Afgelopen zaterdag zijn we in ons tweede Bretonse huisje aangekomen, zo’n beetje tussen Mellac en Quimperlé. Een mooie groene en heuvelachtige omgeving, wat verder weg van de kust dan in de eerste week. In eerste instantie denk je trouwens dat het wel meevalt hier met die heuvelachtige omgeving maar onze fietskuiten denken daar duidelijk anders over! Wat opvalt als je door deze streek rijdt, is de hoeveelheid plaatsnaambordjes die beginnen met Ker. Ik noem er maar een paar: Kervenen, Kertrauban, Kerandreau, Kergroer, Keringard. Heb je geen spraakgebrek, dan zou je er hier bijna eentje van krijgen! Onze ‘landlady’ vertelde ons dat Ker van oudsher ‘defensieve plek’ betekende en later gebruikt werd om een bewoonde plaats of dorp aan te duiden. Zo valt ons eigen huisje onder het gehucht Kerbiquet. Van die blauwe lucht op de foto moeten we maar extra genieten want de rest van de week ziet er wat somber en nat uit, als we naar het weerbericht kijken. De regenjacks liggen ‘standby’!