Vandaag maar eens even een rustig klusje: de benen zijn nog wat zwaar. Gisteren hebben we voor het eerst sinds maanden weer eens even op de fiets gezeten. Ernest op z’n racefiets en ik op een fiets met een wat rechter stuur, geleend van een vriendin. M’n nek vertoont wat kuren als ik voorovergebogen op m’n racefiets zit. Na een uurtje op die racefiets schiet m’n nek in de kramp en fiets ik de rest van de tocht met alleen maar uitzicht naar rechts! Dat hogere stuur is me goed bevallen. Geen kramp gekregen, ik heb normaal naar rechts en ook naar links kunnen kijken en ben vanmorgen niet opgestaan met een pijnlijke nek. Tja, alleen wat zware benen dus. Misschien toch iets te fanatiek geweest, zo’n eerste keer weer. 

Dit plukklusje ga ik dus lekker op m’n gemak doen, zittend naast de struik.

De kruisbessen zijn nog nooit zo mooi rood geweest. Misschien ben ik vorige jaren wel een beetje te ongeduldig geweest en ben ik wat te vroeg al gaan plukken. Ha ha, ik dacht waarschijnlijk dat het hier om een kruisbessenstruik ging met groene kruisbessen. Nu nog even de steeltjes en de kroontjes verwijderen (kan ook lekker zittend) en dan gaan ze voorlopig de diepvries in. Als het weer wat minder mooi en zonnig is, een leuk klusje om er jam van te gaan maken.