De ‘stevige stappers’ zijn weer eens op pad geweest: niet drie stevige dames maar drie dames met stevige stappers aan hun voeten. Vanuit het grote boek hebben we dit keer een wandeling uitgezocht in de buurt van Désaignes, niet zo gek ver bij ons vandaan. Ooit heb ik deze wandeling wel eens met Ernest getracht te maken maar op een gegeven moment moeten we toen ergens een afslag hebben gemist want we waren alweer redelijk snel terug bij ons vertrekpunt, kan ik me nog herinneren. Dit keer ging het beter en ondanks het feit dat de groene stippen en pijlen die we geacht werden te volgen veranderd bleken te zijn in knal oranje, zijn we netjes op de goede weg gebleven en hebben we de hele wandeling uitgelopen.

Koffiepauze op de Rocher de la Sorcière, de heksenberg. Een paar grote rotsblokken aan de rand van het bos. Ik kan helaas nergens iets vinden over het verhaal achter deze naam. Mocht er ooit een heks bovenop deze rots hebben gezeten, dan heeft ze in ieder geval een fantastisch uitzicht gehad. Vandaag niet de berg van de heksen maar de berg van ons, de stevige stappers!

Halverwege de wandeling, komen we bij ‘la Terrasse’. Een mooie plek voor een ‘rugzaklunch’ met een weids uitzicht!

Toch een heerlijk gezicht zo, die koeien luierend in dat groene weiland! Alle kleuren liggen hier trouwens bij elkaar. Van licht tot donkerbruin, van zwart tot zwart-wit.

Net voordat we weer terug kwamen in Désaignes, wandelden we langs een boerderij waar het een echte beestenboel was. Ganzen, kippen, eenden, parelhoenders, duiven, paarden, koeien, honden, katten en als klap op de vuurpijl ook nog een dik varken, doodstil bovenop een vuilnisbelt. Alleen een varkensoor dat we wat heen en weer zagen klapperen maar dat zou ook door de wind veroorzaakt kunnen zijn, dachten we. Gelukkig stond ze even later weer stevig rechtop en was ze alweer uitgebreid aan het wroeten in de afvalberg. Een mooie en afwisselende tocht: heerlijk gewandeld, gezellig gekletst, een zonnetje, blauwe lucht. Kortom, een dag met een gaatje!