Verbaasde blik

Sinds we in april vorig jaar de bomen weg hebben laten halen die te hoog waren geworden en ook te dicht bij de huizen stonden, zijn de zijkanten van ‘het kleine huis’ en ‘de geitenschuur’ veel beter te zien. Als we via de bron een wandelingetje maken door het bos, kijken we altijd even achterom. Het blijft een mooi gezicht om zo die huizen op een kluitje bij elkaar te zien staan en zeker met de late middagzon er nog op.

Als ik naar dat rechter huis kijk, de zogenaamde geitenschuur, dan lijkt het net of dat huis ons wat verbaasd aankijkt! Boven zitten twee raampjes, de zogenaamde ogen in dit geval en beneden in de cave zit een opening waarvan je met wat fantasie een openstaand mondje kunt maken. Iets van “Ooooh, wat doen jullie daar?” Helemaal onderin, een beetje naar links, zit trouwens ook een opening. Dat moet dan maar een of andere pukkel voorstellen, die ze op haar kin heeft!

Nu zit ik er natuurlijk aan vast; iedere keer als ik naar de zijkant van dat huis kijk, blijf ik er gewoon een gezicht in zien!

9 gedachten over “Verbaasde blik

  1. Wat grappig! Dat heb ik altijd met bumpers en koplampen! Je kunt vast wel een leuke strip tekening maken van pratende, menselijke huisjes 🤗

    • Ben gelijk op internet gaan zoeken. Het wordt pareidolie genoemd en is het verschijnsel waarbij we gezichten zien in alledaagse dingen.
      Volgens een Japans onderzoek zou het te maken hebben met onze hersenen die de neiging hebben om constant verbanden te leggen. Volgens dit onderzoek is degene die veel gezichten ziet, misschien wel licht neurotisch. Oh jee……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.