De laatste dag voordat we weer zo’n 1000 kilometer zuidwaarts afzakken naar onze berg, houden we altijd vrij van afspraken. We kijken ons “to do lijstje” nog even door, vinken wat dingen af en slenteren daarna nog even door de oude binnenstad van Utrecht. We gaan het liefst op maandagochtend dat laatste slenterrondje doen, dan zijn de winkels nog dicht en is het lekker rustig in de stad. Dat die winkels dicht zijn heeft trouwens ook het voordeel dat we dan niets meer kunnen kopen dat nog mee moet naar Frankrijk. De auto zit toch alweer voller dan we gedacht hadden.Ons slenterrondje bracht ons bij een van de vele verborgen tuinen in Utrecht. Op de foto zie je het Pandhof van de Utrechtse Domkerk. Een mooie verstilde kloostertuin met aan drie zijden een kruisgang met fraaie bogen. Heerlijk om daar even te zitten en om je heen te kijken. De tuin is verdeeld in vakken met bloeiende sierplanten en diverse kruiden. Veel planten zijn zogenaamde Maria planten; planten die aan Maria gewijd zijn, zoals de roos, de lelie, lieve vrouwenbedstro, vrouwenmantel, gebroken hartjes, mariadistel en het madeliefje. Vrijwilligers uit de buurt onderhouden met veel liefde en aandacht deze tuin.

Hieronder zie je een stuk boog dat door een touw bij elkaar wordt gehouden: een touw van steen. Over dat touw doen verschillende verhalen de ronde. Zo wordt er onder andere verteld dat destijds een van de bouwvakkers een uitbrander kreeg omdat hij de onderdelen in de bogen niet goed aan elkaar had verbonden. Hij antwoordde dat hij de boel dan wel met een touw zou vastbinden. Maar het kan natuurlijk ook gewoon een grapje van de architect zijn geweest.Midden in de tuin staat een fontein met een bronzen beeld van de schrijvende kanunnik Hugo Wstinc. Vroeger stond hij bekend als de lezende kanunnik. Vandalen hadden zijn pen en pennenkoker gestolen en daardoor leek het net alsof hij alleen maar aandachtig zat te lezen. In 2004 is het beeld weer in ere hersteld en kon de kanunnik weer verder gaan met zijn schrijfwerk! 

 

Advertenties