Mijn mede Ardèche blogster heeft er ook al een bericht over geschreven maar het is zo echt iets van deze streek dat ik er ook nog graag een berichtje aan wil wijden. En wie weet, kunnen we zo onze fanatieke fietszoon in Nederland wel warm krijgen om volgend jaar mee te doen! Half juni vindt er hier in de Ardèche altijd een groot vierdaags wielerfestijn plaats: de Ardéchoise. Een fietstocht, bestaande uit diverse afstanden en de een wat zwaarder dan de ander: voor ieder wat wils. Je kunt alle vier de dagen mee doen maar ook ervoor kiezen om een gedeelte te fietsen. Tochten voor de echte fanatiekelingen maar ook voor de meer recreatieve fietser. Zelfs voor mensen met een beperking is er een speciaal aangepast parcours uitgezet. Dit jaar kwamen de fietsers ook bij ons in de buurt langs. Helaas deden ze niet ons eigen dorp aan maar kwamen ze wel door Vernoux, zo’n 10 kilometer verderop. Via wat omweggetjes zijn we er gisteren naartoe gereden. De “hoofdweg” was afgesloten; daar was de fietser heer en meester. Wat maken de Fransen er toch een feest van! En weer stond ik versteld van de hoeveelheid vrijwilligers die met plezier daar aanwezig waren en er voor zorgden dat de hele boel keurig verliep. Alles had men versierd in de paars en gele kleuren van de Ardéchoise. Langs de kant van de weg stonden toeschouwers de fietsers aan te moedigen. Kinderen van de plaatselijke school stonden te joelen en te juichen en te smeken om handtekeningen. Diverse stalletjes met water en versnaperingen stonden klaar voor de fietsers, er werd muziek gemaakt en gezongen. Volgens mij kun je de sfeer een beetje vergelijken met die van de Vierdaagse van Nijmegen. Hieronder een impressie van het wielerfeest.

Hier werd reclame gemaakt voor de Franse bloedbank. De “razende reporter” van de plaatselijke krant filmde deze bloeddruppel. Wat zal ze het warm hebben gehad in haar rode pak. Aan het einde van de dag zullen er wel zweetdruppeltjes aan die bloeddruppel gehangen hebben! Deze mannen, trots gehuld in hun gele Ardéchoise shirt, stonden midden op straat om ons tegen te houden. Dat deden ze trouwens op zo’n aardige manier en met zo’n big smile, dat ik heb gevraagd of ik hen op de foto mocht zetten.