Zo’n zestien, zeventien jaar geleden hebben we met de kinderen op een camping gestaan in het zuiden van de Ardèche. Halverwege deze vakantie zijn we even op en neer gereden naar het noordelijke stuk van de Ardèche waar we toen bij de notaris het voorlopig koopcontract van ons huis moesten tekenen. Dat even op en neer rijden viel behoorlijk tegen, kan ik me nog herinneren, door alle bochtige wegen, berg op en berg af. Daar waren we in die tijd nog niet zo aan gewend. Tijdens deze rit hadden we al gemerkt dat er een groot verschil bestaat tussen het zuidelijke en noordelijke stuk van de Ardèche. In het zuiden is het veel droger en warmer, vallen de grote grijze rotsformaties op, de vele wijngaarden en lopen er heel wat meer toeristen rond dan in onze noordelijke Ardèche dat over het algemeen veel groener is (meestal meer regen!), wat minder ruig, geen wijngaarden maar kastanjebossen en veel minder toeristisch is. We zijn heel tevreden met onze streek maar vonden het wel leuk om weer eens terug te gaan naar toen. Dat moet je overigens nooit doen in het hoogseizoen maar nu, al zo’n beetje half oktober maar wèl nog met een zomers zonnetje, was het daar goed toeven. We hebben de auto onderaan het middeleeuwse dorp Balazuc neergezet, zoals op de borden aangegeven staat: “un Village de Caractère”. Als je een advertentie ziet staan waarin een huis met veel caractère aangeboden wordt, dan weet je dat je nog heel wat te klussen hebt maar staat zo’n opmerking op een bord bij de ingang van een dorp, dan heb je echt met een Beau Village te maken. Zo ook dus Balazuc, gelegen aan de rivier de Ardèche. Een dorpje tegen de bergwand opgebouwd met allerlei kleine straatjes en steegjes, mooie huizen veelal van kalksteen, het meest voorkomende gesteente in deze streek. Het toeristenseizoen was dik voorbij wat ervoor zorgde dat we ons bijna ‘alleen op de wereld’ voelden, zo rustig was het. Het nadeel van deze tijd van het jaar daarentegen was dat er op alle restaurantjes en cafeetjes een bordje hing waarop ‘fermé’ stond. Geen nood: we hadden een goed gevulde rugzak bij ons. We sloten het bezoek aan Balazuc af met een flinke wandeling langs de rivier om alle picknick calorieën er weer af te lopen!Hebben wij Balazuc bezocht in de maand oktober met z’n mooie herfstkleuren, onze blogvriendin Marthy is hier vorig jaar ook geweest maar dan in het voorjaar. Leuk om de seizoensverschillen te zien: herfstfoto’s van mij hierboven en voorjaarsfoto’s op  haar blog!