Een tijdje terug heb ik al eens een keer wat geschreven over Grégory die samen met z’n vrouw een biologisch groente- en fruitbedrijf aan het opzetten is in de buurt van het dorpje Cluac, iets verderop. Ik vertelde toen ook over de bio varkens die hij daar rond z’n terrein heeft scharrelen. Onlangs liepen we ons ‘rondje Cluac’ en zagen we dat hij weer wat nieuwe varkens aan z’n verzameling heeft toegevoegd. Mooie bruine dieren met van die flaporen, hangend over de ogen. Nu ja, hele goede ogen schijnen varkens niet te hebben dus zo’n flap die daar overheen hangt zal wel niet zoveel uitmaken. Ze moeten het geloof ik meer hebben van hun gehoor en reukvermogen, dat wel heel goed ontwikkeld schijnt te zijn.

Los van die flaporen of gevoelige neuzen; ik las in het gemeentekrantje dat onze Grégory een verzoek heeft ingediend bij de gemeente om z’n varkens te laten scharrelen in het stuk gemeentebos, dat aan zijn terrein grenst. De gemeente heeft overleg gepleegd met de nationale dienst voor bosbeheer en nu is het rond. Het grazen daar van de varkens wordt gezien als een ‘natuurlijke manier om het bos te onderhouden, de bodem te reinigen en te beluchten’. Het is niet helemaal gratis maar er is een begrazingsovereenkomst opgesteld waarin vermeld staat dat er per jaar tachtig euro betaald moet worden voor twee hectare gemeentebos en dat er daar maximaal veertien varkens per hectare mogen wroeten.

Het bosperceel wordt gelukkig wel omheind. Ik zie het al voor me; sta je opeens nietsvermoedend oog in oog met zo’n groot varken. Achter een hek vind ik ze wel leuk maar om er nu eentje tegen te komen als ik daar vrolijk aan de wandel ben, gaat me iets te ver. Hard weglopen heeft ook geen zin want die varkens kunnen dat ook, ondanks die korte pootjes. Ze trekken rustig een zestig meter sprintje in tien seconden! Laat hen maar lekker in het bos scharrelen maar dan graag achter een omheining!