Bijna te mooi om in de kachel te gooien, dit stuk hout. Het is geen uiting van een of andere nieuwe kunstzinnige hobby van Ernest of van mij, om maar de lange en koude winterperiode door te komen maar het blijkt het werk te zijn van een ‘creatieve’ schorskever!

Nu heb ik het wel over het creatieve werk van die schorskever maar je kunt het beter aanduiden als het destructieve werk van dat vraatzuchtige kevertje. Door zijn onbedwingbare honger, gewroet en gefriemel onder de schors wordt de vochtvoorziening in de boom namelijk geblokkeerd. De aangetaste boom gaat op een gegeven moment gewoon dood.

Het kunstzinnig uitziende werk op de foto’s is het werk van een hele schorskeverfamilie. Vader kever boort zich in de boom en lokt daar een vrouwtje naartoe. Het bevruchte vrouwtje graaft een gang net onder de schors. Dit is de wat rechte gang die je op de foto ziet. Rechts en links van die gang worden de eitjes gelegd. De larven oftewel de keverkindjes die hier op een gegeven moment uitkomen, eten zich een weg door het hout. Dit zijn de gangen die meestal dwars staan op de rechte gang van moeder kever. Zijn deze larven groot, dan verpoppen ze zich. Na een paar weken staat de volgende generatie kevers te popelen om uit die poppen te komen. Ze boren zich naar buiten en vliegen de wijde wereld in. Waarschijnlijk zo snel mogelijk weer op zoek naar een nieuwe boom.