagen de gele bloemblaadjes van deze planten er allemaal wat gemillimeterd uit: aangevreten door hongerige sprinkhanen! 

Hazenjong, vervolg

Zo’n twee weken geleden liet ik een foto zien van een jong haasje op ons terras. Ondanks het feit dat we hem per ongeluk wel eens nat spuiten als we de planten water geven, lijkt dit haasje het wel erg naar z’n zin te hebben bij ons want bijna iedere dag komt hij wel even buurten. Hier zit hij lekker aan wat groenige onkruidplantjes te knabbelen. Leuk om te zien hoe dat hazenjong alweer gegroeid is ten opzichte van een tijdje terug.

Hier voelt hij zich vast betrapt. Met een wat schuldbewuste blik kijkt hij naar de fotograaf!