Weer terug van weggeweest

Afgelopen week zijn we weer op de berg geland en hebben we onze ‘time-out’ weer ingewisseld voor een ‘time-in’.

Op onze terugreis werden we, via grote matrixborden boven de snelweg, regelmatig gewaarschuwd dat we ons in verband met de canicule goed moesten hydrateren. Dat was geen verkeerde waarschuwing; op een gegeven moment tikte de temperatuurmeter 38 graden aan!

Wat ben je dan toch blij met een goedwerkende airco in de auto! Hoe anders was dat in mijn jeugd toen we met mijn ouders naar het warme Spanje reden en wij als kinderen dicht tegen elkaar aangepropt op de achterbank van de auto zaten te puffen. Meest van tijd moesten de ramen dicht blijven, anders kreeg je last van ‘klapperoren’. De ramen aan de zonkant werden bekleed met een oude theedoek. Maar ondanks zo’n afgeplakt raam, bleef de zon genadeloos naar binnen schijnen. Terwijl de temperatuur in de auto tot flinke hoogte steeg, zakte het humeur van de inzittenden gedurende de lange reis regelmatig naar het nulpunt. Mijn zorgzame moeder nam altijd een grote Tupperware trommel mee met daarin stukjes kaas om de hongerige magen van ons te voorzien van een pittige tussendoor hap. De stukjes kaas die ’s ochtends vroeg fris en fruitig de trommel in waren gegaan, zagen er in de loop van de dag wat minder appetijtelijk uit en waren helaas veranderd in harde uitgedroogde welriekende zweetklompjes! En om het nog erger te maken; mijn vader rookte tijdens deze vakantieritten ook nog van die dikke Bolknak sigaren! Dat gebeurde in die tijd gewoon nog. Probeer het je maar eens voor te stellen: tropische hitte in de auto, ramen dicht, vast wel zeurende kinderen, sterk geurende brokken kaas en een sigaren rokende vader! Nu ja, we hebben het allemaal overleefd.

De verhalen over de hitte in Frankrijk hadden we natuurlijk al wel gehoord en op météo France hadden we de hoge temperaturen ook al voorbij zien komen maar terugrijdend naar onze berg konden we nu met eigen ogen zien dat het hier afgelopen periode echt menens is geweest. We wonen officieel in de groene Ardèche maar je kunt nu bijna praten over de gele Ardèche! Veel bladeren aan de bomen vertonen al een herfstig kleurtje en als je naar het dorre verdroogde gras kijkt, dan twijfel je of dat ooit nog een groen tapijtje zal worden.

Aangekomen op onze berg blijkt ook bij ons het gras de strijd te hebben opgegeven. Een dorre boel is het. Nu ja, elk nadeel heeft z’n voordeel: voorlopig hoeft er in ieder geval niet gemaaid te worden! De planten in de tuin en in de potten hebben het eigenlijk wel redelijk overleefd. Leve de zorg en inzet van de watergevers tijdens onze afwezigheid! En ook wel een hele geruststelling; de bron loopt nog steeds lekker door.

Onze regendansjes van afgelopen dagen hebben ook gewerkt. Gisteren, zo in de vroege avond, begon het te regenen. Nog geen hoeveelheden om over naar huis te schrijven maar het is in ieder geval wat. Om de buitenboel weer op peil te krijgen, moeten we trouwens nog wel even doorgaan met dansen.

En nu blijven we maar weer gewoon een tijdje lekker genieten van het leven hier op onze berg. Ook niet verkeerd!

 

6 gedachten over “Weer terug van weggeweest

  1. Ik zie jullie met z’n allen al op de achterbank zitten: rode hoofden van de warmte 🥵! Those were the days! 😂Mooie herinneringen toch wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.